Είναι μία συζήτηση που είχε φουντώσει αμέσως μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας από τον ΟΦΗ, τον προηγούμενο Απρίλιο. Ακούστηκε ξανά και τώρα, έστω και πολύ πιο μαζεμένα, ήτοι μετά την επικράτηση των Κρητικών στο Σούπερ Καπ απέναντι στην ΑΕΚ. Το ερώτημα έχει ως εξής: Μήπως αδικήθηκε ο Χρήστος Κόντης στον Παναθηναϊκό; Μήπως έπρεπε να του είχε δοθεί περισσότερος χρόνος πέρυσι;
Εν αρχή, το αποτέλεσμα το έδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας, μόνο σωστή δεν ήταν η απόφαση των Πρασίνων να τον αντικαταστήσουν με τον Ράφα Μπενίτεθ. Τίποτα καλό δεν προέκυψε από τη συνεργασία με τον Ισπανό προπονητή και αυτό δεν συνιστά «ιεροσυλία» στην ιστορία του στο σπορ, είναι απλά η κυνική αποτύπωση των γεγονότων. Ωστόσο, τίποτα δεν μας λέει πως τα πράγματα θα είχαν πάει καλύτερα αν είχε μείνει ο Έλληνας τεχνικός. Ίσα ίσα, είναι αρκετά αυτά που υποδηλώνουν πως η ιστορία δεν θα είχε εξελιχθεί με καθόλου ωραίο τρόπο.
Με πρώτο και κυριότερο πως ο Χρήστος Κόντης δεν θα είχε την δέουσα στήριξη ώστε να πατήσει γερά και να μπορέσει να παρουσιάσει κάτι που να είναι πραγματικά δικό του. Θα ήταν πάντα ο «υπηρεσιακός», ο «βοηθός του Ιβάν», ο «ανεπαρκής». Επίσης ποτέ οι φαν του Τριφυλλιού δεν τον ένιωσαν 100% δικό τους, ενώ κάποιες δηλώσεις που έκανε μετά τη φυγή του, όπως αυτή που έθετε αν αμφιβόλω την τακτική επάρκεια του αγαπημένου της εξέδρας Βισέντε Ταμπόρδα, ενίσχυσαν αυτό το αρνητικό κλίμα.
Εάν είχε συνεχίσει λοιπόν στον πάγκο του Παναθηναϊκού, θεωρούμε δεδομένο πως στην πρώτη γκέλα θα άκουγε τα μύρια όσα, χωρίς να του αναγνωριστούν ελαφρυντικά. Εδώ λέγονται διάφορα, με το καλημέρα, για τον Τζέικομπ Νίστρουπ, ο οποίος θεωρητικά έχει και το αβαντάζ του «φρέσκου και άφθαρτου»…
Η υπομονή δεν περισσεύει στο ελληνικό ποδοσφαιρικό οικοσύστημα, ακόμα περισσότερο στον Παναθηναϊκό που κουβαλάει χρόνια και χρόνια ματαιώσεων, απογοητεύσεων και γρίνιας. Με άλλα λόγια, η απόφαση να μην συνεχίσει ο Χρήστος Κόντης ήταν σωστή. Όχι επειδή δεν θα έκανε για τη θέση, αλλά επειδή οι διαμορφωθέντες συσχετισμοί θα έκαναν σχεδόν αδύνατο το να (προσπαθήσει να) πετύχει.
Κι ύστερα, κάθε άλλο παρά χαμένος βγήκε ο Έλληνας προπονητής από αυτήν την εξέλιξη. Ούτε ένα χρόνο μετά, έχει ήδη κερδίσει 2 τρόπαια και θα κοουτσάρει εγγυημένα σε όμιλο ευρωπαϊκής διοργάνωσης, πιθανόν και ανώτερο (Europa League) από αυτόν που ακόμα δεν έχει καν εξασφαλίσει η πρώην ομάδα του (Conference League). Μόνο καλό δηλαδή του έκανε ο ΟΦΗ στην καριέρα του.
Σε κάθε περίπτωση και ως γενικότερο σχόλιο, η επιτυχία του Κόντη στο Ηράκλειο λειτουργεί ως αφορμή να αναρωτηθούμε μήπως έχουμε αδικήσει συνολικά τους Έλληνες προπονητές. Μήπως τους κρίνουμε πιο αυστηρά από τους ξένους, δίχως να τους δίνουμε το χώρο και το χρόνο, τα εφόδια και τις ευκαιρίες να δείξουν πραγματικά την αξία τους; Δεν είναι σοβινιστικό να σκεφτόμαστε έτσι. Κερδισμένο θα βγει συνολικά το εγχώριο ποδόσφαιρο αν αρχίσουμε να δημιουργούμε κάτι που θα μπορεί σταδιακά να εξελιχθεί σε σχολή. Κάτι άλλωστε που είχε πει και ο ίδιος ο Κόντης παλαιότερα…