Όταν ξεκίνησε το Μουντιάλ, οι περισσότεροι από εμάς είχαμε ήδη έτοιμο το σενάριο στο μυαλό μας. Περιμέναμε να αποθεώσουμε τον Κριστιάνο στην τελευταία του παράσταση άσχετα αν γι’ αυτήν μας προέκυψε ο Μέσι, να χαζέψουμε τα μαγικά του Εμπαπέ ή να δούμε αν ο Βινίσιους θα πάρει στις πλάτες του την Βραζιλία και το αν ο Νεϊμάρ θα παίξει ρόλο ή όχι. Η ιστορία του ποδοσφαίρου όμως, δεν είναι μόνο αυτοί: πολλές φορές γράφεται και από διάφορους «αθόρυβους» ήρωες.
Φέτος λοιπόν , ο τύπος που μας ανάγκασε να τρίβουμε τα μάτια μας δεν φοράει τη φανέλα κάποιας υπερδύναμης, αλλά το εθνόσημο της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Κυρίες και κύριοι, βγάλτε το καπέλο στον Σάμουελ Μουτουσαμί. Αν πριν από μερικούς μήνες έλεγες ότι ο κορυφαίος box-to-box μέσος των ομίλων θα άνηκε στον… Ατρόμητο πιθανότατα θα σε κοιτούσαν σαν να απέδρασες από το Δαφνί. Κι όμως, ο Μουτουσαμί πήγε στα γήπεδα της Αμερικής για να αποδείξει ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τα highlights και οι ντρίμπλες των 100 εκατομμυρίων, αλλά η προσωπικότητα, τα τρεξίματα και η ποδοσφαιρική αυταπάρνηση.
Η αρχή έγινε στην ιστορική πρεμιέρα του Κονγκό κόντρα στην Πορτογαλία. Εκεί που όλοι περίμεναν ένα εύκολο πάρτι των Ιβήρων, ο Μουτουσαμί αποφάσισε να καταπιεί το γρασίδι. Έτρεξε περισσότερα χιλιόμετρα από κάθε άλλον άνθρωπο στο γήπεδο, έκοβε κάθε υποψία δημιουργίας των Πορτογάλων και ανάγκασε τον Κριστιάνο Ρονάλντο να ψάχνει χώρο για να αναπνεύσει. Το τελικό 1-1 είχε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του.
Η συνέχεια; Μια απόλυτα κυριαρχική εμφάνιση στο 3-1 επί του Ουζμπεκιστάν, όπου έμοιαζε να βρίσκεται ταυτόχρονα σε τρία διαφορετικά σημεία του κέντρου, οδηγώντας το Κονγκό σε μια ιστορική πρόκριση. Ακόμα και στον αποκλεισμό από την Αγγλία στη φάση των «32», ο Μουτουσαμί δεν λύγισε. Κοίταξε στα μάτια την ελίτ της Premier League, έγραψε ιστορία ως ο πρώτος παίκτης ινδικής καταγωγής που ξεκινά βασικός σε νοκ-άουτ Μουντιάλ μετά από 31 χρόνια και αποχώρησε με το κεφάλι ψηλά, κερδίζοντας τον σεβασμό όλης της ποδοσφαιρικής υφηλίου.
Η πρώην σημαία της Ναντ και νυν «κινητήρας» του Ατρομήτου μας θύμισε γιατί αγαπάμε αυτό το άθλημα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η καρδιά μας δεν κλέβεται απαραίτητα από αυτόν που θα βάλει το ανάποδο ψαλίδι, αλλά από τον «σκύλο» που θα δώσει και την ψυχή του για τη φανέλα, κάνοντας τα πάντα να φαίνονται απλά. Στο Περιστέρι μπορούν να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση γιατί με τέτοιο Μουντιάλ η τιμή του μόνο ψίχουλα δεν θα είναι…