Ήταν μία παράταιρη, παράξενη εικόνα. Συνήθως, όταν βγαίνει αλλαγή, ο Κιλιάν Μπαπέ κατεβάζει τα μούτρα, δυσανασχετεί, μουρμουρίζει, θυμώνει. Αυτή τη φορά έλαμπε! Χαμογελούσε!
Συνήθως, όταν κάνει κάποια αλλαγή, ο Ντιντιέ Ντεσάν παραμένει ανέκφραστος, σοβαρός, σκεφτικός, προβληματισμένος.
Αυτή τη φορά ήταν αλλιώς. Ο Κιλιάν Μπαπέ άνοιξε τα χέρια του για να δώσει μία μεγάλη αγκαλιά στον προπονητή του. Κι εκείνος άρχισε να υποκλίνεται σε εκείνον, κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ ξανά για κανέναν.
Ίσως το έχει κάνει ιδιωτικά, σε κάποια προπόνηση, σε κάποια προσωπική στιγμή, αλλά ποτέ σε δημόσια θέα. Και ποτέ μέσα σε ένα γήπεδο, όσο το παιχνίδι δεν έχει ολοκληρωθεί.
Merci…
Ναι, το Γαλλία – Σουηδία δεν γύριζε ποτέ με το σκορ 3-0 στο 84ο λεπτό, αλλά μιλάμε για τον Ντιντιέ Ντεσάν. Έναν άνθρωπο με απόλυτη αυτοσυγκράτηση στο συναίσθημα του, έναν άνθρωπο που θαρρεί κανείς ότι γεννήθηκε με poker face.
Δεν ήταν ένας φιλικό, ούτε ένας αποχαιρετιστήριο. Ήταν ένας αγώνας για τους 32 του Παγκοσμίου Κυπέλλου κι ο Γάλλος τεχνικός μόλις είχε επιστρέψει από μία πολύ δύσκολη προσωπική στιγμή, την κηδεία της μητέρας του.
Ίσως ήταν ο δικός του τρόπος να ευχαριστήσει μία ομάδα, που όσο βρίσκεται εκεί, αλλά και στο διάστημα της απουσίας του, λειτούργησε υποδειγματικά.
Ξέρετε, το να είσαι προπονητής των τρικολόρ είναι ευλογία και κατάρα. Έχεις να επιλέξεις από την πιο ποιοτική δεξαμενή στον κόσμο, αλλά έχεις να κάνεις με αμέτρητα μεγάλα εγώ, που πολύ συχνά διαλύουν κάθε ομαδική προσπάθεια.
Η παταγώδης αποτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 στην Νότιο Αφρική συνοδεύτηκε από καυγάδες, αποχωρήσεις, αποκλεισμούς, ακόμα και ξύλο.
Τόσο στο Euro 2004, όσο και τέσσερα χρόνια αργότερα, το κλίμα στα αποδυτήρια ήταν τοξικό, υπήρχαν παντού διάσπαρτα στρατόπεδα: “Είναι το DNA αυτής της ομάδας, να είμαστε όλοι μαζί, πραγματικά ενωμένοι.
Είμαστε όλοι πίσω από τον προπονητή, ό,τι και να συμβεί, ό,τι και να συμβεί, και θέλαμε να νιώσει ότι δεν ήταν μόνος”, σχολίασε μετά το τέλος της αναμέτρησης ο Κιλιάν Μπαπέ, υπενθυμίζοντας το αυτονόητο: “υπάρχουν ανθρώπινα πράγματα που είναι πολύ πιο σημαντικά από ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και τα οποία πρέπει να σεβαστούμε”.
Έτσι, είναι ανίκητη!
Μπορεί από τους περισσότερους να μην θεωρείται κάποιος μεγάλος tactician, ούτε ένας προπονητής που επηρέασε την εξέλιξη του αθλήματος, ο Ντιντιέ Ντεσάν είναι ένας μαραθωνοδρόμος με ιώβειο υπομονή.
Είναι πια ο προπονητής με τις περισσότερες νίκες σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου (26), ο μακροβιότερος στην ιστορία των τρικολόρ (14 χρόνια, 181 παιχνίδια), μία σεβάσμια μορφή του γαλλικού ποδοσφαίρου που πάντα ήξερε να κρατάει ισορροπίες.
Μπορεί οι ομάδες του να μην ήταν ποτέ οι πιο θεαματικές, αλλά πάντα έβγαζαν σοβαρότητα, επαγγελματισμό, ουσία, όπως άλλωστε και ο ίδιος σαν παίκτης.
Οι περισσότεροι εστιάζουν στο εκπληκτικό οπλοστάσιο των τρικολόρ, την εξωγήινη φόρμα του Μπαπέ, του Ολίσε, του Ντεμπελέ, που διατηρούν σε δεύτερους ρόλους παίκτες παγκόσμιας κλάσης όπως ο Μπαρκολά, ο Σερκί, ο Ντουέ, μα η αλήθεια κρύβεται αλλού.
Η μεγάλη δύναμη της συγκεκριμένης ομάδας κρύβεται σε αυτή την αγκαλιά του Κιλιάν Μπαπέ προς τον προπονητή του και την δημόσια αποθέωση από τον Ντιντιέ Ντεσάν προς τον αρχηγό του.
Και μία Γαλλία με καλά αποδυτήρια είναι πιθανώς μία ανίκητη ομάδα μέσα στο γήπεδο…