Ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του Μάρκο Νίκολιτς ως προπονητής είναι η ευελιξία. Η προσαρμοστικότητα στο υλικό που έχει στα χέρια του. Δεν πτοείται από κραυγαλέες ελλείψεις (όπως συνέβαινε όταν ανέλαβε την ΑΕΚ το περασμένο καλοκαίρι), δεν γκρινιάζει αν κάποια μεταγραφή αργήσει ή δεν γίνει (όπως συνέβη με τον χαφ τον Γενάρη), αντί για δικαιολογίες προτιμά πάντοτε να ψάχνει λύσεις.
Ποιος αμφιβάλλει εξάλλου ότι ένας από τους βασικούς λόγους που η «Ένωση» κατέκτησε το πρωτάθλημα ήταν πως προόδευε στη διάρκεια της σεζόν (ενώ οι άλλοι έχαναν λάδια). Πως έκανε επιτυχημένες μεταγραφές, αναδείκνυε νέους πρωταγωνιστές, εμπιστεύτηκε παίκτες που είχαν απαξιωθεί και ειδικά στο ξεκίνημα της σεζόν, μακίγιαρε τις αδυναμίες της.
Αν κατάφερε λοιπόν ο προπονητής της όλα αυτά, αναλαμβάνοντας μια ομάδα με σοβαρά κενά και ρημαγμένη ψυχολογία τον περασμένο Ιούλιο, είναι εύλογη η αισιοδοξία του τι μπορεί να καταφέρει φέτος με μια ομάδα πρωταθλήτρια, στρωμένη που συν τοις άλλοις συνεχίζει τις απόλυτα στοχευμένες μεταγραφές: Όπως αυτή του Κάαν Κάιρινεν…
Χωρίς αυτό να υποτιμά την απόκτηση του Ζουμπκόφ (που είναι επίσης εξαιρετική κίνηση και αναβαθμίζει ολόκληρη την επιθετική λειτουργία), η ένταξη του Φινλανδού στο ρόστερ (και πιθανότατα και στην ενδεκάδα) μπορεί να αλλάξει επίπεδο την ομάδα. Όχι μόνο επειδή είναι ικανότατος ποδοσφαιριστής, αλλά κι επειδή προσφέρει τη δυνατότητα στον Νίκολιτς να λανσάρει τουλάχιστον 2-3… καινούργιες ΑΕΚ.
Καταρχάς οι «κιτρινόμαυροι» πριν καν τελειώσουν οι μεταγραφές έχουν σχηματίσει ένα γεμάτο κέντρο. Δίπλα στον MVP Πινέδα και τον καθοριστικό Μαρίν υπάρχει πλέον ο Κάιρινεν. Πίσω τους ως πολύτιμη εναλλακτική λύση παραμένει ο Μάνταλος. Ο Σαχαμπό θ’ αξιοποιηθεί φέτος (και ήδη δείχνει ενθαρρυντικά δείγματα στην προετοιμασία), οι Γκατσίνοβιτς-Καλοσκάμης προορίζονται για πιο κεντρικό ρόλο (αντί για τα άκρα), ακόμα και ο Λιούμπιτσιτς (αν δεν αποχωρήσει) θα λογίζεται ως μια χρήσιμη λύση.
Με όλες αυτές τις επιλογές λοιπόν (αλλά κυρίως την παρουσία-κλειδί του Κάιρινεν), ο Νίκολιτς μπορεί να εφαρμόσει κι άλλες διατάξεις εκτός του 4-4-2. Και αποκτά μια τακτική ευελιξία που θα είναι πολύτιμη ειδικά στην Ευρώπη (πόσω μάλλον αν βρεθεί στη League Phase του Champions League).
Καταρχάς μπορεί να παίξει πλέον τον αγαπημένο του ρόμβο. Το σύστημα που χρησιμοποιούσε κατά κόρον στις προηγούμενες ομάδες του (ειδικά στην ΤΣΣΚΑ) και επιχείρησε να εφαρμόσει και στο ξεκίνημά του στην ΑΕΚ: Στη θέση που είχε επιστρατεύσει ακόμα και τον Μάνταλο (ενώ έβλεπε και τους Μόρο-Μπαρίνοφ) υπάρχει πλέον ο Κάιρινεν. Και ως κατεξοχήν deep lying playmaker μπορεί να γίνει ο δικός του… Μίραλεμ Πιάνιτς στην «Ένωση».
Έπειτα υπάρχει το 4-3-2-1, γνωστό και ως «χριστουγεννιάτικο δέντρο». Μια διάταξη που ήδη έχει χρησιμοποιήσει με επιτυχία ο Νίκολιτς και χωράει και τους τρεις πρωτοκλασάτους χαφ στην ενδεκάδα. Αν έκανε σπουδαία διπλά σε Φλωρεντία και Σαμψούντα με τον Μαρίν ως εξάρι και τους Πινέδα-Περέιρα εσωτερικούς μέσους, γιατί να μη ζήσει αντίστοιχα σπουδαίες ευρωπαϊκές βραδιές με τον Κάιρινεν συνδετικό κρίκο άμυνας-κέντρου και τους Πινέδα-Μαρίν να κόβουν και να ράβουν μπροστά του;
Εξάλλου με την ίδια ακριβώς λογική, η ΑΕΚ μπορεί να παίξει και 4-3-1-2: Μια παρεμφερή διάταξη που εγγυάται το ίδιο συμπαγή χαφ, αλλά επιτρέπει ταυτόχρονα και την παρουσία διδύμου στην επίθεση (χωρίς να χρειάζεται να θυσιαστεί και ο Βάργκα και Ζίνι ως παρτενέρ του Γιόβιτς).
Και βέβαια υπάρχει και η επιλογή ενός 4-2-3-1 που μοιάζει απόλυτα ισορροπημένο: Με τους Κάιρινεν-Μαρίν να αλληλοσυμπληρώνονται άψογα στα χαφ, τον Πινέδα πιο απελευθερωμένο (να τρέξει παραπάνω την μπάλα και να πλησιάζει την αντίπαλη περιοχή ως δεκάρι) και τους Ζουμπκόφ-Κοϊτά να τον πλαισιώνουν ιδανικά πίσω από τον προωθημένο Γιόβιτς.
