Ο επίλογος του Παγκοσμίου Κυπέλλου γράφτηκε με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο. Με τον Ντόναλντ Τράμπ να θέλει να μπει μέσα στην φωτογραφία των νικητών. Να αρνείται να βγει από το πλάνο, μέχρι ο Ρόδρι να σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο.
Κι όταν ο Τζιάνι Ινφαντίνο τον πήρε λίγο παραπέρα για να του εξηγήσει, οι δύο τους καλύφθηκαν από μία βροχή από χρυσά κομφετί που γέμισαν τον ουρανό του Νιού Τζέρσεϊ σε μία από πιο αντιπροσωπευτική σκηνή.
Το Μουντιάλ ήταν ένα εμπορικό θαύμα, μία μηχανή παραγωγής profit. Ο τζίρος ξεπέρασε και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις, κάποιοι μιλούν για 15 δις δολάρια, μία γιγάντια μπίζνα που δικαίωσε σε επιχειρηματικό επίπεδο τόσο τον πρόεδρο της ΦΙΦΑ, όσο και αυτόν των ΗΠΑ.
Ωστόσο, το τίμημα ήταν βαρύ. Η γεύση είναι λιγάκι στυφή. Διότι η αίσθηση -αν όχι η βεβαιότητα- που υπάρχει είναι ότι αυτό ήταν το πιο πολιτικοποιημένο Παγκόσμιο Κύπελλο όλων των εποχών
Δεν είναι μόνο η έντονη παρουσία του Ντόναλντ Τράμπ στον τελικό. Είναι η έντονη παρουσία του πολύ πριν την σέντρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου για ένα άθλημα που δεν γνώριζε και δεν γνωρίζει.
Για ένα άθλημα όμως που το επηρέασε για να το φτιάξει όσο πιο εμπορικό γίνεται, κατά τα αμερικανικά πρότυπα. Τα περίφημα cooling breaks που μετέτρεψαν τους αγώνες σε παιχνίδια τεσσάρων quarters για διαφημιστικούς λόγους ήταν η αρχή.
Τα πανάκριβα εισιτήρια, μετέτρεψαν την θέαση του λαϊκότερου των ομαδικών αθλημάτων σε ένα θέαμα για ολίγους προνομιούχους, για μία οικονομική ελίτ.
Τα παράπονα της αποστολής του Ιράν για τις δυσκολίες στην μετακίνηση εντός των αμερικανικών συνόρων και τα προβλήματα χορήγησης Visa, η άρνηση εισόδου στην χώρα στον Σομαλό διαιτητή Ομάρ Αρτάν, το σκάνδαλο με το σβήσιμο της ποινής του Φολαρίν Μπάλογκαν για το οποίο ο ίδιος ο Τραμπ παραδέχθηκε ότι τηλεφώνησε στον Τζιάνι Ινφαντίνο για να του εκφράσει την βούληση του.
Ακόμα και το μουσικοχορευτικό υπερθέαμα στο ημίχρονο ήταν μία αμερικανική πινελιά στο ποδόσφαιρο στα πρότυπα του SuperBowl. Το ίδιο και τα δαχτυλίδια των νικητών κατά τα πρότυπα του ΝΒΑ και των αμερικανικών πρωταθλημάτων.
Τα υπερκέρδη από το Παγκόσμιο Κύπελλο, όμως, είναι δεδομένο ότι όσο περνάει ο καιρός θα μαλακώσουν όλες τις αντιδράσεις, θα λειάνουν τα πάντα.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο μας χάρισε μεγάλες στιγμές, πλούσιες συγκινήσεις, έχει στιγμές που θα θυμόμαστε, αλλά στην ουσία άλλαξε για πάντα το ίδιο το άθλημα ή τουλάχιστον τον τρόπο που θα προσφέρεται στον κόσμο.
Όχι, η πολιτική δεν είναι τα πάντα. Τα πάντα, όμως, είναι πολιτική.
Κι αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας για κάθε μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση από εδώ και στο εξής, που θα έχει ως πρότυπο την απόλυτη οικονομική επιτυχία του 2026.
Κι αυτό, από μόνο του, μοιάζει λιγάκι τρομακτικό…