Στο φιλικό (διάβαζε: ξεμούδιασμα) που εγκαινίασε τη σεζόν 2026-27, ο Παναθηναϊκός πήρε μια άνετη νίκη (4-0) απέναντι στην ολλανδική Χέλμοντ. Αρκετά τα θετικά για πρώτο δείγμα, με κυριότερο τη διάθεση που έδειξαν οι παίκτες να εφαρμόσουν αυτά που τους μεταλαμπαδεύει ο Τζέικομπ Νίστρουπ. Μα θα θέλαμε εδώ, να σταθούμε ένα «τικ» παραπάνω σε ένα νέο πρόσωπο. Παναγιώτης Μπινιάρης, το όνομα αυτού…
Σε λίγες μέρες κλείνει τα 17 (στις 25 Ιουλίου συγκεκριμένα) και όσοι τον ξέρουν, μιλούν με θερμά λόγια για την προοπτική και το ταλέντο του. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα prospects των Πρασίνων και αυτό το καλοκαίρι κάνει το step up, συμμετέχοντας για πρώτη φορά στην προετοιμασία με τους «μεγάλους».
Ο Δανός προπονητής τον ξεκίνησε στην 11άδα, ως αριστερό μπακ. Δεν είναι αυτή η θέση του. Μέσος είναι (εξαροοκτάρι), εκεί έπαιζε πέρυσι με την Κ17 ξεχωρίζοντας με τις εμφανίσεις του. Όταν ξαναμπήκε στο φιλικό της Τετάρτης (1/7), στο β’ ημίχρονο, μετακινήθηκε στον άξονα, δεξί χαφ. «Όπου με βάλει ο προπονητής, δεν έχω κανένα θέμα. Όπου με βάλει εγώ θα παίξω, ακόμα και τερματοφύλακας! Κάθε μέρα σκληρή δουλειά, κάτω το κεφάλι και όπου καταφέρουμε να φτάσουμε» δήλωσε μετά, δείχνοντας πως έχει, εκτός των άλλων, και τη δέουσα νοοτροπία.
Το ότι τα πήγε καλά, ήταν ολοφάνερο σε όποιον είχε εικόνα του ματς. Το έξτρα συν της υπόθεσης είναι πως μέσα από το δικό του παράδειγμα, φαίνεται και κάτι ακόμα για τη νέα εποχή των Πρασίνων: Η στρατηγική απόφαση να αναδειχτεί η δουλειά που γίνεται σε επίπεδο τμημάτων υποδομής. Ο Τζέικομπ Νίστρουπ είναι ένας προπονητής που του αρέσει να δίνει ευκαιρίες σε νέα παιδιά και είναι δεδομένο πως αν διαπιστώσει πως υπάρχει potential, όπως στην περίπτωση του Μπινιάρη, δεν θα στρέψει αλλού το βλέμμα προτιμώντας τα πιο «σίγουρα».
Τι δείχνει ο Νίστρουπ μέσα από το παράδειγμα του Μπινιάρη
Ο Παναθηναϊκός υπήρξε πρωτοπόρος σε ζητήματα Ακαδημιών στην Ελλάδα. Μόνο που εδώ και πολλά χρόνια έχει παραμελήσει εντελώς αυτό το σκέλος της λειτουργίας του ως οργανισμός. Είναι, θα πούμε εμείς, και αυτός ένας από τους λόγους που ως κλαμπ έχει καιρό που αποδίδει πολύ κάτω από τα στάνταρ του. Γιατί το να βγάζεις τους δικούς σου παίκτες, δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Παγιώνει μια συγκεκριμένη κουλτούρα και μια πηγή περηφάνειας, ενδυναμώνει τη σύνδεση μεταξύ φιλάθλων και ομάδας, δημιουργεί (υπέρ)αξία.
Ο Παναγιώτης Μπινιάρης, ο Γιώργος Κάτρης, ο Παύλος Παντελίδης είναι παίκτες made in Panathinaikos. Κι αυτή η «ταμπέλα» πρέπει να γίνει ξανά trademark για το Τριφύλλι, σαν άλλοτε. Εάν ο Νίστρουπ, στα τόσα που καλείται να κάνει, καταφέρει να εντάξει και αυτό το κομμάτι, τότε θα μιλάμε για κάτι σπουδαίο, κάτι που μπορεί να μνημονεύεται μελλοντικά ως ένα από τα πιο σημαντικά του επιτεύγματα. Προτρέχουμε, προφανώς, αλλά είναι επειδή θέλουμε να καταδείξουμε πόσο σημαντικό θα πρέπει να λογίζεται.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο Παναθηναϊκός «καίγεται» για το πώς θα επιστρέψει στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου, πού χώρος και χρόνος δηλαδή για να πέσει βάρος στις Ακαδημίες. Θα ήταν όμως κοντόφθαλμη λογική. Γιατί είναι αλληλένδετα μονοπάτια, συγκοινωνούντα δοχεία. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο και ειδικά για κλαμπ από χώρες όπως η Ελλάδα είναι ζωτικής σημασίας το να είσαι σε θέση να στελεχώσεις και από μόνος σου την ανδρική σου ομάδα. Απαγορεύεται να υποτιμάς τη σημασία της δημιουργίας.