Όπως κανείς δεν έπρεπε να παρασυρθεί σε status υπερβολικού ενθουσιασμού μετά το 3/3 των πρώτων φιλικών (με Χέλμοντ, Άγιαξ και Γκράσχοπερς) έτσι και τώρα, μετά δηλαδή τη βαριά ήττα που γνώρισε ο Παναθηναϊκός από τη Ραπίντ Βιέννης (4-0 στο 90λεπτο και 4-1 μετά το πέρας του έξτρα ημιώρου που συμφώνησαν οι δύο ομάδες να προστεθεί) δεν πρέπει να ανακύψει γκρίνια, απογοήτευση και εσωστρέφεια. Η περίοδος της θερινής προετοιμασίας αυτό το νόημα έχει. Να σου δείξει τι κάνεις σωστά, τι λάθος, πού υστερείς και πού όχι. Χωρίς την πίεση του αποτελέσματος.
Και μερικές φορές οι ήττες είναι οι πιο διδακτικές, οι πιο χρήσιμες σε βάθος χρόνου. Γιατί σε «ταρακουνάνε» πιο γερά, σε βγάζουν από τυχόν κατάσταση εφησυχασμού. Σου φανερώνουν δίχως φτιασιδώματα τα μειονεκτήματα σου και σου δίνουν παράλληλα το χρόνο και το χώρο προκειμένου να δουλέψεις ακόμα πιο στοχευμένα και εντατικά, ώστε να τα διορθώσεις.
Υπό αυτήν την έννοια, είναι καλό για το Τριφύλλι ότι οι Αυστριακοί ξεγύμνωσαν μεμιάς όλες του τις αδυναμίες. Θυμηθήκαμε μαζί κάτι πολύ σημαντικό, πως η υπομονή είναι αρετή. Συνειδητοποιήσαμε επίσης πως μιλάμε για ένα σύνολο που μόλις ξεκίνησε να χτίζεται. Το φυσιολογικό είναι να μην είναι δεμένo. Αν το σκεφτούμε λίγο πιο διεξοδικά, το παράδοξο ήταν πως ήταν τόσο καλά τα αποτελέσματα στην πρώτη τριάδα αγώνων, όχι η ήττα της Τετάρτης (15/7). Η οποία, για να τα λέμε όλα, ήταν περισσότερο βαριά από ό,τι έπρεπε και δεν αντικατοπτρίζει το γεγονός πως σε αρκετά σημεία είδαμε πολύ ενθαρρυντικά πράγματα, δείγματα της δουλειάς που γίνεται και της κατεύθυνσης που θέλει να πάρει ο Παναθηναϊκός.
Μην το εξωραΐζουμε πάντως μήτε να το υποτιμάμε ως γεγονός: Ο Τζέικομπ Νίστρουπ έχει αναλάβει να οικοδομήσει κάτι (καλό) από το μηδέν. Όχι επειδή παρέλαβε καμένη γη (αν και δεν είναι πολύ μακριά από αυτό η αλήθεια) αλλά επειδή αλλάζει ριζικά τον τρόπο παιχνιδιού, τη φιλοσοφία και τη λειτουργία της ομάδας. Της δίνει εντελώς άλλα χαρακτηριστικά, ζητάει τελείως διαφορετικά πράγματα από τον προκάτοχό του, Ράφα Μπενίτεθ.
Όλα αυτά για να αρχίσουν πραγματικά να φαίνονται στο γήπεδο θέλουν ένα εύλογο χρονικό διάστημα. Για να προκύψει δηλαδή κάτι με χημεία, αυτοματοποιημένο. Η περίοδος της εκμάθησης, αναπόδραστα, έχει και θα έχει αναποδιές. Εκεί είναι που θα πρέπει να φανεί δυνατός ο οργανισμός του Παναθηναϊκού και να απορροφήσει την πίεση, να τη μετατρέψει σε δημιουργική πνοή.
Αυτό, βέβαια, περνάει και μέσα από το πρακτικό του ζητήματος. Της ενίσχυσης. Κι εδώ επανέρχεται δυνατά η συζήτηση που από καιρό γίνεται. Ήτοι πως οι Πράσινοι έχουν ακόμα να κάνουν 3 άκρως σημαντικές μεταγραφές εν όψει της νέας σεζόν, βγάζει μάτι που λέμε. Το 8άρι που θα δέσει τα πάντα στο κέντρο, έναν ακόμα (αριστεροπόδαρο) κεντρικό αμυντικό για παρτενέρ του Στέφαν Ντε Φράι και… last but not least, έναν δεξιό εξτρέμ που θα κάνει τη διαφορά.
Ειδικά το τελευταίο είναι πολύ ουσιώδες, καθώς υπάρχει μια συζήτηση ότι αρκούν 2 μόνο ενδεκαδάτες μεταγραφές και να μείνει ο Φακούντο Πελίστρι (όταν με το καλό είναι έτοιμος) σόλο πρακτικά για το δεξί «φτερό». Ο Ουρουγουανός όμως δεν θα είναι αρκετός από μόνος του, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως θα εμφανίσει την καλύτερη βερσιόν του εαυτού του. Κι αυτό είναι ξεκάθαρο σε βραδιές όπως η σημερινή, που φαίνεται πως δεν υπάρχουν αξιόπιστες εναλλακτικές στη θέση. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει την πολυτέλεια να εθελοτυφλεί.