Ξέρετε κάτι; Έχετε δίκιο. Δεν σας αδικούμε καθόλου. Κι εμείς στη θέση σας θ’ αμφιβάλλαμε για το αν και κατά πόσον η ευθυκρισία έχει βρεθεί ποτέ στο μονοπάτι μας και αν- ακόμη κι αν πάρουμε το ακραίο σενάριο που τη συναντήσαμε στο διάβα μας- την είδαμε και αλλάξαμε πεζοδρόμιο.
Γιαμπουσέλε και Μπόνγκα στον Παναθηναϊκό. Μοντέρο και ΜακΙντάιρ στον Ολυμπιακό. Λάρκιν στη Φενέρ. Φρανσίσκο στη Βιλερμπάν. Τζέιμς και Σάριτς στην Εφές. Σορτς στη Βαλένθια. Πίτερς στο Μιλάνο. Και, για να μην κινούμαστε μόνο σε ρυθμούς Euroleague, ένα «κλεφτό» βλέμμα στην άλλη πλευρά της Θεσσαλονίκης αρκεί: Τζέντι Όσμαν στον ΠΑΟΚ. Επαναλαμβάνουμε με bold γράμματα για να προσδώσουμε ιδιαίτερο βάρος, γιατί, όσο να πεις, είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς: ο Όσμαν θα παίζει στο Eurocup με τη φανέλα του ΠΑΟΚ!
Επομένως το να ισχυρίζεται κανείς πως ο Άρης έκανε την καλύτερη μεταγραφή σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο φέτος μοιάζει με μια στιγμή παραφροσύνης, που θα έλεγε και ο αγαπημένος μας Χρήστος Σωτηρακόπουλος. Σωστά;
Χμ, όχι ακριβώς. Και προτού μας πατάξετε, ακούστε μας λίγο: όλοι οι παραπάνω είναι αδιαμφισβήτητα παικταράδες, για τους οποίους, ωστόσο, έχουμε όλοι μας εικόνα. Τους έχουμε δει τι μπορούν να κάνουν στο παρκέ, ξέρουμε ότι είναι μπασκετμπολίστες εγνωσμένης αξίας, γνωρίζουμε πως είναι σταρ πρώτου μεγέθους.
Αλλά για τον Τζερεμάια Ρόμπινσον-Ερλ μάλλον δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο. Έτσι δεν είναι;
Δώστε του 10 και κάτι μήνες. Ας πούμε μέχρι τον επόμενο Μάιο. Ταπεινή μας γνώμη είναι ότι τότε όχι απλά θα τον γνωρίζουν οι πάντες, αλλά γύρω από το όνομά του θα στηθεί οικονομικό «γλέντι» περιωπής.
Προφανώς και θα ειπωθούν κοινότοπα πράγματα από δω και πέρα: ο Άρης έκανε το κόλπο-γκρόσο, ολοκλήρωσε την «κλοπή της χρονιάς», κινήθηκε με άκρα μυστικότητα και έπιασε τους πάντες κοιμώμενους και ούτω καθεξής. Το πιάσατε το νόημα.
Ο 26χρονος πάουερ φόργουορντ/σέντερ μπορεί να είναι ένας παίκτης με «μόνο» 6 πόντους και 4.3 ριμπάουντ μέσο όρο στο ΝΒΑ, όμως εδώ δεν είναι Αμερική. Εδώ τα (μέτρια, είναι η αλήθεια) αθλητικά του προσόντα δεν αποτελούν τροχοπέδη, γιατί, πολύ απλά, δε θ’ αντιμετωπίζει τους… δεκαθλητές της κορυφαίας λίγκας του πλανήτη, αλλά κορμιά του Eurocup, αρχικά, και της Euroleague στη συνέχεια.
Ο JRE (θα) είναι ένας από τους top-3 ψηλούς στην άμυνα σε ολόκληρη την Ευρώπη, μιας και η αντίληψή του και το μπασκετικό του IQ είναι εξαιρετικά δυσεύρετα στα μέρη μας. Κι αφού ζούμε στην εποχή της «στείρας» ανάλυσης, ας πετάξουμε και μερικούς όρους να φανεί ότι κάναμε κι εμείς την έρευνά μας: είναι φοβερός και σε drop καταστάσεις και στα (διαβόητα πια, ελέω Αταμάν) hedge-out, και στο VLC και στα HDMI και παντού.
Μιλάμε για ένα παιδί που μπορεί να δώσει βοήθειες κυριολεκτικά παντού, ενώ- παρά το ότι δεν είναι και κάνα θηρίο με ύψος 2.06- μαρκάρει κάλλιστα και στις δύο θέσεις των ψηλών. Και σε μια frontline όπως αυτή του Άρη που υπάρχουν, μεταξύ άλλων, οι Λιντέλ/ Μπιρτς/ Κώστας, καταλαβαίνει κανείς τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον coach Σπανούλη για το πίσω μισό του παρκέ.
Αποκλειστικό Menshouse: Το πλάνο του Βασίλη Σπανούλη για την άμυνα του Άρη με Ρόμπινσον-Ερλ και Μπιρτς στο 4-5
Επιθετικά πρέπει να ξεφύγουμε από τη λογική «Ε, αφού έπαιζε ΝΒΑ θα βάζει 20 για πλάκα εδώ». Δεν θα βάζει 20 σε σταθερή βάση, γιατί πολύ απλά ο Ρόμπινσον-Ερλ είναι παίκτης που μπορεί ν’ αρκεστεί στα 4 σουτ σε ένα παιχνίδι χωρίς να γκρινιάξει. Αν είναι στη μέρα του θα βάλει και 20, όμως αυτές οι μέρες θα είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
Το μεγάλο του συν επιθετικά; Ότι μιλάμε για ψηλό με 33.5% ποσοστό ευστοχίας στο τρίποντο στο ΝΒΑ, κάτι που θα «μεταφραστεί» εδώ (που η γραμμή είναι στα 6.75 και όχι 7.25) σε 37%-38%. Κάθε σπλιτ άουτ που η μπάλα θα καταλήγει στα χέρια του, επομένως, πρέπει να μαρκάρεται από τον αντίπαλο- πράγμα που σημαίνει περισσότερος ελεύθερος χώρος στο ζωγραφιστό.
Οι κινήσεις του κοντά στο καλάθι είναι επαρκέστατες, τελειώνει άνετα και από τις δύο πλευρές τις φάσεις, ενώ πηγαίνει συστηματικά στο επιθετικό ριμπάουντ και προσφέρει «ανέλπιστους» πόντους στην ομάδα του.
Για να μη μακρηγορούμε έτι περαιτέρω, ας δώσουμε ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητή η αξία του: αν ο Ολυμπιακός, που μετά τη φυγή Πίτερς ψάχνει παίκτη να πλαισιώσει τον Βεζένκοφ, τον έκλεινε, θα μιλούσαμε πάλι για μια σπουδαία μεταγραφή. Φανταστείτε, λοιπόν, τι σημαίνει αυτό για τον Άρη που στόχος του δεν είναι το repeat στην Euroleague, αλλά να κατακτήσει το Eurocup…
Προφανώς: για να «βγάλει» στο παρκέ όλ’ αυτά που είπαμε πιο πάνω η προσαρμογή για πρώτη φορά μακριά από το σπίτι του, σε μία χώρα στην άλλη πλευρά της γης, είναι το άλφα, το ωμέγα και όλα τα ενδιάμεσα γράμματα. Ενδεχομένως να χρειαστεί το πρώτο δίμηνο της σεζόν για να αισθανθεί άνετα και ν’ αρχίσει να παίζει σύμφωνα με τις δυνατότητές του. Όμως όταν συμβεί αυτό τότε… Αχ, πώς το λένε οι γραμματιζούμενοι; Σωστά: “Scary hours”.
Δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυχαίο πως το συμβόλαιό του (4 εκατομμύρια δολάρια για 2 χρόνια, διόλου λίγα) έχει opt-out μόνο για το ΝΒΑ και μόνο σε περίπτωση που βρει εγγυημένο συμβόλαιο. Όχι να «δοκιμαστεί», όχι 10ήμερα- εγγυημένο.
Και τώρα που φτάσαμε στο τέλος, ξέρετε κάτι; Αν δεν πειστήκατε, πάλι θα σας πούμε ότι έχετε δίκιο αν επιλέξετε την ατραπό της λογικής και πείτε «Μοντέρο, Γιαμπουσέλε, Λάρκιν, Φρανσίσκο» και συμπληρώσετε «Ποιος Τζερεμάια Ρόμπινσον-Ερλ μωρέ;!».
Έχετε δίκιο. Απλά, να: τώρα που μιλάμε είναι 18 Ιουλίου.
Θέλετε να ξανακάνουμε την ίδια κουβέντα σε έναν χρόνο από τώρα;