Ποτέ! Τίποτα! Στα 125 χρόνια ζωής του συλλόγου, η Ναϊμέχεν δεν έχει σηκώσει απολύτως τίποτα. Κι όμως, η αγάπη των οπαδών της για την Ενεσέ (NEC), όπως την αποκαλούν είναι αδιαπραγμάτευτη.
Μέχρι πέρσι, η ψηλότερη θέση που είχε τερματίσει ποτέ στο πρωτάθλημα ήταν η πέμπτη, όλες κι όλες τρεις φορές έχει περάσει τα ολλανδικά σύνορα, με τελευταία συμμετοχή στα κύπελλα Ευρώπης το μακρινό 2008.
Έχει κολλημένη πάνω της την ετικέτα του λούζερ κι αυτό γιατί έχασε και τους έξι τελικούς κυπέλλου (1973, 1983, 1994, 2000, 2024, 2026) που την έφεραν μία ανάσα από το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία της.
Ακόμα και τον περασμένο Απρίλιο που πήγε στον τελικό κυπέλλου… ψηλωμένη από την κορυφαία σεζόν της ιστορίας της στην Eredivisie έφαγε μία ξεγυρισμένη πεντάρα από την Άλκμααρ και… ηρέμησε.
Θεωρητικά, στα χαρτιά, είναι η καλύτερη κλήρωση για τον Ολυμπιακό στο αντάμωμα για τον 2ο προκριματικό γύρο του Champions League. Λουκούμι. Αμ, δε…
Θάρρος – ρίσκο
Το Ναϊμέχεν, η αρχαιότερη πόλη της Ολλανδίας, μπορεί να αποτέλεσε στην αρχαιότητα μία οχυρωμένη πόλη φρούριο με σημαντική εμπορική δράση, ωστόσο ουδέποτε κατάφερε να εδραιωθεί στην σύγχρονη ιστορία της χώρας, ως μία ποδοσφαιρική δύναμη.
Όλα αυτά μέχρι πέρσι το καλοκαίρι, όταν για πρώτη φορά όλα τα κομμάτια μπήκαν στην σωστή τους θέση. Η πρόσληψη του Ντικ Σρόιντερ έφερε μία άλλη ποδοσφαιρική λογική, πρωτοφανή στην ιστορία του συλλόγου.
“Μου την δίνει όταν βλέπω επιθετικούς να κάθονται και απλώς να κοιτάζουν σε φάση άμυνας μέχρι να πάρουμε την μπάλα ξανά. Πρέπει συνεχώς όλοι να πιέζουν ασταμάτητα και να παίρνουν όλα τα απαιτούμενα ρίσκα στις πάσες τους. Δεν παίζω ποδόσφαιρο για να φοβάμαι κάποιον, αλλά για την χαρά που προέρχεται από αυτό”.
Αυτή η δήλωση του Σρόιντερ συνοψίζει μία ομάδα που ήταν πέρσι η πιο συναρπαστική σε όλη την Ολλανδία, αυτή που ήθελε κάθε ουδέτερος να βλέπει.
Η απλοϊκή ανάγνωση της στατιστικής λέει ότι έβαλε 77 γκολ, είχε τη δεύτερη καλύτερη επιθετική επίδοση μετά την PSV που έπαιζε εκτός συναγωνισμού.
Ακραίο πρέσινγκ
Μα, το σημαντικό δεν ήταν αυτό. Η Ναϊμέχεν έβγαζε τα συκώτια κάθε αντιπάλου με το λυσσαλέο πρέσινγκ της. Σε κάποια στιγμή ήταν πρωτοπόρος στα 10 κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης στον δείκτη PPDA, που δείχνει την ένταση του πρέσινγκ και πόσες πάσες επιτρέπει στον αντίπαλο μία ομάδα πριν κάνει μία αμυντική παρέμβαση.
Τελικά τερμάτισε στην πρώτη θέση της Eredivisie, προκαλώντας χάος στους αντιπάλους με την ακραία πίεση σε κάθε σημείο του γηπέδου, που έφερε άπειρα κλεψίματα και αμέτρητες ευκαιρίες / γκολ από αυτά.
Με πρωτοπαλίκαρα τρεις Ιάπωνες Σαμουράι (Σάνο, Σιογκάι, Ογκάουα), τον έμπειρο Τσέρι, με σχηματισμό 3-4-2-1 που εύκολα γινόταν κάτι σαν 2-3-5, η NEC τερμάτισε στην τρίτη θέση πέρσι, δεν έχει μέχρι σήμερα δομικές αλλαγές και πάει να ζήσει το όνειρο με την ίδια φιλοσοφία: “Δεν παίζουμε ποδόσφαιρο από φόβο, αλλά για την χαρά του παιχνιδιού”.
Στα χαρτιά, μία άπειρη αντίπαλος για τον Ολυμπιακό. Μία ομάδα… λούζερ. Στην πραγματικότητα, ένας μπελάς. Ένας γρίφος, ένα σταυρόλεξο που πέρσι δεν κατάφεραν να λύσουν ακόμα και οι πιο ισχυροί ολλανδικοί σύλλογοι, όπως ο Άγιαξ, η Φέγενορντ, η Τβέντε…