Λίγες ημέρες πριν η αποστολή της Παραγουάης αναχωρήσει για τις ΗΠΑ διηγήθηκε μία ανέκδοτη ιστορία που τον άγγιξε: «Πρόσφατα ήμουν με το καροτσάκι μου στο σούπερ-μάρκετ, ψάχνοντας για μερικά καλά λαχανικά. Ξαφνικά, με πλησίασε ένας πωλητής. Δεν μου είπε τίποτα.
Απλώς, με αγκάλιασε και άρχισε να κλαίει: “Κόουτς, δυσκολεύομαι πολύ να τα βγάλω πέρα καθημερινά στην ζωή μου. Το μόνο που με κάνει χαρούμενο είναι όταν παίζει η Εθνική ομάδα, ειδικά από τότε που αναλάβατε εσείς”.».
Το παραδοσιακό DNA
Ο Γκουστάβο Άλφαρο δεν είναι Παραγουανός, ωστόσο λατρεύεται σαν εθνικός ήρωας σε όλη την χώρα. Από τότε που ανέλαβε το τιμόνι της πριν από περίπου χρόνια βρήκε τρόπο να αγγίξει τις ψυχές των παικτών του, μιας ολόκληρης χώρας: “Πρέπει να επιστρέψουμε στο παραδοσιακό DNA της Παραγουάης. Η ένταση, το πάθος και τα μηδέν πίσω είναι αυτά που θα μας στείλουν ξανά σε Παγκόσμιο Κύπελλο”, είπε στις προγραμματικές του δηλώσεις.
Δικαιώθηκε απόλυτα.
Η αλμπιρόχα προκρίθηκε στην τελική φάση για πρώτη φορά μετά το 2010, παρότι είχε τον μικρότερο αριθμό ΧGoals ανά παιχνίδι στην προκριματική φάση από τις 48 φιναλίστ του Μουντιάλ (μόλις 0,78). Μαζεύοντας σπόρια δεξιά κι αριστερά. Φασούλι το φασούλι
Είναι ένας ρήτορας. Ένας μετρ των παρομοιώσεων.
Περιπλανιέται λεκτικά ανάμεσα στον Αριστοτέλη, τον Αϊνστάιν, τον Χοσέ Λουίς Μπόρχες και τον Όσκαρ Ουάιλντ, στη συνέχεια βυθίζεται στον κινηματογράφο ή τη Φόρμουλα 1, για να επιστρέψει στο ποδόσφαιρο, χωρίς να χάνει ποτέ τον ειρμό του.
Όταν στην πρεμιέρα του Copa America, η Κόστα Ρίκα του Γκουστάβο Άλφαρο μπλόκαρε εντελώς την Βραζιλία σε ένα ανέλπιστο για πολλούς 0-0, ο Αργεντινός προπονητής χρησιμοποίησε μία ατάκα που άφησε ιστορία: «Ήμασταν ο Μπρους Γουίλις στην Έκτη αίσθηση. Οι μόνοι που ξέραμε ότι δεν ήμασταν νεκροί ήμασταν οι ίδιοι».
Λογοτέχνης
Τον αποκαλούν “κυνηγό της ουτοπίας” διότι σε όλη του την καριέρα τρελαινόταν να αναλαμβάνει mission impossible, αποστολές που δεν θα αναλάμβανε κανείς άλλος.
Οι ομιλίες του πριν από τα παιχνίδια είναι μοναδικές. Το ίδιο και οι συνεντεύξεις τύπου. Τα ποσταρίσματα του στα social media θυμίζουν λογοτέχνη.
Ένα τέτοιο έκανε λίγες ημέρες πριν από την σέντρα του Μουντιάλ, απευθυνόμενος στην ομάδα του, αλλά και σε έναν ολόκληρο λαό: “Το γήπεδο μας ήταν πάντα μια έκρηξη χρωμάτων και ήχων, που πάλλεται όπως ποτέ άλλοτε, ζητωκραυγάζει όπως πάντα.
Οι ισχυρές δυνάμεις παίζουν με βεβαιότητα, έχοντας ρόστερ με κορυφαίους παίκτες, που βασίζουν την αυτοπεποίθηση τους στο βάρος των ονομάτων τους.
Εμείς, από την άλλη πλευρά, παίζουμε με ελπίδα. Η δύναμη μας δεν προέρχεται από ένα προγραμμένο σενάριο ή από το να είμαστε φαβορί στα χαρτιά. Προέρχεται από την όμορφη αβεβαιότητα και την καθαρή αδρεναλίνη που ξεχειλίζει όταν φοράμε τη φανέλα μας.
Ως προπονητής, η υποχρέωση μου είναι να βλέπω τη μεγάλη εικόνα. Υπάρχουν ομάδες με ατομικό ταλέντο που έχουν συνηθίσει σε αυτούς τους αγώνες. Έχουν τη μαθηματική προσδοκία της νίκης επειδή η λογική τις υποστηρίζει.
Ερχόμαστε από ένα διαφορετικό σημείο: από την καθημερινή δουλειά. Δεν έχουμε βεβαιότητες. Έχουμε την τεράστια πρόκληση να δημιουργήσουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο που ονειρεύεται και περιμένει η χώρα. Οι νίκες δεν μπορούν ποτέ να είναι εγγυημένες, αλλά η νοοτροπία μπορεί.
Θα σεβαστούμε την ιστορική ταυτότητα του ποδοσφαίρου μας. Θα αφήσουμε το πάθος στις κερκίδες. Στο γήπεδο, θα βάλουμε την καρδιά, την πειθαρχία, την προσπάθεια, το ταλέντο, το σθένος και την ταπεινότητα μας για να κάνουμε αυτό το όνειρο πραγματικότητα”.
Κάποιοι θα έλεγαν ότι πρόκειται για αμπελοφιλοσοφίες ενός φαφλατά. Ακόμα κι αν είναι έτσι, ο Άλφαρο έχει καταφέρει να αγγίξει ευαίσθητες χορδές των παικτών του, να μεταμορφώσει ένα γκρουπ με περιορισμένο ταλέντο, σε μία ομάδα ορκισμένων κομάντο.
Η Παραγουάη έχει υποφέρει. Έχει υποφέρει πολύ. Μόνο το Κουρασάο, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Πράσινο Ακρωτήρι δέχθηκαν περισσότερες τελικές προσπάθειες από την αλμπιρόχα. Κι όμως, εκείνη βρίσκεται ήδη στους 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αποκλείοντας την Γερμανία.
Πως; Με αυτό που υποσχέθηκε. Με το παραδοσιακό DNA της Παραγουάης. Την ένταση, το πάθος και τα μηδέν πίσω.
Το κόκκινο χώμα
Λίγο μετά την πρόκριση επί της Γερμανίας που έκανε τον πρόεδρο της χώρας να κηρύξει εθνική αργία την επομένη, ο Γκουστάβο Άλβαρο ρωτήθηκε για την ομιλία που έκανε στους παίκτες λίγο πριν μπουν στο γήπεδο απέναντι στους πανίσχυρους αντιπάλους τους.
Κι εκεί όλοι κατάλαβαν τα πάντα.
“Οι αντίπαλοι που θα έχετε απέναντι σας, είχαν εκπαιδευτεί στις καλύτερες ακαδημίες της Ευρώπης. Εμείς, από την άλλη πλευρά, προερχόμαστε από το κόκκινο χώμα. Η φανέλα μας έχει τα χρώματα του χώματος, όπου αρχίσατε κάποιοι από εσάς να παίζετε ξυπόλητοι.
Προερχόμαστε από τη θυσία γονέων που κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να μπορέσουν τα παιδιά τους να εκπαιδευτούν. Γονείς, που συχνά μένουν χωρίς πράγματα και αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα, ώστε να τους δώσουν την ευκαιρία να πραγματοποιήσουν ένα όνειρο.
Ποιος γονέας δεν θέλει να δει το παιδί του να πραγματοποιεί τα όνειρα του; Το κάνουν με προσπάθεια, με θυσίες, με στερήσεις και, πολλές φορές, σιωπηλά. Από εκεί προερχόμαστε”.
Μόνο που ο Αργεντινός τεχνικός ήθελε να ξεκαθαρίσει κάτι: “Αυτό δεν σημαίνει ότι κερδίσαμε επειδή προερχόμαστε από την κόκκινη γη, ούτε ότι έχασαν επειδή μεγάλωσαν σε διαφορετικό πλαίσιο. Καθόλου. Κι εμείς θα θέλαμε να μπορούσαμε να βασιστούμε στους πόρους, τις υποδομές και το επίπεδο ανάπτυξης που έχουν. Δεν είναι τυχαίο ότι φέρουν τέσσερα αστέρια στο έμβλημά τους.
Αλλά ποτέ δεν θα αρνηθώ την καταγωγή μου, γιατί αυτή είναι που μας ορίζει ως ανθρώπους και ως εθνική ομάδα. Εκεί βρίσκεται η ουσία των πάντων. Αν έπρεπε να εξηγήσω αυτή τη νίκη, θα το έκανα έτσι.
Ήταν μια απόλυτη επίδειξη αυτοεκτίμησης και πίστης. Ένα μείγμα αίματος, θυσίας και ουτοπίας που έκανε δυνατό αυτό που φαινόταν αδύνατο. Χωρίς αμφιβολία, είναι η πιο σημαντική νίκη της καριέρας μου ως προπονητής.
Γι’ αυτό ευχαρίστησα τους παίκτες. Σας ευχαριστώ που μου χαρίσατε μια αξέχαστη βραδιά. Υπήρξε μια στιγμή που στάθηκα να κοιτάζω το γήπεδο επειδή τα μάτια και οι αισθήσεις μου δεν ήταν αρκετά για να αφομοιώσουν όλα όσα βίωνα: την ατμόσφαιρα, το συναίσθημα και την απέραντη αγάπη που έδειχνε αυτή η ομάδα για την εθνική ομάδα.
Για μένα, χωρίς καμία αμφιβολία, ήταν η μεγαλύτερη νίκη της ζωής μου. Και ελπίζω ότι θα είναι μόνο η πρώτη από πολλές άλλες”.
Ο Γκουστάβο Άλφαρο είναι ένας… μάγος των λέξεων. Ξέρει να τις επιλέγει και να τις τοποθετεί στην σωστή σειρά για να δημιουργήσει έντονα συναισθήματα.
Αλήθεια, τι θα σκαρφιστεί ο νους του για να γονατίσει αυτό το ανίκητο μεγαθήριο που λέγεται Γαλλία;