Σε αντίθεση με άλλους legends, δεν έζησε με την Μίλαν μόνο τίτλους και επιτυχίες. Όταν μπορούσε να πάρει μεταγραφή, κυριολεκτικά, σε όποια ομάδα ήθελε, επέλεξε να είναι μαζί της στην πιο «μαύρη» περίοδο της ιστορίας της. Ανάμεσα σε Champions League, πρωταθλήματα, Διηπειρωτικά, έπαιξε με τους Rossoneri δύο φορές στην Serie B. Ο Φράνκο Μπαρέζι θα ζει για πάντα στις καρδιές των τιφόζι, το Νο6 θα βρίσκεται για πάντα στον ουρανό του San Siro…
Γεννήθηκε στο Τραβαγκλιάτο, της Μπρέσια, μια ώρα από το Μιλάνο, τον Μάιο του 1960. Σε αντίθεση με άλλους, που εξελίσσονται σε αυτό που οι Ιταλοί λένε bandiera, το status και η καριέρα του θα μπορούσαν να μην έχουν καμία σχέση με τον μύθο που άφησε πίσω του. Ο κατά δύο χρόνια μεγαλύτερος αδερφός του, Τζουζέπε, είχε πάρει τον δρόμο της Ίντερ και ο μικρός ήθελε να του μοιάσει. Ευτυχώς για την Μίλαν και το calcio, εκείνος του Φράνκο, έμελλε να είναι πολύ διαφορετικός.
Οι Nerazzurri απέρριψαν τον μικρό, αφού κρίθηκε ότι δεν έχει το κατάλληλο ύψος και μέγεθος για να ανταποκριθεί στην πολύ απαιτητική τότε, Serie A. «Ο αδερφός μου ήταν στην Ίντερ, ήθελα να ακολουθήσω τα βήματά του. Πήγα για δοκιμαστικό, αλλά μου είπαν ‘έλα ξανά του χρόνου’. Ο προπονητής μου όμως, δεν ήθελε να περιμένουμε και με πήγε στην Μίλαν. Αν και χρειάστηκαν μερικά δοκιμαστικά, τελικά με δέχθηκαν». Τότε ήταν 14 ετών και η ζωή είχε πάρει την τροπή που, αν και ακόμα δεν το είχε εκφράσει, ήλπιζε. «Ήμουν πάντα ένας Μιλανίστα. Η μεγάλη μου τύχη ήταν ότι έπαιζα πάντα στην Μίλαν».
Ο Φράνκο μπήκε τότε σε πρόγραμμα σπουδών και προπονήσεων στο Milanello. «Ήμουν πολύ ντροπαλός σε εκείνη την ηλικία. Έβλεπα όλα τα αστέρια της Μίλαν και μου έμοιαζαν από άλλον πλανήτη. Όμως δεν κρύφτηκα». Εκτός από τον ίδιο, αυτό που δεν μπορούσε με τίποτα να κρυφτεί, ήταν το ταλέντο του, κάτι που ήταν τόσο προφανές και μαζί με την συγκέντρωση και την αφοσίωση, έγιναν άμεσα αντιληπτά από τους προπονητές του club.
Από τα 14 μέχρι τα 18 ο Μπαρέζι αξοποίησε το χάρισμα κάνοντας τρομακτικά άλματα. «Είχε ήδη την τακτική αντίληψη βετεράνου» είπε αργότερα ο τότε προπονητής του, Νιλς Λίντχολμ. Ο Σουηδός τεχνικός ήταν εκείνος που του χάρισε το ντεμπούτο στην Serie A τον Απρίλιο του 1978 και ο πιτσιρικάς δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη εντυπωσιάζοντας από τις πρώτες του στιγμές στο Campionato.
Franco Baresi – The GOAT ❤️🖤
Buon viaggio, CAPITANO. 🕊️
6️⃣ per SEMPRE ♾️ pic.twitter.com/uKW5DBBJS8
— Milan Comps (@CompsACM) July 31, 2026
Αφού η σεζόν 1977-78 ολοκληρώθηκε, σε μια από τις καλοκαιρινές προπονήσεις, ο Λίντχολμ «τράβηξε» στην άκρη τον Μπαρέζι. Αυτό που του είπε ήταν ότι στα μάτια του, πλέον είναι ο βασικός libero της ομάδας. Εκείνη τη στιγμή ο μικρός δεν το γνώριζε, όμως θα κρατούσε αυτή τη θέση για τις επόμενες δύο δεκαετίες.
Με ύψος 1.76μ. και χωρίς να είναι σωματικά «κτήνος», δεν προκαλούσε τρόμο. Οι συμπαίκτες του κόλλησαν το παρατσούκλι «μικρούλης», όμως ούτε αυτό δεν μπορούσε να βάλει φρένο σε αυτό τον τεράστιο αμυντικό. «Το physical δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο. Ήμουν πολύ γρήγορος, όμως πάνω απ’ όλα, ήμουν πολύ γρήγορος στο μυαλό. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ. Μπορείς να το βελτιώσεις, να το μεγαλώσεις αποκτώντας εμπειρία, όμως για μένα, ήταν ένα δώρο της φύσης».
Ο μαθητής του, Πάολο Μαλντίνι, ο άνθρωπος μαζί με τον οποίο ο Μπαρέζι έπαιξε επί σειρά ετών στην άμυνα της Μίλαν, δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει. «Δεν ήταν σαν τον Γιαπ Σταμ, και δυνατός και γρήγορος. Είχε ταχύτητα, όμως ήταν μόλις 70 κιλά. Όμως, αυτό μπορώ να σας το πω, όταν σου έκανε τάκλιν, ήταν πραγματικά, πολύ δυνατός». Φράνκο και Πάολο ήταν μαζί στην 11άδα της Μίλαν σε 400 αγώνες και βοήθησαν στo εντυπωσιακό στατιστικό των 208 clean-sheet, με παθητικό 265 γκολ.
Για 20 σεζόν ήταν εκεί. Τις 15 από αυτές, capitano. Η αγάπη του ήταν τόσο μεγάλη που όταν οι Rossoneri υποβιβάστηκαν μια φορά για το σκάνδαλο Totonero και μια αγωνιστικά, αυτός έμεινε εκεί. Τα χρόνια του ήταν τα καλύτερα της Μίλαν και κατά τη διάρκεια της καριέρας του κατέκτησε 18 τίτλους: 3 Champions League, 6 πρωταθλήματα, 2 Διηπειρωτικά Κύπελλα, 4 ευρωπαϊκά Super Cup, 4 ιταλικά Super Cup, ενώ ψηφίστηκε παίκτης του Αιώνα για τον σύλλογο.
Εκτός από την Μίλαν, ο Μπαρέζι ήταν αρχηγός και στην Εθνική Ιταλίας [81 συμμετοχές]. Αν και το 1982 δεν είχε χρόνο συμμετοχής στο νικηφόρο Mundial, πήρε μετάλλιο. Το 1990 ήταν μέλος της ομάδας που κράτησε 5 σερί clean-sheet και τελικά τερμάτισε 3η και το 1994 ήταν βασικός στους Azzuri που έφτασαν μέχρι τον τελικό και έχασαν από την Βραζιλία στα πέναλτι. Ο Φράνκο αστόχησε στην ψυχοφθόρο διαδικασία όμως… solo chi non fa, non sbaglia.
Το addio ήρθε τη σεζόν 1996-97. Μέχρι τότε κατέγραψε περισσότερες από 700 εμφανίσεις με τους Rossoneri και έγραψε μια σπάνια ιστορία αγάπης. Παρότι η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη αυτούς τους μήνες, ο Μπαρέζι τα έδωσε όλα χωρίς να κάνει θόρυβο και έφυγε με τον τρόπο που του άρεσε και είχε συνηθίσει τους πάντες μια ζωή. Με ένα δυνατό τάκλιν της τελευταίας στιγμής…