Διαχειρίζεσαι ένα από τα καλύτερα ρόστερ της διοργάνωσης. Γεμάτο λύσεις, ταλέντο και επιλογές σχεδόν σε όλες τις θέσεις, ειδικά στην άμυνα και στο κέντρο. Κι όμως, αποτυγχάνεις. Οικτρά. Από τη φάση μόλις των «32» του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η Ολλανδία αποκλείστηκε από το Μαρόκο και ο Ρόναλντ Κούμαν βρίσκεται στα χείλη όλων ως ο νο1 φταίχτης…
Ναι, όταν τα πράγματα φτάνουν να κριθούν στα πέναλτι, παίζει και η τύχη ρόλο. Εννοείται. Αλλά είναι βάσιμο και επίπονο το ερώτημα πόσο προκάλεσαν την τύχη τους οι Οράνιε με τον τρόπο που ο προπονητής τους, τους ανάγκασε να αγωνιστούν. Κόντρα στη φύση τους, κόντρα σε αυτό που γνωρίζουν.
Σε όλη τη φάση των ομίλων, οι Ολλανδοί έπαιζαν με το γνωστό τους 4-3-3 και ήταν φουλ λειτουργικοί, ειδικά στην επίθεση (10 γκολ). Κόντρα στο Μαρόκο, εντελώς αναπάντεχα, ο Κούμαν επέλεξε να παίξει με 5 στην άμυνα. Εμφανώς σκοπός του ήταν να ελέγξει το κέντρο, να βάλει κορμιά και παρουσία στον άξονα και να προστατεύσει την άμυνα. Έτσι όμως έστειλε το λάθος μήνυμα στην ομάδα του: Την έβαλε σε θέση αουτσάιντερ, σε φάση να φοβάται τον αντίπαλο.
Οι παίκτες μπερδεύτηκαν. Βγήκαν εκτός συνηθειών. Έχασαν σε πλάτος, έχασαν σε αυτοματισμούς, σε αυτοπεποίθηση. Ήταν θλιβερό το θέαμα του να βλέπεις μια Εθνική που έχει παγιωθεί διαχρονικά στις συνειδήσεις όλων ως «μπαλάτη» παντού και πάντα, να περιμένει κλεισμένη στο δικό της μισό, με νοοτροπία μικρής ομάδας που στόχο έχει μόνο να κλέψει το αποτέλεσμα, σαν να έχει αποδεχτεί πως δεν είναι η καλύτερη στο ζευγάρι. Όταν απαρνείσαι τον εαυτό σου και την ταυτότητά σου, όταν δεν παίζεις για να νικήσεις αλλά για να μην χάσεις, το ποδόσφαιρο σου παίρνει, δεν σου δίνει.
Ο Κούμαν μπορεί να ζήτησε συγνώμη από τους συμπατριώτες του για τον αποκλεισμό και να δήλωσε συντετριμμένος, αλλά αμέσως μετά παρουσιάστηκε αμετανόητος και ούτε λίγο ούτε πολύ είπε ότι έκανε αυτό που του… είπαν (ποιος, πότε, γιατί;): «Παίξαμε έτσι γιατί είχαμε δεχτεί πολλά γκολ στα 3 ματς των ομίλων (σ.σ.: 4 γκολ) και θεωρήσαμε πως θα ήταν καλύτερο να παίξουμε με 5 πίσω, όπως άλλωστε ζητούσαν όλοι πίσω στην Ολλανδία. Το έκανα λοιπόν και τώρα με κριτικάρουν γι’ αυτό. Ε, δεν δίνω δεκάρα. Αν μπορούσα να το κάνω από την αρχή, το ίδιο θα έκανα ξανά». Ας υποθέσουμε πως ισχύει αυτό που λέει. Ακόμα κι έτσι, είναι ποτέ δυνατόν ένας ομοσπονδιακός να κάνει κάτι επειδή το είπαν (οι) άλλοι; Αυτός δεν πληρώνεται για να έχει την ευθύνη, να βρίσκει τις λύσεις και τη δέουσα συνταγή;
Το πρόβλημα για τον 63χρονο προπονητή είναι ακριβώς αυτή η έλλειψη αυτοκριτικής. Η πικρή γι’ αυτόν αλήθεια είναι ότι στην καριέρα του στους πάγκους έχει καταφέρει αναλογικά ελάχιστα πράγματα – καμία σχέση με το τι πέτυχε ως παίκτης. Άντε να πεις πως ξεκίνησε καλά σε Άγιαξ, Μπενφίκα. Μετά, όμως, ξεραΐλα. Ειδικά με την Εθνική Ολλανδίας (στην οποία πραγματοποιεί τη 2η θητεία του) και στο σύντομο πέρασμά του από την Μπαρτσελόνα την περίοδο 2020-21 είναι λες και έχει βαλθεί να κάνει οτιδήποτε άλλο πλην των σωστών.
Το σπουδαίο όνομά του, του δίνει ακόμα top δουλειές που άλλοι συνάδελφοί του θα «σκότωναν» για να έχουν. Όμως δεν κάνει τίποτα για να το δικαιολογήσει, δεν παρουσιάζει τίποτα που να πεις ότι άξιζε τον κόπο. Ίσα ίσα. Έγινε ένας φοβικός και ευθυνόφοβος προπονητής που δεν εξελίσσει τους παίκτες του, που δεν έχει καθαρή στρατηγική και πλάνο. Οι Οράνιε θα δουν τη συνέχεια του Μουντιάλ από μακριά. ΟΚ, ήταν άτυχοι που διασταυρώθηκαν τόσο νωρίς στο τουρνουά με μια πολύ καλή ομάδα όπως το Μαρόκο. Όμως αν θες να φτάσεις ψηλά θα πρέπει να προσπεράσεις τους πιο δυνατούς. Κι άλλωστε, πάνω από όλα, οι Ολλανδοί σαμπόταραν τον εαυτό τους. Εκ των έσω η «προδοσία»…
Και είναι ακόμα πιο οδυνηρό καθώς ο Ρόναλντ Κούμαν είναι θιασώτης της Κροϊφικής φιλοσοφίας ποδοσφαίρου, ένας θρύλος στην πατρίδα του, ενώ φημίζεται για το ότι δεν αφήνει τίποτα στην τύχη και αναλύει την κάθε λεπτομέρεια. Μάλλον όμως αυτό το θεωρητικά αβαντάζ, έγινε τελικά και η «αχίλλειος πτέρνα» του. Κάνοντάς τον να παρασκέφτεται τα πράγματα, να τα περιπλέκει δίχως λόγο.