Το δεξί χέρι ψηλά. Σφιγμένη γροθιά. Το άλλο χέρι πίσω από την μέση. Σε στάση προσοχής.
Κεφάλι ψηλά. Όρθιο.
Χείλη σφιγμένα. Στο όριο να ματώσουν.
Απάθεια. Νιρβάνα.
Ένας τύπος που ήρθε από το μακρινό Ντονετσκ και γεννήθηκε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού στην μακρινή επαρχία του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ, χιλιάδες χιλιόμετρα από την Τούμπα και τις ρίζες του ΠΑΟΚ, ήρθε για να δωρίσει στον Δικέφαλο εκτός από την κλάση του, ένα σύμβολο.
Δεν είναι ένας απλός πανηγυρισμός, δεν είναι μία γροθιά στον φυλετικό ρατσισμό, είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο.
Είναι ένα σύμβολο απέναντι σε κάθε μορφής ανισότητα. Είναι μία διαμαρτυρία απέναντι στην αδικία, την ανισονομία, την διαφορετική μεταχείριση, είναι μία μορφή διαμαρτυρίας απέναντι σε οτιδήποτε σάπιο.
Ο Τάισον Φρέντα είναι ένας κινητός συμβολισμός. Κάθε του πράξη, κάθε του ενέργεια, κάθε του λέξη έχει πάντα κρυφά νοήματα, πολλαπλές αναγνώσεις.
Εκείνος ο πανηγυρισμός με την μαγκούρα δεν ήταν μία απάντηση σε όσους τον θεωρούσαν τελειωμένο, μα και ένα μάθημα ζωής. Με μια τζούρα αυτοσαρκασμού…
Ο Τάισον είναι ο θείος που στο οικογενειακό γεύμα θα καθίσει με την νεολαία.
Όχι, για να διηγηθεί ιστορίες, κατορθώματα με στόμφο, αλλά για να ρουφήξει λίγο από την νιότη τους, να αντλήσει ενέργεια από εκείνους.
Είναι εκεί για να δώσει ένα παράδειγμα, ένα υπόδειγμα, ένα πρότυπο, να δείξει ένα μονοπάτι.
Να δείξει τι θα υπάρχει και για αυτούς, για τον Ντέλια, τον Ζαφείρη, τον Μύθου, τον Χατσίδη, την… συμμορία του, μετά από λίγο χρόνια, αν τα κάνουν όλα όπως πρέπει.
Κι αυτό που υπάρχει, αποτυπώνεται με μία λέξη: σεβασμός.
Ο Τάισον Φρέντα με την περπατησιά του, την προσφορά του, τον επαγγελματισμό του κέρδισε το δικαίωμα να αποφασίσει ο ίδιος αν υπάρχουν ακόμα κουράγια για ένα… last dance.
Κι αν ο ίδιος ο Τάισον λέει ότι το κορμί του αντέχει, τότε το θέμα τελειώνει εκεί.
Τον πιστεύουμε.
Ήταν, είναι και θα είναι ο παίκτης του ΠΑΟΚ με τις καλύτερες, τις πιο σωστές, τις πιο ώριμες αποφάσεις στο γήπεδο.
Κανείς δεν τρέχει την μπάλα το ίδιο μαεστρικά, όπως εκείνος.
Όποιος θελήσει να του φάει τη θέση, θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ, ο πήχης είναι πολύ ψηλά.
Ο Τάισον οφείλει να φύγει από την Τούμπα, όπως του πρέπει.
Με το δεξί χέρι ψηλά. Σφιγμένη γροθιά. Το άλλο χέρι πίσω από την μέση. Σε στάση προσοχής.
Με κεφάλι ψηλά. Όρθιο.
Με χείλη σφιγμένα. Στο όριο να ματώσουν.
Και πιθανώς με μία ασπρόμαυρη μαγκούρα με το έμβλημα του Δικέφαλου χαραγμένο πάνω.
Το κέρδισε…