Αν έχεις συναισθηματική εμπλοκή, δεν είναι μόνο εύκολο, είναι και δεδομένο. Μπαίνεις 100% μέσα στο ματς, είναι σαν να τρέχεις και συ πίσω από την μπάλα. Καρδιά είναι αυτή και χτυπάει δυνατά ορίζοντάς σε – αυτό είναι η αγάπη για την ομάδα. Αν, πάλι, είσαι ουδέτερος, απλός θεατής, χρειάζεσαι ένα ερέθισμα να σε κρατήσει. Αυτό το «κάτι». Τόσο αφηρημένο ως έννοια, τόσο συγκεκριμένο ως αποτέλεσμα. Το λέμε και «μαγεία», οι άνθρωποι έχουμε την τάση να καταφεύγουμε στο άγνωστο όταν αυτό που βιώνουμε δεν μπορούμε να το βάλουμε στο κουτάκι της συνήθειας. Και ξάφνου το βλέπεις μπροστά σου. Συμβαίνει, σε κάνει κοινωνό του. Δεν χρειάζεται να είσαι ούτε με τους μεν ούτε με τους δε. Είσαι πια και εσύ οπαδός. Του ωραίου. Του σπουδαίου. Του αληθινού. Θα μπορούσαμε να πούμε μόνο «Γιάννης Κωνσταντέλιας» και όλο αυτό αποκτάει πρόσωπο, γίνεται αξία…
Μελλοντικά, στις παρέες, μια βραδιά νοσταλγίας, θα ξεκινά κάπως έτσι: «Θυμάσαι τότε που…». Και η αφήγηση θα συνεχίζει. Από πάμπολλες στιγμές «έξω από αυτόν τον κόσμο». Όπως το αριστουργηματικό τακουνάκι που έκανε συνοδεία «ρουλέτας», χθες (23/7), στην αρχή της φάσης που έφερε το 2ο γκολ του ΠΑΟΚ, με σκόρερ τον Χρήστο Ζαφείρη, στην επικράτηση (3-2) κόντρα στην Ντιναμό Κιέβου. Να το βλέπεις και να το ξαναβλέπεις στο repeat για να το χορτάσεις – τσάμπα κόπος, δεν χορταίνεται. Να θες να το περιγράψεις και να νιώθεις πως οι λέξεις δεν αρκούν. Τόσο ιδιοφυές, ώστε μας κάνει κάπως να ξεχνάμε το «τσιμπηματάκι» με το οποίο ισοφάρισε σε 1-1 τους Ουκρανούς, λες και αυτό ήταν κάτι εύκολο…
“Pure Poetry” (by Konstantelias)#dkvPAOK #PAOK #ΠΑΟΚ pic.twitter.com/2ku5VEW19Z
— Alain B. (@alainb_paris) July 23, 2026
Κάτι που μας οδηγεί σε άλλη μια μεγάλη αλήθεια: Αυτό που ξεχωρίζει τους καλούς (παίκτες) από τους σπουδαίους είναι η ικανότητα να κάνουν το σύνθετο να μοιάζει απλό. Να βλέπουν επίσης αυτό που οι άλλοι ούτε καν σκέφτονται, πρώτα ως πιθανότητα και μετά ως πράξη. Ένστικτο, ταλέντο, ικανότητα. Ο «Ντέλιας» τα έχει όλα, σε περίσσευμα. Γι’ αυτό και κάθε φορά που ακουμπάει το τόπι μια συλλογική ενέργεια απελευθερώνεται, η ένταση της προσμονής για το τι θα σκαρώσει…
Δεν έχει σημασία, πραγματικά καμία, το τι ομάδα υποστηρίζεις. Έστω για λίγα δευτερόλεπτα, η ανατριχίλα που μπορεί να προκαλέσει αυτό το παιδί με αυτά που κάνει στο γήπεδο είναι κοινή σε όλους όσους αγαπάνε πραγματικά το ποδόσφαιρο. Η πρόσφατη ανακοίνωσή του πως σταματάει, αόριστο το πόσο, από την Εθνική ήταν το πρώτο και μοναδικό ως τώρα σημείο που ο Γιάννης Κωνσταντέλιας στεναχώρησε πολύ κόσμο εν Ελλάδι. Ασχέτως των λόγων που τον έκαναν να πάρει αυτήν την απόφαση, δεν μπορούμε να ελπίζουμε, να ευχόμαστε, πως θα ανακαλέσει. Περιμένοντας, ο ΠΑΟΚ έχει την ευλογία να απολαμβάνει έναν ποδοσφαιριστή από αυτούς που αφήνουν αποτύπωμα, ανεξίτηλο, γίνονται είδωλα και σύμβολα μιας ολόκληρης γενιάς…