Σε αυτό το νηπιακό σημείο της σεζόν, ειδικά όταν είσαι ομάδα σε διαδικασία ανοικοδόμησης και παίζεις στο ξεκίνημα ματς-παγίδα στην Ευρώπη χωρίς περιθώριο λάθους, ο στόχος είναι να τα προσπεράσεις όπως όπως, να κερδίσεις χρόνο. Επειδή όμως ο Παναθηναϊκός ως ποδοσφαιρικός οργανισμός είναι το αντίθετο της υπομονής μετά από τόσα χρόνια απογοητεύσεων και ματαιώσεων, άρχισε από νωρίς η γκρίνια, το «ανάθεμα». Κι αυτός που ακούει τα περισσότερα τούτη την ώρα είναι ο Ετιέν Καμαρά.
Στον Γάλλο χρεώνεται κυρίως πως εμφανίζεται soft αμυντικά, ότι μοιάζει χαμένος στον αγωνιστικό χώρο και ότι δεν είναι εν τέλει το αμυντικό χαφ που θα κάνει τη διαφορά για τους Πράσινους. Κατανοητές όλες αυτές οι ενστάσεις, από την άλλη δεν πρέπει να του δώσουμε χρόνο να προσαρμοστεί σε ένα εντελώς νέο περιβάλλον, σε άλλες απαιτήσεις; Δεν είναι άλλωστε πως είναι σε μια ομάδα που «φυσάει» και είναι αυτός ο προβληματικός.
Κι έπειτα, μια ματιά στα πρότερα βήματα του Ετιέν Καμαρά μας δείχνει πως είναι ένα παιδί που πρώτα παρατηρεί. Μετά αφομοιώνει. Κι ύστερα, πράττει. Θέλει δηλαδή το χρόνο του για να δείξει πράγματα, τι μπορεί να κάνει. Το έχει παραδεχτεί και ο ίδιος παλαιότερα πως αυτό που τον ζορίζει περισσότερο είναι να «σκανάρει» σωστά το γήπεδο και να παίρνει τις σωστές τοποθετήσεις. Αυτό το λύνει μόνο ως μέλος μιας ομάδας που λειτουργεί ως πρέπει. Κάτι που δεν ισχύει ακόμα για τον Παναθηναϊκό.
Θα δουλέψει πολύ για να διορθώσει τα λάθη του, δεν αμφιβάλλουμε γι’ αυτό. Είναι στο μενταλιτέ του, η αυτοκριτική δεν τον τρομάζει ως διαδικασία, ίσα ίσα την επιζητά, καθώς κατανοεί πως μόνο έτσι γίνεται καλύτερος. Τον πρώτο του καιρό στη Σαρλερουά, όταν βρέθηκε κάποια στιγμή εκτός 11άδας, έφαγε ώρες επί ωρών να βλέπει βίντεο, ακόμα και από αγώνες άλλων σπορ, αναζητώντας έμπνευση, ιδέες και κίνητρα. Δεν είναι δηλαδή τύπος που θα αφήσει να τον πάρει από κάτω.
Σε τελική ανάλυση, το μεγαλύτερο ερωτηματικό αναφορικά με τον Γάλλο χαφ είναι άλλο. Έχει να κάνει με τη θέση του στο γήπεδο. Δεν είναι ούτε το «σκυλί» που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός στο 6, ούτε όμως και ο δαντελένιος παίκτης που θα παίξει στο 8. Είναι κάτι ενδιάμεσο. Και οι… ενδιάμεσοι παίκτες στον Παναθηναϊκο, μας έχει διδάξει το πρόσφατο παρελθόν, είναι πιο εύκολο να «καούν» παρά να αναδειχθούν.
Γι’ αυτό και χρειάζεται οπωσδήποτε δίπλα του έναν χαφ με τρεξίματα και ένταση όπως είναι ο Κάνγκουα. Για τον απελευθερώσει, να τον καλύψει, να τον συμπληρώσει. Να τον βοηθήσει να αναδείξει όλα του τα ατού και να «κρύψει» τις αδυναμίες του. Με αυτόν δίπλα (και σε δεύτερο χρόνο τον Λούζα), αλλά και τον Ουναΐ είτε μπροστά τους στο 10, (στο 4-2-3-1), είτε ξεκινώντας απ’ τα πλάγια και συγκλίνοντας προς τα μέσα (στο 4-4-2), ο άξονας του Παναθηναϊκού θα γεμίσει περισσότερο, η κατοχή μπάλας θα αυξηθεί και οι συνθήκες για να γίνει πιο εύκολη η ζωή του Καμαρά θα είναι ιδανικές. Μια δοκιμή αρκεί για να μας πείσει.