Όποιος έχει ακροβατήσει πάνω σε αυτή τη λεπτή διαχωριστική γραμμή που ενώνει τη ζωή με το θάνατο κι έχει δραπετεύσει την ύστατη στιγμή ξέρει πολύ καλά να βάζει προτεραιότητες στη ζωή.
Να αξιολογεί τι είναι σημαντικό και τι όχι.
Ο Στόλε Σολμπάκεν δεν θα ξεχάσει ποτέ την 13η Μαρτίου του 2001 κι ας θυμάται ελάχιστα από εκείνη την ημέρα..
Ήταν μία συνηθισμένη προπόνηση της Κοπεγχάγης. Τίποτα το ιδιαίτερο. Ζέσταμα, διατάσεις, θεωρία και διπλό. Τίποτα διαφορετικό. Μέχρι που 33χρονος, τότε, μέσος ξαφνικά χάνει τις αισθήσεις του και σωριάζεται στο έδαφος.
Όλοι αντιλαμβάνονται ότι κάτι σοβαρό έχει συμβεί. Ο γιατρός της ομάδας Φρανκ Όντγκαρντ τρέχει πάνω του. Η καρδιά του έχει σταματήσει. Του κάνει μαλάξεις. Δεν γίνεται τίποτα. Το ασθενοφόρο φθάνει σχεδόν αμέσως.
Ο Στόλε Σολμπάκεν είναι κλινικά νεκρός. Η μήπως όχι; «Η καρδιά του είχε σταματήσει για αρκετή ώρα. Νομίζαμε ότι είχε επέλθει το μοιραίο. Το γεγονός ότι ζει είναι ένα θαύμα», λέει ο άνθρωπος που του έσωσε την ζωή.
Θαύμα
Επτά λεπτά είναι ένας χρόνος ικανός να επιφέρει βλάβη μη αναστρέψιμη στον εγκέφαλο. Κανείς δεν ήξερε αν θα ξυπνήσει και ποιες βασικές του λειτουργίες θα είχαν επηρεαστεί. Μόλις έμαθαν τα νέα, οι γονείς του πήραν το πρώτο αεροπλάνο για την Κοπεγχάγη.
Ακούγεται μακάβριο, αλλά η ίδια η μητέρα του είχε αρχίσει να σχεδιάζει την κηδεία του. Οι γιατροί δεν άφηναν πολλά περιθώρια ελπίδας.
Κι όμως, σε πείσμα όλων, ο Στάλε Σολμπάκεν ξύπνησε. Ο εγκέφαλος του δεν είχε πειραχτεί!
Σταδιακά, η μνήμη του άρχισε να επιστρέφει. Έμοιαζε με θαύμα, αλλά ήταν αληθινό: “Δεν ένιωσα τίποτα, είναι σαν κάποιος να έσβησε τα φώτα”.
Ο Νορβηγός ντρίμπλαρε το θάνατο την ύστατη ώρα. Ανακάλυψε ότι εκ γενετής είχε μία καρδιακή ανωμαλία.
Έκανε εγχείρηση ανοικτής καρδιάς κι έβαλε βηματοδότη για να μπορέσει να ζήσει μία φυσιολογική ζωή.
Δεύτερη ζωή
Του πήρε πολύ καιρό για να αρχίσει να μιλάει με άνεση για ό,τι του συνέβη. Και όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο περισσότερο άρχισε να φρικάρει: “Σκέφτομαι πολλές φορές ότι θα μπορούσα να μην είχα ζήσει, δεν θα είχα την ευκαιρία να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν. Από εκείνη την ημέρα και μετά κατάλαβα τι είναι σημαντικό και τι όχι στη ζωή”.
Ο Στάλε Σολμπάκεν ήταν τυχερός. Υπέστη καρδιακή προσβολή σε ένα χώρο όπου υπήρχε εξειδικευμένος γιατρός, άνθρωποι που γνώριζαν από ΚΑΡΠΑ, σε ένα μέρος όπου το ασθενοφόρο έφτασε μόλις σε 8 λεπτά και τον μετάφερε άμεσα στο νοσοκομείο.
Είχε την ευκαιρία για μία δεύτερη ζωή. Λιγάκι διαφορετική, αλλά όχι μακριά από το ποδόσφαιρο.
Έγινε προπονητής. Πρώτα στη Χαμ-Καμ, μετά στην εθνική παίδων της Νορβηγίας, κι έπειτα ως βοηθός του Νιλς Γιόχαν Σεμπ στην μεγάλη Εθνική. Μέχρι που η παραίτηση του Χανς Μπάκε τον έφερε στην τεχνική ηγεσία της Κοπεγχάγης.
Μαζί της έγινε θρύλος, κατέκτησε οκτώ πρωταθλήματα, δούλεψε στην Γουλβς, στην Κολωνία και από το 2020 είναι στο τιμόνι της Εθνικής Νορβηγίας. Αυτός έδωσε ντεμπούτο στον γιο του, τον Μάρκους που παίζει σήμερα στην Άαρχους, το μήλο έπεσε κάτω από την μηλιά.
Μα, πάνω από όλα είναι αυτός που οδηγεί τον Έρλινγκ Χάαλαντ και την παρέα του σε ένα ονειρεμένο ταξίδι ως τα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η κάμερα τον πιάνει συχνά πυκνά να είναι πολύ πιο εκδηλωτικός, να φιλάει την σύζυγο του με πάθος, χωρίς να νοιάζεται για τους γύρω του, για τις κάμερες για το τι θα πει ο κόσμος. Δεν θα το έκανε παλιά.
Η ζωή η ίδια, όμως, τον δίδαξε να απολαμβάνει και να ζει κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία του.
Διότι, ποτέ δεν ξέρεις…
Κι ο Στόλε Σολμπάκεν είναι σίγουρος για αυτό.
Ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει η επόμενη ημέρα…