Η περσινή χρονιά ήταν γεμάτη πρωταγωνιστές για την ΑΕΚ: Ο Στρακόσα μεταμορφώθηκε και έγινε κέρβερος. Ο Ρότα ήταν βιονικός. Ο Ρέλβας αποδείχθηκε «λίρα εκατό». Ο Μαρίν έγινε η πιο value for money μεταγραφή. Ο Πινέδα επανήλθε σε mode MVP, ο Κοϊτά πέτυχε τα κομβικότερα γκολ, ο Γιόβιτς ήταν ο πρώτος σκόρερ, ο Βάργκα έκανε διαφορά απ’ την άφιξή του τον Γενάρη.
Και βεβαίως ο Ζοάο Μάριο και μόνο με το γκολ που πέτυχε (στο σημείο που το πέτυχε) με τον Παναθηναϊκό πέρασε στην ιστορία ως ο απόλυτος ήρωας της κατάκτησης του πρωταθλήματος.
Ενώ λοιπόν άπαντες μνημονεύουν όλους αυτούς ή τον καθένα ξεχωριστά, πολύ λιγότεροι στέκονται σε έναν παίκτη που έγινε επίσης καθοριστικός. Που η παρουσία του αποδείχθηκε επιδραστική. Που έστω και στο τέλος της σεζόν πρόλαβε να δείξει ότι η ΑΕΚ είναι -αν όχι καλύτερη, σίγουρα πολύ πιο σπιντάτη– με τον ίδιο μέσα στο γήπεδο:
Τον Σαλβαντόρ Ζίνι…
Ο Αφρικανός στάθηκε άτυχος την περασμένη σεζόν. Υπέστη μυϊκό τραυματισμό στο χωράφι του Αιγάλεω, χτύπησε ξανά όταν επανήλθε με τη Φιορεντίνα, συμπλήρωσε τέσσερις μήνες εκτός δράσης στα δυο διαστήματα που τέθηκε νοκ-άουτ. Έστω κι έτσι όμως, πρόλαβε ν’ αφήσει το στίγμα του: Πέτυχε νικητήριο τέρμα με τον Άρη, θα ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής της ανατροπής επί της Ράγιο αν αυτή ολοκληρωνόταν (με τις δυο γκολάρες που έβαλε), άνοιξε τον δρόμο για το come back τίτλου με τον Παναθηναϊκό (πετυχαίνοντας την ισοφάριση).
Κυρίως έδειξε όμως πως είναι απόλυτα έτοιμος πια να περάσει στο επόμενο στάδιο. Να μετατραπεί από ένα ελπιδοφόρο πρότζεκτ και μια πολύτιμη εναλλακτική λύση σε μονάδα του βασικού rotation. Και να διεκδικήσει στα ίσα μια θέση στην ενδεκάδα. Εδώ ακριβώς όμως είναι το μεγάλο στοίχημα για τον Μάρκο Νίκολιτς…
Διότι η παρουσία του Γιόβιτς στο αρχικό σχήμα είναι αναμφισβήτητη. Ο Βάργκα (με τις παράπλευρες δουλειές που κάνει στο γήπεδο) έχει γίνει εξίσου κομβικός στο σχέδιο του. Πώς ν’ αγνοήσεις όμως τα πολύτιμα στοιχεία του Ζίνι που κανένας εκ των δυο που βρίσκονται μπροστά του δεν διαθέτει;
Την ένταση. Την ταχύτητα. Τις κάθετες κινήσεις. Το παιχνίδι «ένας εναντίον ενός». Κι όλα αυτά συνδυασμένα με έκρηξη, φοβερή (πλέον) σωματοδομή, εκπληκτικό διασκελισμό και βελτιωμένα τελειώματα.
Από τη μια λοιπόν είναι αναμφισβήτητη η πρωτοκαθεδρία των άλλων δυο, από την άλλη μοιάζει… αμαρτία να μην αξιοποιούνται τα προσόντα του Ζίνι (που συχνά πανικοβάλλουν τις αντίπαλες άμυνες). Οπότε και σε αυτό το θέμα ο προπονητής καλείται να κάνει τα μαγικά του. Να βρει τη φόρμουλα που θα αξιοποιεί τη χημεία των Γιόβιτς-Βάργκα, αλλά ταυτόχρονα θα επιτρέπει στον Αφρικανό να κάνει την εκτόξευση για την οποία μοιάζει έτοιμος.
Είτε με τη χρησιμοποίηση του σε παιχνίδια ειδικών συνθηκών (όπως στην Ευρώπη) όπου η ΑΕΚ θα βασίζεται περισσότερο στις αντεπιθέσεις. Είτε με την καθιέρωσή του σε έναν ρόλο game changer (ως πρώτη αλλαγή σε αγώνες που δεν πάνε καλά ή απαιτούν διαφορετικά χαρακτηριστικά). Είτε ακόμα και με τη τοποθέτησή του στα άκρα (αφού τη σεζόν της ωρίμανσής του στον Λεβαδειακό έκανε ματσάρες ακόμα και ως αριστερός εξτρέμ).
Σε κάθε περίπτωση τα αρκετά ματς που θα έχει φέτος η ΑΕΚ (με πρωτάθλημα, Κύπελλο και εξασφαλισμένη την παρουσία σε league phase ευρωπαϊκής διοργάνωσης) επιτρέπουν αισιοδοξία πως ο Ζίνι θα πάρει τον χρόνο που του αξίζει. Πώς ο Νίκολιτς θα βρει ΚΑΙ στη δική του περίπτωση τον τρόπο να καρπωθεί η ομάδα τα πολύτιμα χαρακτηριστικά του. Γιατί κι ο ίδιος γνωρίζει πως είναι πολυτέλεια να μην… ξεζουμίζεται ένας παίκτης που συνδυάζει σε τέτοιο βαθμό ταλέντο, προοπτική, επιδραστικότητα και μεταπωλητική αξία.
