Ήταν μάλλον ασαφής ο ρόλος του, η δύναμη της επιρροής του αν προτιμάτε, όταν ανακοινώθηκε ο Στέφανος Κοτσόλης από τον Παναθηναϊκό, τον περασμένο Νοέμβριο. Καθολικώς αναγνωρισμένο το πόσο καλή δουλειά είχε κάνει για μια 5ετία στην Κηφισιά, όμως από μόνο του αυτό δεν αποτελούσε εγγύηση για τίποτα, ενώ η πίστα δυσκολίας ανέβαινε στο μάξιμουμ. Σε περιβάλλον μάλιστα… πολυκοσμίας. Σε ένα οργανόγραμμα με Φράνκο Μπαλντίνι και Μιγκέλ Άνχελ Κόρονα, μαζί με τον κομβικό ρόλο που είχε τότε στα μεταγραφικά ο Ράφα Μπενίτεθ, ο Έλληνας παράγοντας έμοιαζε να είναι μόλις 4ος στην ιεραρχία λήψης αποφάσεων.
Δεν ήταν, ωστόσο, για εκεί ο πήχης των φιλοδοξιών του ως επαγγελματίας. Ούτε έβαζε ο ίδιος όριο και ταβάνι στην πίστη που έχει στις δυνάμεις του. Για να το πούμε διαφορετικά, δεν είχε επιστρέψει στο Τριφύλλι για να είναι απλώς συμπληρωματικός ή διακοσμητικός. Παρότι τερματοφύλακας στα χρόνια του στα γήπεδα, ήταν ώρα να βγει στην… επίθεση. Με την καλή την έννοια. Για το καλό του συλλόγου.
Δεν δίστασε να συγκρουστεί, να πει δυνατά τη γνώμη του, να εκφράσει τις διαφωνίες του και να κάνει τις εισηγήσεις του. Η «ηχώ» των λόγων και των πράξεων του έφτασε ως τον Γιάννη Αλαφούζο. Ο ιδιοκτήτης της πράσινης ΠΑΕ γρήγορα κατάλαβε πως έχει να κάνει με έναν άνθρωπο που έχει τα εφόδια, τα κότσια για να βγει μπροστάρης στο νέο project των Πρασίνων.
Με αυτό ως συνειδητοποίηση, η κατάσταση απαιτούσε πια ξεκαθάρισμα ρόλων, αρμοδιοτήτων και βεβαίως, (παρ)ουσίας. Το ότι ο Μπενίτεθ βρέθηκε στην πόρτα της εξόδου ήταν το πρώτο σαφές δείγμα της αλλαγής δεδομένων και συνθηκών. Η αλλαγή στη δυναμική σχέση «προϊστάμενος – υφιστάμενος» μεταξύ Κοτσόλη και Κορόνα, το φανέρωσε μεμιάς. Ο Παναθηναϊκός έχει πια νέο αφεντικό. Με την ταμπέλα του Αθλητικού Διευθυντή. Ο Ισπανός πάλι, από τεχνικός διευθυντής υποβιβάστηκε σε ρόλο τεχνικού συμβούλου και πρακτικά ο ρόλος του αυτή τη στιγμή είναι πολύ μακριά από το κέντρο λήψης αποφάσεων. Ξεχασμένος…
Κουμάντο κάνει ο Κοτσόλης. Με τον Μπαλντίνι να παρεμβαίνει ενίοτε και ανάλογα από μακριά, συμβουλευτικά. Ο 46χρονος Έλληνας ξέρει πολύ καλά τι εστί Παναθηναϊκός, τον «πονάει» τον σύλλογο. Αν χρειαστεί να δουλέψει και 20 ώρες μες στη μέρα θα το κάνει. Με μεθοδικότητα, με επιμονή. Κάντε τον κόπο, αν δεν την έχετε διαβάσει ήδη, να βρείτε τη συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στους εκπροσώπους του Τύπου στην Ολλανδία, όπου γίνεται αυτές τις μέρες η προετοιμασία. Θα «ανακαλύψετε» έναν επαγγελματία που χωρίς να λέει μεγάλα και βαρύγδουπα λόγια, σε πείθει πως είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.
Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε ήδη. Επέλεξε, απολύτως συνειδητοποιημένα ως προς το γιατί, τον Τζέικομπ Νίστρουπ για τον πάγκο, ενώ έδωσε στον Δανό κόουτς το πλαίσιο για να δουλέψει υπό βέλτιστες συνθήκες – αυτός είναι ο ορισμός της έμπρακτης στήριξης. Τελειώνοντας, γρήγορα και πειστικά, απαραίτητες και πολλά υποσχόμενες προσθήκες (Στέφαν Ντε Φράι, Ετιέν Καμαρά, Έλμιν Ραστόντερ, Ινιάκι Πένια, Τριαντάφυλλος Τσάπρας), χτενίζοντας συνεχώς την αγορά για τις καλύτερες δυνατές ευκαιρίες και στις άλλες θέσεις που αναζητείται ενίσχυση (αριστερό μπακ, στόπερ, δεξί εξτρέμ).
Αυτά ο (πάντα απαιτητικός) κόσμος της ομάδας τα βλέπει και παρότι έχει κουραστεί τόσα χρόνια με τα απανωτά νέα ξεκινήματα και τα «κάντε υπομονή» που δεν οδηγούν κάπου, προκύπτει πια ένα θετικό κλίμα. Μία διάθεση να αγκαλιαστεί αυτή η προσπάθεια. Είναι εντυπωσιακό το πώς κατάφερε σε χρόνο-ρεκόρ ο Κοτσόλης να πείσει άπαντες για την ποιότητα και την προοπτική της δουλειάς του και ως εκ τούτου του Παναθηναϊκού. Αξίζει να έχει πίστωση χρόνου. Το λέμε τώρα που είναι ακόμα νωρίς, πριν έρθουν δηλαδή οι αναπόφευκτες αναποδιές, κάθε σεζόν έχει τέτοιες.
Τι διαφορά πάντως, για να κάνουμε την άμεση σύγκριση, με την εποχή του Γιάννη Παπαδημητρίου ως επικεφαλής των Πρασίνων, όταν όλα ήταν λες και πήγαιναν σε μια λογική τύπου «πάμε κι όπου βγει» και οι μεταγραφές γίνονταν βάσει ονόματος ή σχέσεων με μάνατζερ. Με πικρή συνέπεια ένα εντελώς κακοσχεδιασμένο ρόστερ με παίκτες που δεν απαντούσαν στα προβλήματα. Ακόμα και αν ήταν καλοί ατομικά, ήταν στο λάθος σύνολο.
Τώρα όμως ο Παναθηναϊκός δουλεύει επιτέλους σωστά. Διαλέγοντας ποδοσφαιριστές που «κουμπώνουν» σε ένα γενικότερο πλάνο παιχνιδιού και είναι συμπληρωματικοί μεταξύ τους. Κινούμενος με μαεστρία πίσω και μπροστά από τα φώτα. Κι αυτό είναι έργο Κοτσόλη. Εάν συνεχίσει έτσι, θα αποδειχθεί η πιο εύστοχη κίνηση που έκανε ο Γιάννης Αλαφούζος τα τελευταία χρόνια.