Το τελευταίο του πλάνο από το γήπεδο του Νιού Τζέρσεϊ ήταν να φεύγει σκυθρωπός με σκυμμένο κεφάλι και δάκρυα στα μάτια.
Είχε κάνει τα πάντα, είχε υπερβεί τον εαυτό του, είχε δοκιμάσει τα ανθρώπινα όρια, αλλά δεν ήταν δυνατόν.
Η Ισπανία ήταν καλύτερη από την αρχή έως το τέλος.
Έπαιζε όπως ένας έμπειρος παίκτης του μπρα-ντε-φερ που ξέρει ότι έχει το πάνω χέρι, περίμενε μέχρι ο αντίπαλος να εξαντληθεί να μείνει από δυνάμεις, μέχρι να του λυγίσει το χέρι στο τραπέζι.
Ο Λιονέλ Μέσι έφυγε νικημένος από τον τελευταίο τελικό Μουντιάλ της καριέρας του, αλλά η ιστορία θα τον γράψει με χρυσά γράμματα στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.
Έπαιξε σε τρεις τελικούς, έφτασε σε μία κατάκτηση, είναι κάτοχος μερικών από των πιο σημαντικών ρεκόρ στην ιστορία της διοργάνωσης.
Το πιο σημαντικό, που δεν θα το δει κανείς γραμμένο πουθενά;
Η παρακαταθήκη που άφησε, ο τρόπος που επηρέασε το άθλημα.
Στην αποστολή της Ισπανίας που γοήτευσε τον κόσμο με το κυριαρχικό της παιχνίδι υπήρχαν 8 εν ενεργεία παίκτες της Μπαρτσελόνα (Φεράν Τόρες, Λαμίν Γιαμάλ, Ντάνι Όλμο, Γκάβι, Πέδρι, Έρικ Γκαρσία, Κουμπαρσί, Τζοάν Γκαρσία) και συνολικά 8 παίκτες που πέρασαν από την ακαδημία της Masia (Βίκτορ Μουνιόθ, Γκριμάλντο, Κουκουρέγια, Γιαμάλ, Όλμο, Γκάβι, Έρικ Γκαρσία, Κουμπαρσί).
Όλοι αυτοί μεγάλωσαν, έχοντας τον Λιονέλ Μέσι ως πόστερ στο δωμάτιο τους. Όλοι αυτοί επηρεάστηκαν από τον τρόπο παιχνιδιού του, ο οποίος άλλαξε τον τρόπο που έπαιζε ποδόσφαιρο η Μπαρτσελόνα.
Όλοι αυτοί επηρεάστηκαν από την προσέγγιση, από την οπτική στο άθλημα και εντέλει τον κέρδισαν με τα δικά του όπλα.
Με ποδόσφαιρο που η κατοχή είναι κάτι ιερό, με τοποθετήσεις στο χώρο που έβγαιναν από την Ευκλίδειο γεωμετρία, με απόλυτη αρτιότητα σε τεχνικό και τακτικό επίπεδο.
Ο Λιονέλ Μέσι έφυγε με δάκρυα στα μάτια από το γήπεδο, αλλά μέσα του ξέρει ότι κάτι άφησε πίσω του.
Όχι μόνο στην Αργεντινή, αλλά και στην χώρα που έχει ζήσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής του.
Η μοναδική Εθνική για την οποία θα χαιρόταν μέσα του, έστω και λίγο, είναι η φούρια ρόχα που έχει μέσα τόσα πολλά δικά του… πνευματικά παιδιά.
Οι αγκαλιές, ο σεβασμός, η αναγνώριση μετά το τελευταίο σφύριγμα λένε τα πάντα…
