Έχει γίνει το πιο σύντομο ποδοσφαιρικό ανέκδοτο. Αρκούν δύο λέξεις για να προκαλέσεις έστω ένα μειδίαμα στον συνομιλητή σου: Εθνική Αγγλίας.
End of story.
Είναι όμως πραγματικό ή μία υπερβολή χωρίς ίχνος αλήθειας;
Φτάνουν στη βρύση…
Τα λιοντάρια έπαιξαν στους δύο τελευταίους τελικούς Euro.
Το 2021 είδαν την Ιταλία να δραπετεύει με το τρόπαιο μέσα στο Γουέμπλεϊ και το 2024 είδαν την Ισπανία να σηκώνει το τρόπαιο χάρη σε ένα γκολ του Ογιαρθάμπαλ στο φινάλε.
Για να φτάσουν ως εκεί επιβίωσαν από σκληρούς ομίλους, από ένα σωρό νοκ-άουτ. Άρα, κάτι καλό πρέπει να έγινε.
Στο περασμένο Παγκόσμιο Κύπελλο έφτασαν ως τα προημιτελικά (αποκλεισμός από την Γαλλία) και το 2018 στη Ρωσία αποκλείστηκαν από την Κροατία σε έναν συναρπαστικό ημιτελικό που κρίθηκε στην παράταση.
Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, καμία άλλη εθνική ομάδα σε αυτό το χρονικό διάστημα δεν έδειξε τόσο μεγάλη σταθερότητα σε υψηλές πτήσεις.
Αυτό, όμως, που λείπε είναι το κερασάκι στην τούρτα. Σε αυτό το χρονικό διάστημα όλοι οι μεγάλοι κέρδισαν κάτι.
Η Γαλλία και η Αργεντινή πήραν από ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, η Ιταλία και η Ισπανία από ένα Euro. Οι Άγγλοι έμειναν με τα χέρια αδειανά, έστω κι αν συνεχώς έφταναν πολύ κοντά στην βρύση για να ξεδιψάσουν.
Μπορεί τώρα;
Κοντά στην βρύση είναι και τώρα. Αν πριν το ξεκίνημα του Παγκοσμίου Κυπέλλου έλεγες στον Τόμας Τούχελ ότι η ομάδα του θα φτάσει ως ως τα ημιτελικά και εκεί θα περιμένει η Νορβηγία, τότε θα το υπέγραφε και με τα δύο χέρια.
Η Αγγλία ήταν εντυπωσιακή στην πρεμιέρα με την Κροατία, συμπαθητική με Παναμά, Γκάνα, ηρωϊκή απέναντι στο Κονγκό και συγκινητική στο υψόμετρο του Αζτέκα απέναντι στο Μεξικό!
Αυτό το τελευταίο παιχνίδι ήταν που άρχισε να δυναμώνει την ένταση στο τραγούδι “It’s coming home” που ακούγεται κάθε τέσσερα χρόνια στο νησί.
Διότι, θεωρητικά η ομάδα του Τόμας Τούχελ δεν υστερεί πουθενά απέναντι στον ανταγωνισμό.
Έχει τον καλύτερο σέντερ-φορ της διοργάνωσης (Χάρι Κέιν), τον πιο ώριμο Τζουντ Μπέλιγχαμ που έχουμε δει ποτέ, έχει ένα συμπληρωματικό δίδυμο χαφ (Ράις – Άντερσον) που ελέγχει τα πάντα, πολλές εναλλακτικές λύσεις στους εξτρέμ και μία άμυνα που δεν δείχνει να κάνει νερά.
Σίγουρα το εμπόδιο της Νορβηγίας δεν είναι χαμηλό, αλλά οι Άγγλοι έχουν τον τρόπο να αποκωδικοποιήσουν τα αστέρια τους που παίζουν στην Premier League (Χάαλαντ, Όντενγκαρντ), δύσκολα θα έβρισκαν αντίπαλο που να κουμπώνει καλύτερα στο αγωνιστικό τους στιλ.
Κι αν η Αγγλία βρεθεί στα ημιτελικά, τότε όλα θα είναι θέμα βραδιάς. Ούτε η Αργεντινή, ούτε η Ελβετία μπορούν να απαγορεύσουν όνειρα τελικά, οι ποιοτικές διαφορές είναι πολύ μικρές.
Αν ο Χάρι Κέιν παραμείνει συνεπής στο ραντεβού με τα δίχτυα, αν το supporting cast παραμείνει… υποστηρικτικό, τότε η Αγγλία μπορεί να πάει all the way και να σοκάρει όλο τον πλανήτη…