Το αποτέλεσμα μετράει παντού και πάντα και η συζήτηση που κάνουμε τώρα θα ήταν αναμφίβολα πολύ διαφορετική αν ο Παναθηναϊκός δεν είχε νικήσει εκτός έδρας (2-1) την Πάκσι για τα προκριματικά του Conference League. Όμως πρέπει να προσπαθούμε να βλέπουμε τα πράγματα και λίγο πιο σφαιρικά. Κάπως σαν προβολή σε βάθος χρόνου. Κι αυτό που ξεχωρίζει, πάνω και περισσότερο από όλα, είναι πως ο Τζέικομπ Νίστρουπ κάνει πολύ ποιοτική δουλειά αυτό το διάστημα που είναι επικεφαλής στο πολύ δύσκολο project που ανέλαβε.
Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι θα συμβεί τελικά σε μια σεζόν. Αυτό, πάντως, που φαίνεται ξεκάθαρα είναι πως στο παιχνίδι του Τριφυλλιού συνυπάρχουν πια ξεκάθαρες ιδέες και κατευθύνσεις. Οι παίκτες ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν. Μπορεί να μην τους βγαίνουν τα πάντα και είναι και λογικό, η σεζόν μόλις άρχισε, κανείς δεν είναι 100% έτοιμος. Όμως, ξέρουν. Και εξ αυτού προκύπτει αυτοπεποίθηση, τόλμη και καθαρό μυαλό.
Ο Νίστρουπ… εκθέτει ήδη τον Μπενίτεθ
Κάτι, για παράδειγμα, που δεν ίσχυε πέρυσι. Ποτέ δεν καταλάβαμε πραγματικά τι είχε κατά νου ο Ράφα Μπενίτεθ. Τι είδους ποδόσφαιρο ήθελε να παίξει, πώς οραματιζόταν το μέλλον. Ο Παναθηναϊκός, επί ημερών του Ισπανού, ήταν κατά βάση μια φοβική ομάδα. Περισσότερο κοιτούσε πως θα αποφύγει τις κακοτοπιές, ο προπονητής δεν είχε εμπιστοσύνη στο ρόστερ του και αυτό είχε διαποτίσει τους παίκτες με το σαράκι της αμφιβολίας σε κάθε τους κίνηση, έπαιζαν μαγκωμένοι και με άγχος.
Κάποιοι δεν έπαιζαν καθόλου. Όπως ο Αντριάνο Γιάγκουσιτς. Με βάση τα όσα έχουμε δει από τον Κροάτη ως τώρα, στα φιλικά και κόντρα στην Πάκσι, είναι απορίας άξιο γιατί ο Μπενίτεθ τον αγνοούσε τόσο επιδεικτικά, γιατί δεν του έδωσε χρόνο συμμετοχής ούτε καν όταν είχαν κριθεί τα πάντα από πλευράς στόχων (για να «ψηθεί» πιότερο εν όψει της ερχόμενης σεζόν). Ενώ μιλάμε για έναν παίκτη (διόρθωση: παικταρά) που δίχως δεύτερη σκέψη αποφασίζεις να χτίσεις πάνω του όλη την ομάδα!
Όπως ακατανόητο είναι το πώς ο πρώην τεχνικός των Πρασίνων δεν μπόρεσε να προσφέρει ένα καλύτερο υποστηρικτικό πλαίσιο στον Σαντίνο Αντίνο, τις βέλτιστες συνθήκες για να γίνει πιο ομαλή η μετάβαση στο νέο του περιβάλλον. Δεν εξαντλείται μάλιστα εκεί. Σε αυτούς που ήταν ήδη εκεί δηλαδή από πέρυσι. Εκτείνεται και σε αυτούς που θα μπορούσαν να είχαν έρθει μια ώρα αρχύτερα. Αναφερόμαστε, ξεκάθαρα, στον Ετιέν Καμαρά. Ο Μπενίτεθ δεν ήταν πολύ «ζεστός» για τον Γάλλο, τον περασμένο Ιανουάριο, ήθελε άλλους για τη θέση. Φαίνεται όμως πως ο πρώην χαφ της Σαρλερουά έχει όλα τα φόντα να γίνει το αμυντικό χαφ που τόσο είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός. Ποιοτικότατος παίκτης που μόνο καλύτερος θα γίνεται όσο περνάει ο καιρός, αν συνεχίσει έτσι.
Μην μας παρεξηγείτε. Δεν θέλουμε με όλα αυτά να ισχυριστούμε κάτι του στιλ πως ο Μπενίτεθ ήταν «μυρωδιάς» ή κάτι τέτοιο. Θα ήταν ιεροσυλία να πούμε κάτι τέτοιο για έναν από τους κορυφαίους προπονητές του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου στον αιώνα που διανύουμε. Όμως αναρωτιόμαστε αν ποτέ ένιωσε κομμάτι του Παναθηναϊκού, αν ποτέ είδε αυτή τη δουλειά με κέφι, πίστη και μεράκι. Αν είχε ακόμα την όρεξη και την αντοχή να δουλεύει σε συνθήκες υψηλής πίεσης και απαιτήσεων. Αν επίσης πίστεψε ποτέ σε κάποιους έστω από τους παίκτες που συνεργαζόταν καθημερινά. Ποιος ξέρει, ίσως τώρα, από μακριά και χωρίς τον ενίοτε παραπλανητικό καθρέφτη της καθημερινότητας να έχει καταλάβει κι αυτός τα λάθη που έκανε στην (γι’ αυτό το λόγο) βραχύβια εν τέλει ελληνική του περιπέτεια…