Ένας από τους λόγους που η ΑΕΚ κατάφερε πέρυσι να «γυρίσει» την συνθήκη που την ήθελε αουτσάιντερ για το πρωτάθλημα και τελικά, να το κατακτήσει -και ταυτόχρονα, ένα στοιχείο που δίνει έξτρα πόντους σημασίας σε αυτή την επιτυχία- είναι το γεγονός ότι κατάφερε να επιδείξει μια πολύ μεγάλη ικανότητα προσαρμογής στις διαφορετικές συγκυρίες που κλήθηκε να αντιμετωπίσει: σε μεγάλο βαθμό, ο Νίκολιτς παρουσίασε μια ομάδα-χαμελαίων.
Όσοι παρακολουθούν άλλωστε στενά την επικαιρότητα της Ένωσης θα θυμούνται πως πέρυσι τέτοια εποχή, μια από τις πιο συχνά χρησιμοποιημένες λέξεις στα «κιτρινόμαυρα» ρεπορτάζ ήταν αυτή του ρόμβου, ένα σύστημα που ο Νίκολιτς δοκίμασε πολύ στο στάδιο της περσινής προετοιμασίας αλλά εγκαταλείφθηκε πολύ γρήγορα μόλις ξεκίνησαν οι επίσημες υποχρεώεις. Στην πραγματικότητα αυτή ήταν και η πρώτη μεγάλη προσαρμογή του Σέρβου τεχνικού σε ένα ρόστερ που βρισκόταν σε μεταβατική περίοδο.
Ο Νίκολιτς έκανε την εσωτερική παραδοχή πως δεν έχει τα υλικά για να χτίσει αυτό ακριβώς που θέλει στη μεσαία γραμμή. Στοιχεία του είδαμε φυσικά όλη τη χρονιά: η Ένωση έπαιξε ελάχιστα με καθαρά εξτρέμ και βασίστηκε κυρίως στους εσωτερικούς μέσους και την υπερφόρτωση στον άξονα. Το πείραμα του ρόμβου ωστόσο μπήκε στο συρτάρι και δεν ξαναβγήκε ποτέ. Φέτος ωστόσο είναι μια άλλη σεζόν και ο μεταγραφικός σχεδιασμός για την ΑΕΚ γίνεται με πολύ πιο στοχευμένους όρους ως προς αυτά που επιθυμεί ο προπονητής της.
Ίσως δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι η φιλική τριάρα της ΑΕΚ με την Σεν Τρούιντεν υπήρξε το πρώτο παιχνίδι που ο Νίκολιτς παρέταξε την ΑΕΚ ακριβώς όπως θέλει να την βλέπει. Δηλαδή με… ρόμβο. Η τριπλέτα της μεσίας γραμμής αποτελούμενη από τους Μάγιερ, Καϊρίνεν και Μαρίν σχημάτιζε επί της ουσίας τις… τρεις από τις τέσσερις γωνίες ενός ρόμβου και στην κορυφή του βρέθηκε ο Κοϊτά: μπορεί η ΑΕΚ φέτος να έχασε τον παίκτη που της έδινε άπειρα τρεξίματα και υπερβολική ένταση τα προηγούμενα χρόνια, δηλαδή τον Πινέδα, αλλά η ενίσχυση σε αυτό τον χώρο με παίκτες που είναι καλοί χειριστές της μπάλας και κατά βάση δημιουργοί (κάτι που ο Μεξικάνος δεν ήταν) απελευθερώνει τον Σέρβο κόουτς αναφορικά με το σύστημα που του αρέσει να παίζει.
Ταυτόχρονα, η εντυπωσιακή βελτίωση των Ρότα και Πήλιου (δυο γκολ πέτυχε στο φιλικό με την Σεντ Τρούιντεν) σε σχέση με ένα χρόνο πριν δίνει στην ΑΕΚ και το απαραίτητο πλάτος σε φάση ανάπτυξης, στοιχείο που έμοιαζε δύσκολο να πάρει πέρυσι η ομάδα από τα ακραία μπακ της. Αν αναλογιστεί κανείς μάλιστα πως η περεταίρω μεταγραφική στόχευση της ΑΕΚ αφορά ακριβώς αυτές τις θέσεις, δηλαδή του άξονα και των ακραίων μπακ, μπορεί εύκολα να καταλήξει στο συμπέρασμα πως η φετινή εκδοχή της ομάδας θα είναι αυτή που ο Νίκολιτς θα ήθελε αλλά δεν είδαμε πέρυσι.
Με μια φιλοσοφία βασισμένη κατά βάση στην συνεχή κυκλοφορία της μπάλας και την κατοχή, στηριγμένη σε παίκτες που το βασικό τους στοιχείο δεν είναι η ένταση αλλά η τεχνική και ο χειρισμός της μπάλας, η φετινή σεζόν αναμένεται να αντικατοπτρίσει την αληθινή ΑΕΚ που έχει στο μυαλό του ο Νίκολιτς. Αυτή τη φορά χωρίς την ανάγκη για προσαρμογές. Και όταν μια ομάδα έχει πάρει πρωτάθλημα σε φάση προσαρμογής, είναι εμφανές πως όταν στηθεί ακριβώς όπως θέλει ο προπονητής της γίνεται εξ’ ορισμού επικίνδυνη.