Σε ποδοσφαιρικό επίπεδο οι φίλοι της ΑΕΚ διανύουν μια ασυνήθιστα ευχάριστη περίοδο: Η ομάδα τους είναι πρωταθλήτρια, κάνει και δρομολογεί μεταγραφές, προετοιμάζεται σε άριστο κλίμα (και βάσει σχεδίου) για την πρόκληση του Champions League και του back to back πρωταθλήματος.
Επειδή όμως το να πηγαίνουν όλα ιδανικά δεν είναι και τόσο… ΑΕΚ, στο μπάσκετ η κατάσταση είναι δύσκολη. Το τραύμα του χαμένου τελικού από τη Ρίτας θα κάνει καιρό να επουλωθεί, η προοπτική του NBA Europe παραμένει ερωτηματικό και εντός συνόρων τα περιθώρια γίνονται στενότερα:
Όχι μόνο η απόσταση από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό παραμένει χαώδης (λόγω των ανισοτήτων που δημιουργεί η Ευρωλίγκα), αλλά η «Ένωση» κινδυνεύει ευθέως πλέον να δει την πλάτη και των Άρη-ΠΑΟΚ.
Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας λοιπόν προέκυψε και ένα θέμα που «τσιγκλάει» ακόμα περισσότερο τους φίλους της ΑΕΚ: Το ενδεχόμενο παραχώρησης της Sunel Arena στον Ολυμπιακό.
Καταρχάς να ξεκινήσουμε από τα βασικά. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς τοξικός, οπισθοδρομικός ή χούλιγκαν για να μην θέλει να δει έναν από τους μεγάλους αντιπάλους της ομάδας του γηπεδούχο στο «σπίτι» της. Το ίδιο θα ίσχυε για οποιουσδήποτε οπαδούς, οποιουδήποτε συλλόγου, σε οποιοδήποτε χώρα υπάρχει αθλητική αντιπαράθεση.
Δύσκολα οι Ολυμπιακοί θα χώνευαν την ιδέα να παίξει γηπεδούχος ο Παναθηναϊκός στο νέο ΣΕΦ, δύσκολα οι Παναθηναϊκοί θα καλωσόριζαν τους Πειραιώτες στο T-Center, δύσκολα θα διαβάζαμε ανακοίνωση οργανωμένων της Μπόκα Τζούνιορς «είναι ευπρόσδεκτη η Ρίβερ Πλέιτ να χρησιμοποιήσει το Μπομπονέρα».
Δεν είναι περίεργο λοιπόν που οι φίλοι της ΑΕΚ αντιδρούν στην ιδέα και μόνο να παίξει ο Ολυμπιακός στη Sunel Arena. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που είναι νωπές ακόμα οι εικόνες από τις ζημιές στην Αγια-Σοφιά και οπαδούς των «ερυθρόλευκων» να φεύγουν από εκεί μετά τον τελικό του Conference με λάφυρα καρεκλάκια.
Πέρα όμως από το συναισθηματικό κομμάτι, εκείνο που ενοχλεί αρκετούς ΑΕΚτζήδες είναι και ο τρόπος που μπαίνει το θέμα στο τραπέζι. Το ότι στην κουβέντα πλασάρεται και το οικονομικό συμφέρον. Το 1,5 εκατ. ευρώ που φέρεται διατεθειμένος να προσφέρει ο Ολυμπιακός «μπορεί να είναι δυο καλοί παίκτες του ρόστερ της νέας σεζόν», όπως λέει και το επιχείρημα όσων βλέπουν το ζήτημα ρεαλιστικά.
Αυτή ακριβώς η λογική όμως ενισχύει ακόμα περισσότερο την αίσθηση (πού ήδη δυσκολεύονται να χωνέψουν οι φίλοι της ΑΕΚ) ότι η ομάδα τους είναι ο φτωχός συγγενής. Αυτός που «δεν τον βλέπουν» αγωνιστικά, μπορούν να του παίρνουν όποιο καλό παίκτη ξεπετάγεται (Έλληνα ή ξένο) και άμα λάχει να του «νοικιάζουν» μ’ ένα αντίτιμο και το γήπεδό του.
Είναι δεκτός βέβαια ο αντίλογος πως η ΚΑΕ είναι εταιρεία. Ότι δεν υπάρχει λόγος να χάσει ένα σημαντικό έσοδο. Ότι σε ένα κλίμα γενικευμένης τοξικότητας θα μπορούσε να δώσει παράδειγμα συνεργασίας και καλής θέλησης. Δεν είναι και επιβεβλημένο όμως να συμφωνήσεις μαζί του στο όνομα ενός επιλεκτικού αθλητικού πολιτισμού.
Μπορεί λοιπόν να μην ξέρει κανείς ποια άποψη έχει ο Μάκης Αγγελόπουλος (ή μάλλον ποια άποψη μπορεί να υλοποιήσει), αλλά το σίγουρο είναι πως κανείς δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του. Κανείς δεν θα ήθελε να χειριστεί ένα θέμα με τόσο λεπτές ισορροπίες (ειδικά από τη στιγμή που ακόμα δεν έχει υπογραφεί η σύμβαση παραχώρησης του κλειστού για 49 χρόνια).
Όπως θα ήταν άδικο όμως να κατακριθεί (σε οποιαδήποτε απόφαση κι αν λάβει) ο άνθρωπος που κρατά όρθια και ανταγωνιστική τόσα χρόνια την μπασκετική ΑΕΚ, τόσο άδικο θα ήταν να κατακριθεί και η άποψη του φιλάθλου που ποτέ δεν θα δει την ομάδα του σαν εταιρεία. Και προσεγγίζοντας συναισθηματικά το θέμα, μπορεί να σου πει (με κάθε σεβασμό στον παίκτη που ήδη έχει προσφέρει πολλά) «καλύτερα με τον Κατσίβελη και περήφανος»…