Στην Ελλάδα και ειδικά στο ποδόσφαιρο είναι κανόνας. Ισχύει διαχρονικά το «δοκάρι και μέσα μάγκας, δοκάρι και έξω δάγκας». Και φυσικά όλες οι απόψεις (ειδικά στην εποχή των social media) πρέπει να είναι των άκρων: Όπως αυτές που εκφράζονται για τον Δημήτρη Καλοσκάμη…
Η περίπτωση του νεαρού άσου αποτέλεσε θέμα συζήτησης από πέρυσι στις τάξεις των φίλων της ΑΕΚ. Και η κουβέντα που ήδη είχε ξεκινήσει για το ότι σταδιακά τέθηκε εκτός βασικού rotation αναζωπυρώθηκε με αφορμή το Superbet Super Cup: Πριν το παιχνίδι επειδή θα ξεκινούσε σχεδόν αναγκαστικά στην ενδεκάδα (λόγω του κανονισμού για τους νέους παίκτες) και μετά τον τελικό εξαιτίας της απόδοσής του.
Από τη μια λοιπόν υπήρξαν ισοπεδωτικά σχόλια για την εικόνα του. Υποτιμητικές αναφορές (φορτισμένες και από την πίκρα για την απώλεια του τροπαίου) οι οποίες δεν του αξίζουν. Γενικώς δηλητηριώδη συμπεράσματα που δυστυχώς είναι κανόνας στο διαδίκτυο ακόμα και για σούπερ σταρ του ποδοσφαίρου. Όταν έχει χαρακτηριστεί «γατάκι» ο Μέσι ή «loser» ο Ρονάλντο, σιγά που θα κώλωναν οι δικαστές του πληκτρολογίου να καταδικάσουν τον Καλοσκάμη.
Από την άλλη όμως υπήρξε και μια εξίσου ακραία προσέγγιση: Ότι επειδή έγινε κριτική στον Καλοσκάμη, επειδή πολλά σχόλια για την εικόνα της ομάδας στον τελικό επικεντρώθηκαν πάνω του (ακριβώς λόγω του ότι κατά κάποιο τρόπο είχε «εξασφαλισμένη» θέση στην ενδεκάδα) μετατράπηκε σε εύκολο θύμα. Ή ότι βόλεψε να γίνει ο «αποδιοπομπαίος τράγος». Κάτι που επίσης μοιάζει υπερβολικό…
Είναι απλά λοιπόν τα πράγματα. Δεν χρειάζεται να ταχθείς ούτε στο ένα, ούτε στο άλλο άκρο. Και αντιμετωπίζοντας ψύχραιμα το θέμα, ν’ αφήσεις τα γεγονότα να μιλήσουν (αντί της όποιας προσωπικής άποψης) για την περίπτωσή του. Τι λένε τα δεδομένα για τον Καλοσκάμη;
Η ΑΕΚ δαπάνησε πάνω από 1 εκατ. ευρώ για να τον κάνει δικό της. Επένδυσε οικονομικά και αγωνιστικά πάνω του. Και ο Μάρκο Νίκολιτς, από την πλευρά του, έδειξε εμπράκτως πόσο τον εκτιμά: Tου έδωσε 20 συμμετοχές, έψαξε χώρο γι’ αυτόν στις αρχικές επιλογές, τον χαρακτήρισε δημοσίως «το μέλλον της ομάδας και του ελληνικού ποδοσφαίρου».
Όσο αληθές είναι όμως ότι ξεκίνησε καλά, ότι έδωσε ελπιδοφόρα πρώτα δείγματα και ότι προσέφερε πράγματα (όπως το γκολ από το οποίο ξεκίνησε η κομβική ανατροπή επί της Κηφισιάς και το νικητήριο τέρμα στο αγχωτικό διπλό επί της Ηλιούπολης στο Κύπελλο), άλλο τόσο αληθεύει πως δεν είχε την αναμενόμενη εξέλιξη.
Και παρόλο που έχει ως ελαφρυντικό ότι εξαφανίστηκε μετά τον αποκλεισμό από τον ΟΦΗ στο Κύπελλο (όπου η φάση του γκολ ξεκίνησε από δικό του λάθος), κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Νίκολιτς ότι τον αδίκησε: Ο Σέρβος έχει αποδείξει (με αποκορύφωμα την περίπτωση Γκρούγιτς, που ήταν συμπατριώτης και δική του μεταγραφή) ότι πάνω από οτιδήποτε άλλο βάζει το καλό της ομάδας και το πώς εκείνη θα πετύχει τους στόχους της.
Όσο κρίμα είναι λοιπόν ν’ απαξιώνεται τόσο εύκολα ένας παίκτης 21 ετών, άλλο τόσο ανέφικτο είναι να μην τον αγγίζει η κριτική σε έναν σύλλογο με τόσο μεγάλες απαιτήσεις. Όσο άδικο και πρόωρο είναι το συμπέρασμα «μπορεί να μην κάνει», άλλο τόσο σκληρή πραγματικότητα είναι πως οι ευκαιρίες κερδίζονται στο γήπεδο: Τα παραδείγματα του Πήλιου (που από φευγάτος έγινε βασικός και κέρδισε ανανέωση συμβολαίου) ή του Ζίνι (που παρουσιάζει ραγδαία βελτίωση από χρόνο σε χρόνο) είναι πολύ κοντινά για να τα παραβλέψει κανείς.
Κοντολογίς το πράγμα δεν είναι «άσπρο ή μαύρο» (ή μάλλον κίτρινο και μαύρο στην προκειμένη περίπτωση). Ο Καλοσκάμης παραμένει ένα πολύ σημαντικό πρότζεκτ για την ΑΕΚ. Τα στοιχεία που έδειξε στις αρχές επιβεβαιώνουν πώς μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα από την εικόνα του στον τελικό του Σούπερ Καπ.
Πρέπει κι ο ίδιος όμως να συνειδητοποιήσει ότι οι προσδοκίες σε τέτοιου τύπου ομάδες είναι μεγάλες. Ότι δεν περιμένει κανείς επιδόσεις σαν του Κωνσταντέλια ή του Κωστούλα, αλλά μια πρόοδο που να είναι αυτή (όχι ο κανονισμός) ο λόγος της παρουσίας του στην ενδεκάδα. Και ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να κάνεις καριέρα με μια τόσο βαριά φανέλα είναι ν’ αντέχεις στη σκληρή (συχνότατα και άδικη) κριτική. Ας ρωτήσει και τον Πέτρο Μάνταλο…
