Δεν έχει κατακτήσει τυχαία τα δύο από τα τρία τελευταία πρωταθλήματα Πορτογαλίας, ούτε έφτασε τυχαία ως τους 8 του Champions League.
Κάτι κάνει καλά, κάτι κάνει καλύτερα από τους άλλους.
Μπορεί να της παίρνουν προπονητές (Ρουμπέν Αμορίμ), μπορεί να της παίρνουν στελέχη (Ούγκο Βιάνα), μπορεί να μοσχοπουλάει κάθε καλοκαίρι ό,τι καλύτερο βγάζει (Γκιόκερες, Τρινκάο, Χιούλμαντ, Ντιομαντέ, Κεντά), αλλά εκείνη επιστρέφει όλο και καλύτερη.
Διότι πίσω από αυτό υπάρχει ένα δομημένο πλάνο επιλογής, στήριξης και αξιοποίησης παικτών σε μία παγιωμένη ποδοσφαιρική κουλτούρα, που επιτρέπει σε κάθε παίκτη να ανθίσει.
Να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται: ο καλός ο παίκτης δεν γίνεται να μην παίξει στην Σπόρτινγκ.
Ακόμα κι αν δυσκολευτεί στην αρχή, υπάρχουν οι κατάλληλοι μηχανισμοί για να πάρουν από αυτόν ό,τι καλύτερο έχει.
Στήριξη
Η εισαγωγή αυτή ταιριάζει γάντι στο Φώτη Ιωαννίδη και τον Γιώργο Βαγιαννίδη. Αμφότεροι, θα πρέπει να νιώθουν πολύ τυχεροί που αγωνίζονται σε ένα τέτοιο ποδοσφαιρικό περιβάλλον που τους παρέχει ό,τι χρειάζεται για να μπορούν να κάνουν αμέριμνοι τη δουλειά τους.
Η αρχή δεν ήταν εύκολη για κανέναν από τους δύο. Η Σπόρτινγκ προπονείται, αγωνίζεται, τρέχει σε άλλους ρυθμούς, άλλες εντάσεις. Έχει το δικό της ιδιαίτερο τακτικό ύφος και πολύπλοκους ρόλους για κάθε παίκτη μέσα στο γήπεδο.
Και ξέρει πως η διαδικασία ενσωμάτωσης και εκμάθησης απαιτεί χρόνο, δεν γίνεται σε ένα-δυο μήνες. Ο Φώτης Ιωαννίδης -ένα από τα πιο ακριβά αποκτήματα στην ιστορία των λιονταριών- είχε και την ατυχία να έχει ένα σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο που ουσιαστικά του χάλασε όλη την πρώτη του σεζόν.
Ο Βάγια δεν ήταν σταθερά βασικός, είχε κι αυτός τα δικά του κρύα ντους κατά τη διάρκεια της χρονιάς.
Παρότι λοιπόν σε όλη την σεζόν σηκώθηκε αρκετή σκόνη αναφορικά με την επιτυχία αυτών των δύο μεταγραφικών κινήσεων (τα πορτογαλικά Μέσα, αλλά και η πίεση από τον κόσμο μοιάζουν πολύ με ότι συμβαίνει Ελλάδα), η Σπόρτινγκ δεν άφησε ποτέ απροστάτευτους τους δύο Έλληνες παίκτες της.
Αρνήθηκε και διέψευσε κάθε μεταγραφικό σενάριο, τους στήριξε αγωνιστικά και ψυχολογικά, τους έδειξε πόσο πολύ τους θέλει και τους υπολογίζει, όπως πρέπει να κάνει κάθε μεγάλο κλαμπ.
Εμπιστοσύνη
Μεγάλο μερίδιο σε αυτό έχει και ο Ρούι Μπόρζες, ο οποίος είναι πραγματικά ενθουσιασμένος και με τους δύο. Ειδικά για τον Ιωαννίδη, εκτιμά ότι έχει ό,τι χρειάζεται για να γίνει ένας από τους πιο επιδραστικούς παίκτες στην Πορτογαλία, αφού μπορεί να υποστηρίξει κάθε είδους τακτικό σχηματισμό, να παίξει μόνος του στην κορυφή, να παίξει μαζί με τον Λουίς Σουάρες, να παίξει ακόμα λίγο περισσότερο στο πλάι.
Η εμπιστοσύνη αποδίδει καρπούς. Στα δύο πρώτα παιχνίδια της χρονιάς, ο Ιωαννίδης έχει δύο γκολ κι άλλες τόσες ασίστ. Ο Βαγιαννίδης έχει κερδίσει τη φανέλα του βασικού. Έχουν μπει για τα καλά στο κλίμα και κάνουν αυτό για το οποίο αποκτήθηκαν: τη διαφορά.
Τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε χωρίς το στεγανοποιημένο περιβάλλον της Σπόρτινγκ και την παγιωμένη ποδοσφαιρική κουλτούρα της, που κάνει σχεδόν κάθε παίκτη να τη θεωρεί ιδανική επιλογή για να εξελίξει την καριέρα του…