Ακριβώς 1035 παίκτες. Τόσοι αγωνίστηκαν έστω και ένα δευτερόλεπτο σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Σκεφτείτε λοιπόν πόσοι συνδυασμοί μπορεί να υπάρχουν για να προκύψουν οι κορυφαίοι 11. Το νούμερο τείνει στο… άπειρο.
Γι’ αυτό λοιπόν και δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε για την ιδανική ενδεκάδα του Μουντιάλ, η άποψη είναι εντελώς υποκειμενική. Πάμε λοιπόν να ψάξουμε τους ιδανικούς 11 αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Της αμύνης τα παιδιά…
Κάτω από τα δοκάρια υπάρχει ένα παράδοξος. Κανένας από τους μεγάλους δεν έφτασε μακριά χάρη στο τέρμα του. Ο Ουνάι Σιμόν δέχθηκε μόνο ένα γκολ, αλλά οι Ισπανοί δεν επέτρεπαν φάσεις στην εστία του. Ο Ντιμπού Μαρτίνες είναι προσωπικότητα, αλλά στο Μουντιάλ δεν φάνηκε.
Κέρβερος ο Ιρανός Μπεϊρανβάντ, cult hero ο Βοζίνια, μεγάλη αποκάλυψη ο Παραγουανός Όσκαρ Χιλ, έκλεψε τις εντυπώσεις ο Ιάπωνας Σουζούκι, όμως ο πιο πλήρης, ο πιο σταθερός, ο πιο ολοκληρωμένος τερματοφύλακας του Μουντιάλ ήταν ο Πορτογάλος Ντιόγκο Κόστα.
Στο δεξί άκρο της άμυνας οι επιλογές που ξεχώρισαν είναι πολύ πολύ μετρημένες. Ο Ντούμφρις έκανε λιγότερα από όσα περιμέναμε, το ίδιο και ο Τζόσουα Κίμιχ. Πολύ σταθερός ο Κολομβιανός Μουνιός, μηχανάκι ο Σενεγαλέζος Κρεπέν Ντιατά.
Η θέση θα παιχτεί ανάμεσα στον all-around Ασράφ Χακίμι και το ρομπότ που λέγεται Πέδρο Πόρο. Με διαφορά στήθους, η ψήφος πάει στον Ισπανό.
Πάμε στους στόπερ. Ο 18χρονος Αυστραλός Λούκας Χέρινγκτον είναι σίγουρο ότι θα γίνει παίκτης παγκόσμιας κλάσης, φοβερό Μουντιάλ για τον Πίκο Λόπες και τον Ντινέι Μπόρζες από το Πράσινο Ακρωτήρι.
Στο ύψος τους στάθηκαν τα βαριά ονόματα της θέσης (Φαν Ντάικ, Σαλιμπά), όμως για κεντρικό δίδυμο θα επιλέξουμε έναν από κάθε φιναλίστ.
Ο αλάνθαστος Κουμπαρσί έχει όλο το μέλλον μπροστά του, γι’ αυτό και η θέση πάει στον δάσκαλο Αϊμερίκ Λαπόρτ, ο οποίος κουμπώνει καλύτερα με τον Κούτι Ρομέρο, παρά με τον Λισάντρο Μαρτίνες που θα είναι ο παρτενέρ.
Στο αριστερό άκρο της άμυνας, αυτοί που ξεχώρισαν ήταν περισσότεροι. Αποκάλυψη ο ταχυδυναμικός Γκανέζος Μένσα και γοργοπόδαρος Σίντνι Καμπράλ από το Πράσινο Ακρωτήρι.
Γοήτευσε (αλλά σε σχήμα με τριάδα πίσω) ο Ιάπωνας Νακαμούρα με τις κατεβασμένες κάλτσες, πολύ δυνατός επιθετικά ο Γερμανός Ναθάνιελ Μπράουν και δεκαθλητής ο Αμερικανός Ρόμπινσον.
Κι εδώ η μάχη θα δοθεί ανάμεσα στον αεικίνητο Μάρκ Κουκουρέγια και τον Πορτογάλο Νούνο Μέντες. Η ψήφος πάει στον δεύτερο γιατί μόλις τραυματίστηκε η Πορτογαλία κατέρρευσε.
Τα εργαλεία
Για την οικονομία της συζήτησης πάμε σε σχήμα 4-2-3-1, επομένως ψάχνουμε δύο κεντρικούς χαφ.
Καθοριστικός για το Βέλγιο ο έμπειρος Τίλεμανς, καθηγητής της θέσης ο Καναδός Εουστάκιο και χρήσιμος παντού ο Αμερικανός Τίλμαν. Σκυλί του πολέμου ο Παραγουανός Γκαλάρσα, μετρονόμος ο Άγγλος Άντερσον και αποκάλυψη ο Βίτε από τον Ισημερινό.
Φοβερά ανεβασμένος στα νοκ-άουτ ο Ντάνι Όλμο, ηγετικός ο Έντσο Φερνάντες, όμως το καλύτερο δίδυμο αποτελούν το κομπιούτερ που λέγεται Ρόδρι με τον Τζουντ Μπέλινγκχαμ που αναγκαστικά θα μπει πιο πίσω από εκεί που πραγματικά έπαιξε με την Αγγλία.
Ούτε η Αργεντινή, μα ούτε η Ισπανία βασίστηκαν εντέλει στην απόδοση των εξτρέμ τους. Ως εξ τούτου θα πρέπει να ψάξουμε αλλού. Ηγετικός, αλλά όχι καθοριστικός ο Κόντι Χάκπο, μόνο με εξάρσεις ο Ουσμάν Ντεμπελέ, με πολλές ημιτελείς ενέργειες ο Φλόριαν Βιρτς.
Σούπερ σκόρερ ο Μεξικανός Κινόνιες, καλός ντριμπλέρ ο συμπατριώτης του, Αλβαράδο που έπαιξε από τα δεξιά, πολύ κατώτερος των προσδοκιών ο Λαμίν Γιαμάλ.
Ως εκ τούτου αριστερά μπαίνει ο Βινίσιους που ήταν μία ομάδα μόνος του και δεξιά ο υπέροχος Γιαν Ντιομαντέ που έκανε απίθανα πράγματα με την Ακτή Ελεφαντοστού.
Τα βαριά χαρτιά
Για την θέση του δεκαριού η θέση είναι ρεζερβέ από τον Λιονέλ Μέσι. Παρόλα αυτά οφείλουμε να πούμε ότι ο Ελβετός Μανζάμπι ήταν η αποκάλυψη του τουρνουά και ο Ουναχί ο μέσος που έκανε τα πάντα για το Μαρόκο.
Κουρασμένος ο Μοχάμεντ Σαλάχ, καλός αλλά όχι σπουδαίος ο Μάικλ Ολίσε, με καλές και κακές στιγμές ο Μπρούνο Φερνάντες, περιμέναμε περισσότερα από τον Τζαμάλ Μουσιάλα.
Έτσι όπως τα κανονίσαμε υπάρχει μόνο μία θέση για σέντερ-φορ. Επομένως κάποιος θα αδικηθεί χοντρά. Φανταστικός ο Σενεγαλέζος Ισμαΐλα Σαρ, πολυεργαλείο ο Ογιαρθάμπαλ, μία ομάδα μόνος του ο Χάρι Κέιν, τίμιος ο Ματέους Κούνια, συγκινητικός ο Μεχντί Ταρέμι, όμως η μάχη είναι ανάμεσα σε δύο.
Επιλέγουμε τον Έρλινγκ Χάαλαντ και όχι τον Κιλιάν Μπαπέ, μόνο και μόνο επειδή ο Νορβηγός είναι το αρχέτυπο της θέσης κι όχι γιατί ο Γάλλος υστέρησε.