Στην πρώτη συγκέντρωση της Μπαρτσελόνα μετά την κατάκτηση του Παγκόσμιου Κυπέλλου από την Ισπανία το 2010, ο Λίονελ Μέσι δεν είχε παρά να συγχαρεί τους Ισπανούς συμπαίκτες του για τη μεγάλη επιτυχία.
Ο Ζεράρ Πικέ είχε διάθεση να τον πειράξει, όπως έχει διηγηθεί ο Νταβίδ Βίγια.
«Δεν το μετάνιωσες που διάλεξες την Αργεντινή αντί της Ισπανίας;»
Ήταν μια ερώτηση λογική. Ο Μέσι θα μπορούσε να παίξει για την Ισπανία.
Να γίνει μέρος της κορυφαίας εθνικής ομάδας εκείνης της εποχής. Και πιθανότατα να κατακτήσει πολύ πιο εύκολα το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η απάντηση του αιφνιδίασε την ομήγυρη.
«Η επιλογή της Αργεντινής είναι η μεγαλύτερη νίκη μου. Αν κέρδιζα μαζί σας, δεν θα ήμουν τόσο χαρούμενος όσο είστε εσείς τώρα. Αν κατακτήσω το Παγκόσμιο Κύπελλο, θέλω να το πετύχω με τη χώρα μου».
Ο Πικέ χαμογέλασε και δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να ρωτήσει: «Κι αν δεν το κατακτήσεις ποτέ;»
Το ύφος του Μέσι άλλαξε. Συνοφρυώθηκε και στο πρόσωπό του σχηματίστηκε μια ενόχληση. «Δεν θέλω καν να το σκέφτομαι. Πιστεύω ότι θα τα καταφέρω».
Σε εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο, η Αργεντινή είχε αποκλειστεί στα προημιτελικά με το βαρύ και ασήκωτο 4-0 από τη Γερμανία. Το πείραμα της σύζευξης του Ντιέγκο Μαραντόνα (ως προπονητή) και του wannabe διαδόχου του στο τερέν είχε αποτύχει παταγωδώς.
To 2006 είχε σταματήσει επίσης στα προημιτελικά ελέω Γερμανίας. Το 2002 δεν είχε καν περάσει τον όμιλο, ενώ το ’98 τη «σκότωσε» ο Ντένις Μπέργκαμπ στους «8». Τέσσερα χρόνια νωρίτερα η περίφημη υπόθεση τιμωρίας του Ντιέγκο και ο αποκλεισμός του μετά από τα δύο πρώτα ματς είχε ως αποτέλεσμα να γίνει η ομάδα άνω-κάτω και να ηττηθεί από το πρώτο νοκ-άουτ (Ρουμανία).
Πέντε σερί Μουντιάλ με ταβάνι τα προημιτελικά. Ο δρόμος για τον Μέσι έμοιαζε εξαιρετικά δύσβατος. Οι προκρίσεις σε τρεις διαδοχικούς τελικούς μεγάλων διοργανώσεων επιβάρυναν την ψυχολογία, αντί να δώσουν οικεία μορφή στο μεγάλο στόχο.
Η «αλμπισελέστε» έφτασε έως το τέλος του δρόμου στο Μουντιάλ του 2014 και στα Κόπα Αμέρικα του 2015 και του 2016, αλλά πάντα κάτι έλειπε. Δύο σερί φορές έχασε το τρόπαιο στα πέναλτι από τη Χιλή. Στο δεύτερο απέτυχε ο ίδιος ο Μέσι από την άσπρη βούλα. Το φορτίο ήταν πια ασήκωτο, η στάμπα της loser ομάδας είχε προσωποποιηθεί σε αυτόν. Ήταν ο τέταρτος χαμένος τελικός, αφού το 2007 ο Λίο είχε ζήσει την ταπείνωση από τη Βραζιλία (3-0) στα γήπεδα της Βενεζουέλας.
Τα ερωτήματα του Πικέ τρυπούσαν τα μηνίγγια του, όταν το καλοκαίρι του 2016, ανακοίνωσε, αποκαμωμένος, την απόσυρση του από την Εθνική Ομάδα!
«Για μένα η εθνική ομάδα τελείωσε. Προσπάθησα πολύ, είναι αυτό που ήθελα περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Τέσσερις τελικοί, δοκίμασα τα πάντα. Αλλά δεν τα κατάφερα», ανέφερε μετά το δεύτερο σερί χαμένο τελικό του Κόπα Αμέρικα. Είχε λυγίσει. Αιχμάλωτος στη δίνη μιας «σισύφειας τιμωρίας». Η παραίτηση του ήταν ένα «σοκ» για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Ο νέος «Μεσσίας», ο διάδοχος του «θεού» είχε παραιτηθεί σαν ένας κοινός θνητός. Ανήμπορος να σηκώσει το βάρος των τεράστιων ευθυνών και προσδοκιών.
«Τον βρήκα γύρω στις 2 το πρωί, εντελώς μόνο, έξω από το δωμάτιο του να κλαίει σαν μικρό παιδί που είχε χάσει τη μητέρα του», δήλωσε αργότερα στο ESPN ο γυμναστής φυσικής κατάστασης της Εθνικής Αργεντινής, Έλβιο Παολορόσο.
Είπε το game over μόλις στα 29 χρόνια του. Έμοιαζε η απόλυτη ενσάρκωση για την κατά Σαλβαδόρ Νταλί «ουτοπία της τελειότητας». Τέλειος; Ας γελάσουμε όλοι μαζί… Οι haters έκαναν πάρτι, γέμιζε το στόμα τους, ξέρναγε σπίθες το πληκτρολόγιο με τους χαρακτηρισμούς «loser» και «γατάκι». Η «γυάλα της Μπαρτσελόνα», η ευθυνοφοβία με τη φανέλα της εθνικής, η αδυναμία να εμπνεύσει και να ηγηθεί και ο… Ρονάλντο, που την ίδια χρονιά πήρε το Euro, ήταν αμείλικτα εφόδια στους πιο σφοδρούς επικριτές του.
Όμως στην Αργεντινή μια απόφαση που αφορά αποκλειστικά το ποδόσφαιρο συνήθως είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Πλήθος ανθρώπων αποφάσισαν να μην την αποδεχτούν ως κάτι τετελεσμένο. Το Μπουένος Άιρες γέμισε ξαφνικά με αφίσες που προέτρεπαν τον «μάγο» από το Ροζάριο να αλλάξει απόφαση. Η φράση «No te vayas, Leo» («Μην φύγεις Λίο») ακουγόταν και γραφόταν παντού. Χιλιάδες φίλαθλοι συγκεντρώθηκαν επανειλημμένα στο κέντρο της αργεντίνικης πρωτεύουσας – κάποιες φορές υπό έντονη βροχόπτωση – ζητώντας από τον Λίο «να γυρίσει πίσω».
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πίεζαν για να τον δουν ξανά με τη φανέλα με το εθνόσημο. Ακόμα και ο πρόεδρος της χώρας, Μαουρίτσιο Μάκρι, δήλωσε δημόσια ότι τον κάλεσε στο τηλέφωνο για να τον μεταπείσει.
Η ανάκληση και η αποφυγή του φιάσκου
Έτσι κι έγινε. Δύο μήνες αργότερα ο Μέσι ανακάλεσε, σκορπίζοντας κύματα ενθουσιασμού πίσω στην πατρίδα. «Η αγάπη μου για τη χώρα μου και για αυτή τη φανέλα είναι πολύ μεγάλη. Υπάρχουν αρκετά πράγματα που πρέπει να διορθωθούν στο αργεντίνικο ποδόσφαιρο, αλλά προτιμώ να βοηθήσω από μέσα για την επίλυσή τους, παρά να μείνω εκτός και να κάνω κριτική».
Η επάνοδος συνοδεύτηκε από την πιο αγωνιώδη ίσως διαδικασία που έχει βιώσει ποτέ η Εθνική Αργεντινής και οι οπαδοί της. Με τον Μέσι να χάνει οχτώ από τα 18 ματς των προκριματικών του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2018, η «αλμπισελέστε» έφτασε στο χείλος του αποκλεισμού. Φάτσα με την απόλυτη ταπείνωση – ένα ανεπανάληπτο κάζο. Σε αυτά τα οχτώ παιχνίδια πήρε μόνο εφτά βαθμούς (!) και έφτασε να παίζει την πρόκριση της στον τελευταίο αγώνα της διαδικασίας, στο Κίτο, απέναντι στο Εκουαδόρ. Τι θα είχε συμβεί τότε αν είχε ολοκληρωθεί η καταστροφή;
Σε εκείνο το ματς ο Μέσι έκανε ένα «αφιονισμένο» χατ-τρικ, με το ένα γκολ καλύτερο από το άλλο και η Αργεντινή πήρε το εισιτήριο για το Μουντιάλ της Ρωσίας. Η νέα πίκρα εκεί – με τον αποκλεισμό από τη Γαλλία στη φάση των «16» – δεν τον πτόησε. Είχε ήδη περάσει όλο το επώδυνο «υπαρξιακό» του αναφορικά στη διεθνή καριέρα του και η φλόγα μέσα του εξακολουθούσε να σιγοκαίει. Ούτε ο αποκλεισμός στον ημιτελικό του Κόπα Αμέρικα από τη γηπεδούχο Βραζιλία (2-0) το 2019 του δημιούργησε νέες τάσεις φυγής. Ο Λίο είχε συμφιλιωθεί με την αποτυχία. Την προσέγγιζε πια ως το μέσο για την τελική λύτρωση. Η περίφημη φράση του μεγάλου Ιρλανδού Σάμιουελ Μπέκετ είχε γίνει δεύτερη φύση του: «Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα…»
«Si no se sufre, no vale»
Έπρεπε να βρεθεί ένα μότο, μια εξήγηση για το ότι όλα αυτά είχαν κάποια αξία. Να αποκτήσουν νόημα όλες οι θυσίες, οι στιγμές απόγνωσης, τα δάκρυα μετά από κάθε αποκλεισμό. Κάπου εκεί, στα 28 χρόνια «ξηρασίας» τίτλων, γεννήθηκε το «Si no se sufre, no vale». «Αν δεν υποφέρεις, δεν έχει αξία». Αυτό το mantra κυκλοφορεί στα αποδυτήρια της Εθνικής Αργεντινής – άλλοτε βολικό βάλσαμο στις αγιάτρευτες πληγές της, πλέον συνώνυμο θεμελίου πάνω στο οποίο χτίστηκε η εποποιία της τελευταίας πενταετίας.
Εκείνος ο ημιτελικός με τη Βραζιλία το ’19 είναι το τελευταίο αποτυχημένο νοκ-άουτ της Αργεντινής. Δύο χρόνια αργότερα θα αποτίνασσε από πάνω της τη ρετσινιά της λιπόψυχης ομάδας, στο «Μαρακανά», απέναντι στην αιώνια αντίπαλο, Βραζιλία. Ο πύρινος λόγος του Μέσι στα αποδυτήρια του θρυλικού γηπέδου πριν από τον τελικό του Κόπα Αμέρικα υπήρξε ένας ακόμη λόγος για να τον λατρέψουν οι συμπατριώτες του.
Η ιστορική νίκη του ’21 στο ναό του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου ήταν πρακτικά ο προάγγελος του θριάμβου στο Κατάρ. Η ομάδα που λύγιζε στα δύσκολα μεταμορφώθηκε σε ένα γκρουπ που λυγίζει… σίδερα. Ο χαρακτήρας της σφυρηλατήθηκε στη φωτιά και το αμόνι. Μέσα από αποτυχίες, καημούς και μαρασμούς. Έγινε μέταλλο σκληρό σαν ατσάλι. Το μάτι τους πια γυαλίζει. Δεν συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από την κορυφή. Δεν τους χόρτασαν το Παγκόσμιο Κύπελλο και τα δύο σερί Κόπα Αμέρικα. Τα θέλουν όλα. Και θα συνεχίσουν να τα θέλουν, τουλάχιστον για όσο έχουν μπροστάρη αυτό τον απίθανο τύπο, που στα 39 χρόνια του και ενώ έχει πάρει τα πάντα, ενεργεί και εκδηλώνεται σαν… ξαναμμένος έφηβος.
Όπως με την Αλγερία, έτσι και με την Αγγλία αναζήτησε κάθε τρόπο για να γίνει επιδραστικός όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Στην πρώτη περίπτωση ξέσπασε σε λυγμούς μετά τη συγκλονιστική ανατροπή, στη δεύτερη πανηγύρισε σαν μικρό παιδί, γονατίζοντας στο έδαφος με τις γροθιές του σφιγμένες.
🥺🇦🇷 What it means for Lionel Messi.
🎥 @limbzhq pic.twitter.com/ADl7iQwY5u
— Fabrizio Romano (@FabrizioRomano) July 15, 2026
Τυγχάνει τελικά ο κορυφαίος παίκτης της ιστορίας να είναι και ο πιο ισχυρός πνευματικά. Η μήπως το δεύτερο όρισε το πρώτο; Σε κάθε περίπτωση, ο πάλαι ποτέ λιπόψυχος loser έγινε πράγματι ο «Μεσσίας» που προφήτεψαν οι ποδοσφαιρικές γραφές της Αργεντινής. Και το βράδυ της Κυριακής ίσως γίνει και ο «θεός» στη θέση του «θεού».
Γιατί μόνο εκείνος διανοήθηκε ότι τέσσερα χρόνια μετά από αυτό που όλος ο πλανήτης εξέλαβε ως το δικό του «last dance», θα είχε τις σωματικές και πνευματικές αντοχές να οδηγήσει back to back την λατρεμένη του – και με τη βούλα πια – Αργεντινή στη Γη της Επαγγελίας.