Η λάμψη πάντα εκπέμπεται από την πηγή που πρέπει όσο κι αν ορισμένοι ετερόφωτοι ξεγελούν τον εαυτό τους, και κανέναν άλλον πέρα από τους αυλικούς τους, πως κάπως μπορεί αυτό να αλλάξει. Ενώ λοιπόν ο Ντόναλντ Τραμπ – επιτέλους – έφευγε από το πλάνο μετά από ένα αξιοθρήνητο photobombing, η κάμερα έκανε focus στον Λιονέλ Μέσι. Με δάκρυα στα μάτια, βαθιά συγκινημένος, κοιτούσε τον πυρήνα των οπαδών της Αργεντινής. «Ακόμα και οι υπεράνθρωποι έχουν ανθρώπινες στιγμές», είπε εκείνη τη στιγμή ο Αλέξης Σπυρόπουλος, σχολιαστής του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου για λογαριασμό της ΕΡΤ. Δεν θα μπορούσε να το είχε θέσει πιο σωστά…
Το τελευταίο κεφάλαιο της πορείας του κορυφαίου ever με την Αλμπισελέστε ήταν συναίσθημα στην πιο αγνή μορφή του. Δεν συνδυάστηκε με το τρόπαιο, η Ισπανία παραήταν καλή για κάτι τέτοιο, αλλά ποιος αλήθεια μπορεί να πει πως ο Μέσι έχασε; Ποτέ δεν χάνει κάποιος που γέμισε χαρά εκατομμύρια καρδιές ανθρώπων που αγαπούν το τόπι επί σειρά ετών, ξανά και ξανά…
Κυνικά ομιλώντας πάντως, υπάρχει πια ένα σαφές «πριν» και «μετά», αυτό που συνήθως συνοψίζουμε ως «η ζωή συνεχίζεται». Η Αργεντινή πρέπει να ετοιμάσει την επόμενη μέρα της, να βρει τρόπο να παραμείνει ανταγωνιστική στο τοπ επίπεδο. Κόντρα σε αυτούς που υποστηρίζουν πως δίχως τον Μέσι είναι απλά και μόνο μια σκληροτράχηλη ομάδα δίχως ίχνος μαγείας, χωρίς τίποτα το ξεχωριστό…
Οι ρομαντικοί θα σκεφτούν ενδεχομένως πως όπως μετά τον Ντιέγκο ήρθε ο Λιονέλ, έτσι και τώρα, σε λίγα χρόνια έστω, θα εμφανιστεί ο επόμενος «εκλεκτός» για να κάνει δυνατό το αδύνατο, για να πάρει το έθνος στις πλάτες του. Για ένα λαό μάλιστα όπως οι Αργεντινοί που αγαπά τις προλήψεις, τα γούρια, τους οιωνούς και τα κάθε λογής θαύματα, αυτή είναι η επόμενη προφητεία που με πάθος θα πιστέψουν. Ξεκινάμε όμως με την παραδοχή πως αυτό δεν είναι το πιθανότερο. Ούτε καν.
Το ρεαλιστικό σενάριο για τους απερχόμενους Παγκόσμιους Πρωταθλητές είναι να βρουν συλλογικά έναν κάποιο τρόπο να προχωρήσουν στην επόμενη μέρα τους. Αυτό περνάει μέσα από τη συνειδητοποίηση των εναπομεινάντων διεθνών πως πρέπει να ανεβάσουν πολύ το επίπεδό τους, το μερίδιο της ευθύνης τους. Είχαν μάθει να έχουν τον Μέσι πάντα εκεί, να παίζουν και γι’ αυτόν. Υπό μία έννοια, κι ας μην φαίνεται αυτό τώρα, μπορεί για κάποιους η αποχώρηση του αρχηγού να είναι ως και λυτρωτική, να τους βγάλει πράγματα που πιθανόν και οι ίδιοι να αγνοούσαν για τον εαυτό τους.
Τώρα, καθαρά παικτικά, και από πλευράς θέσης, δεν ζηλεύουμε – κάθε άλλο – όποιον κληθεί να παίξει το ρόλο του Μέσι. Είναι ένα βάρος που κανείς δεν αξίζει να σηκώσει. Γι’ αυτό και θέλει επιστημονική διαχείριση και στήριξη αυτή η μετάβαση. Εν αρχή να διευκρινιστεί, πειστικά και προς πάσα κατεύθυνση, ότι κανείς δεν έχει την απαίτηση να δει τα ίδια. Μοιάζει δεδομένο, αλλά οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.
Το πιθανότερο και λογικότερο είναι η Αργεντινή να αλλάξει ταυτότητα ως τακτική, ως στιλ. Με κοινή συνισταμένη τη διατήρηση του κοντρόλ στη μεσαία γραμμή. Δεν το είδαμε κατά διάνοια κόντρα στην Ισπανία, αλλά η Αλμπισελέστε είναι μία ομάδα που διαχειρίζεται άρτια το τέμπο στον άξονα με ένα καλά οργανωμένο συνδυασμό πίεσης υψηλών εντάσεων και ακρίβειας στο passing game, χάρη σε ποιοτικούς, με ισχυρή τεχνική κατάρτιση και τακτική αντίληψη μέσους.
Στο πρόσφατο παρελθόν και σε ματς που έλειπε ο Μέσι, είχαμε δει διάφορα πράγματα κατά καιρούς ως λύση από μεριάς Σκαλόνι. Με παίκτες σε υβριδικούς ρόλους που έκαναν μερικές από τις δουλειές του Λίο όπως ο Ντε Πολ και ο Μακ Άλιστερ. Ή με αλλαγή συστήματος, όπως με 2 φορ για να αλλάξει ριζικά το στιλ.
Χρειάζονται πάντως καθαρές λύσεις, τίποτα το μεσοβέζικο. Κι ήρθε η ώρα να μιλήσουμε με ονόματα. Ο Νίκο Παζ θα δοκιμαστεί πρώτος. Προετοιμάζεται καιρό ο 21χρονος μεσοεπιθετικός της Κόμο, έγινε μάλιστα ο δεύτερος νεότερος παίκτης στον 21ο αιώνα που ξεκινά βασικός με την Αργεντινή σε Μουντιάλ, πίσω μόνο από το ιστορικό ρεκόρ του ίδιου του Μέσι. Χώρια πως έκανε το ντεμπούτο του στη διοργάνωση περνώντας ως αλλαγή στη θέση του GOAT. Η δημιουργικότητα του, η εξαιρετική του ντρίμπλα και ο τρόπος που κινείται ανάμεσα στις γραμμές, τον κάνουν αναμφίβολα ένα εξόχως υποσχόμενο project. Το κρατάμε, συνεπώς.
Την ίδια στιγμή, η υποψηφιότητα του Φράνκο Μασταντουόνο έχει πτωτική πορεία μετά το δύσκολο πρώτο του χρόνο στη Ρεάλ Μαδρίτης. Αλλά ας μη βιαζόμαστε. Είναι μόλις 18 ετών, generational talent. Έφαγε την κρυάδα, δεν συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για το Μουντιάλ, μα η κρίση είναι και ευκαιρία. Η στιγμή που το παιδί θα γίνει άνδρας. Θα δούμε λοιπόν αν έχουν δίκιο όσοι λένε πως είναι φτιαγμένος από το σπάνιο υλικό των σπουδαίων, όσοι μας έταζαν μεγαλεία από τον καιρό που έσκασε μύτη στη Ρίβερ Πλέιτ…
Δεν είναι απλό πράγμα το τοπ επίπεδο, ούτε χάρη κάνεις σε κάποιον αν τον πεις «νέο Μέσι». Είδαμε και πως απέτυχε παταγωδώς ο Κλαούντιο Ετσεβέρι στην Μάντσεστερ Σιτι – οι δανεισμοί σε Λεβερκούζεν και Τζιρόνα σε τίποτα δεν τον βοήθησαν. Τώρα «ψήνεται» επιστροφή στην πατρίδα (δανεικός στη Ρίβερ Πλέιτ) μπας και ξαναπάρει τα πάνω του και δείξει ξανά γιατί κάποτε θεωρήθηκε top prospect. Εάν τα καταφέρει, θα μπει ξανά στη συζήτηση.
Σε κάθε περίπτωση, δεν θα βαρεθούμε να το λέμε: Κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον Μέσι. Δεν είναι ρεαλιστικό, είναι εντελώς λάθος να το ζητήσει κανείς. Μόνο συλλογικά μπορεί να προκύψει ένα λαμπρό μέλλον για την Αργεντινή. Σίγουρα πάντως θα βοηθήσει πολύ αν παίκτες όπως ο Παζ και ο Μασταντουόνο γίνουν όντως η καλύτερη βερσιόν του εαυτού τους.