Την ώρα που γύρω του χαλούσε ο κόσμος. Την ώρα που… έπεφτε το γήπεδο από τις ζητωκραυγές. Την ώρα που που οι παλμοί είχαν χτυπήσει κόκκινο…
Εκείνος απλώς έκανε μία μεταβολή, έφτιαξε λίγο τα γυαλιά του και ζήτησε… ηρεμία.
Αυτό!
Αυτή ήταν η αντίδραση του για ένα νικητήριο γκολ σε αγώνα νοκ-άουτ Παγκοσμίου Κυπέλλου στο 5ο λεπτό των καθυστερήσεων.
Been there, done that…
Ο Κάρλο Αντσελότι έχει δει το ίδιο έργο πολλές φορές. Έχει πρωταγωνιστήσει στο ίδιο έργο αμέτρητες φορές. Κι αυτός είναι ο λόγος που η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Βραζιλίας έπεσε στα πόδια του για να αναλάβει τη σελεσάο.
Διότι, έχει το κύρος, την εμπειρία, την τεχνογνωσία να μην πανικοβάλλεται ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα και παντού επικρατεί πανικός.
Η εικόνα της Βραζιλίας στο πρώτο μέρος ήταν κυριολεκτικά για πέταμα. Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι η Ιαπωνία είχε πάρει κεφάλι στο σκορ, αλλά κυρίως ότι είχε τον απόλυτο ενεργειακό έλεγχο μέσα στο γήπεδο.
Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τον Κάρλο Αντσελότι είναι η ικανότητα του να δίνει λύσεις σε πολύπλοκες καταστάσεις, σε πραγματικό χρόνο.
Στην επανάληψη, η Βραζιλία ήταν μία άλλη ομάδα. Χτύπησε στοχευμένα στον αέρα. Βρήκε τρόπο να δημιουργήσει συνθήκες ένας εναντίον ενός για τον Βίνι.
Έκοψε το επιθετικό τρανζίσιον των μπλε Σαμουράι. Πήρε τον πνευματικό έλεγχο στο γήπεδο, πίεσε ασφυκτικά, με το υβρικό 4-2-4.
Και όπως συμβαίνει στο μπρα-ντε-φερ, αργά, μεθοδικά, σταθερά, λύγισε το χέρι του αντιπάλου στο τραπέζι.
Ρεσιτάλ…
Το πραγματικό ρεσιτάλ του Καρλέτο δόθηκε μετά το τέλος του ματς, στις επεξηγηματικές του δηλώσεις: “Τα συζητούσαμε και πριν το παγκόσμιο κύπελλο. Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι λαθών. Δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Κανείς δεν είναι τέλειος. Εμείς μαθαίνουμε να κάνουμε τις απαραίτητες προσαρμογές για να διορθώνουμε λάθη.
Μαθαίνουμε να κοιτάμε μπροστά. Όλοι ήμασταν σίγουροι ότι η ομάδα θα βελτιωθεί στο δεύτερο μέρος”.
Ο Αντσελότι όμως υπενθύμισε κάτι ακόμα. Απενοχοποίησε από τους Βραζιλιάνους το αίσθημα της πίεσης: “Στο ποδόσφαιρο είναι φυσιολογικό να υποφέρεις. Η ανακούφιση είναι βέβαια ό,τι καλύτερο, αλλά δεν είναι κακό να ζορίζεσαι μέσα στο γήπεδο”.
Ο Ιταλός είδε στο δεύτερο ημίχρονο το πιο πλήρες παιχνίδι της σελεσάο με αυτόν στον πάγκο. Όχι μόνο διότι επήλθε μία ιστορική ανατροπή -η πρώτη σε Μουντιάλ για τη Βραζιλία μετά από 24 χρόνια- αλλά γιατί ήρθε απέναντι σε μία πραγματικά σπουδαία ομάδα, που δεν ματσάρει καλά με την σελεσάο.
Ο Αντσελότι για πρώτη φορά είδε αληθινή πρόοδο στην ομάδα του. Για πρώτη φορά την είδε να ψηλώνει τόσο πολύ μετά το τέλος ενός παιχνιδιού.
Μία εύκολη, μία ευρεία νίκη αποκλείεται να έκανε τόσο καλό στη Βραζιλία, όσο αυτή η διά πυρός και σιδήρου πρόκριση στους “16” που δημιουργεί ξανά εκείνο το αίσθημα της υπεροχής που είχαν οι παλιές εκδόσεις της σελεσάο.
Το 4-2-4 στην επανάληψη, η μη χρησιμοποίηση του Νεϊμάρ, η εμπνευσμένη αλλαγή Μαρτινέλι, όλα αυτά είναι εμπνευσμένες κινήσεις ενός προπονητή που δείχνει να έχει το ειδικό βάρος και το καθαρό μυαλό να ηγηθεί της πιο δύσκολης εθνικής ομάδας στον πλανήτη.