Στη συνέντευξη Τύπου πριν το ματς με τη Λέφσκι ο Μάρκο Νίκολιτς το ξέκοψε: «Με ενδιαφέρει ΜΟΝΟ το αποτέλεσμα». Ούτε η εικόνα, ούτε η απόδοση, ούτε τίποτα θα μετρούσε τόσο πολύ για τον Σέρβο και κατ’ επέκταση την ΑΕΚ, όσο το να φύγει αλώβητη από τη Σόφια.
Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, μπορεί να είναι εν μέρει ευχαριστημένος. Δεν το παραδέχθηκε στις δηλώσεις του (και πολύ καλά έκανε αφού θα περνούσε λάθος μήνυμα στην ομάδα του ενόψει της ρεβάνς), αλλά είναι δεδομένο:
Tο δικαίωμα που κέρδισε η «Ένωση», με μια απλή νίκη επί υποδεέστερης ομάδας σε μια Φιλαδέλφεια που θα κοχλάζει, να μπει στη league phase του Champions League είναι ένα deal που πιθανότατα πολλοί θα το υπέγραφαν πριν τη σέντρα. Ειδικά αν ζούσαν την κολασμένη ατμόσφαιρα του «Βασίλ Λέφσκι»…
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να παραβλεφθούν οι ανορθογραφίες και τα αρνητικά που εμφανίστηκαν στη Σόφια: Η έλλειψη ταχύτητας και εντάσεων (που σε ένα βαθμό δικαιολογείται και λόγω της εποχής). Η νέα μέτρια εμφάνιση του Κάιρινεν. Οι κακές επιλογές σε φάσεις που θα μπορούσαν να έχουν καταλήξει σε ευκαιρίες.
Η εγωιστική συμπεριφορά των Γιόβιτς και Μαρίν, που σε αρκετές περιπτώσεις (με αποκορύφωμα τη φάση από το λάθος του τερματοφύλακα της Λέφσκι και το βιαστικό τελείωμα του Σέρβου) προτίμησαν να εκτελέσουν οι ίδιοι, αντί να κάνουν μια ορθολογική πάσα.
Μπορεί λοιπόν κάποιος να τα επικαλεστεί όλα αυτά ή και να γκρινιάξει για το γεγονός ότι η ΑΕΚ θα μπορούσε να το πάρει το ματς. Στις μεγάλες ομάδες, εξάλλου, οι υψηλές απαιτήσεις (ακόμα και η γκρίνια σε έναν βαθμό) μπορεί ν’ αποδειχθεί εποικοδομητική. Αρκεί να μην πηγαίνει στο άλλο άκρο…
Δεν γίνεται, για παράδειγμα, από το δεύτερο κιόλας επίσημο ματς να έχουν κριθεί μεταγραφές «άχρηστες». Να διαπιστώνεται με οργή η απουσία του Πινέδα (λες και είναι απλό σε λίγες μέρες να καλυφθεί το κενό ενός τόσο επιδραστικού παίκτη). Να μην θυμούνται όσοι ασκούν σφοδρή κριτική το πώς ξεκίνησε το περσινό (μαγικό όπως αποδείχθηκε) ταξίδι της ΑΕΚ.
Για όποιον το έχει ξεχάσει, στα έξι προκριματικά που έδωσε μέχρι να μπει στο Conference η «Ένωση» χρειάστηκε να επιστρατεύσει κυνικότητα (στα ματς με τη Χάποελ). Να επιβιώσει από θρίλερ στη ρεβάνς με τον Άρη Λεμεσού. Να γλιτώσει από κατηφόρα στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα με την Άντερλεχτ στις Βρυξέλλες. Και να βρεθεί εντέλει στη league phase με μια μόνο σπουδαία εμφάνιση (αυτή στη ρεβάνς με τους Βέλγους).
Προφανώς λοιπόν και δεν είναι ικανοποιητικό ότι στα πρώτα δυο επίσημα ματς της σεζόν η ΑΕΚ δεν έχει νίκη. Φυσικά και είναι όχι απλά λογικό, αλλά και απαραίτητο να αξιολογούνται τα αγωνιστικά συμπεράσματα που έχουν προκύψει απ’ αυτά. Τα πάντα όμως πρέπει να κρίνονται βάσει timing. Και στο τέλος να μένει η μεγάλη εικόνα.
Αυτή που λέει ότι σ’ ένα ματς τεράστιας κρισιμότητας και απαιτήσεων η «Ένωση» ανταποκρίθηκε. Σε μια καυτή και εχθρικότατη έδρα έμεινε αλώβητη. Έναν αντίπαλο που είχε πολύ καλύτερο ρυθμό και πολλά περισσότερα παιχνίδια στα πόδια του τον κράτησε σχεδόν ακίνδυνο. Και εντέλει έφυγε με μια σχετικά εύκολη ισοπαλία, που την κάνει ακόμα μεγαλύτερο φαβορί στη ρεβάνς απ’ όσο ήταν πριν το πρώτο παιχνίδι.
Γιατί καλό είναι το στιλ και η επίδειξη ανωτερότητας (αν μπορείς να την κάνεις φυσικά), αλλά αυτά μετράνε τον Μάιο. Τον Αύγουστο μετράει μόνο το αποτέλεσμα. Και η ΑΕΚ του Νίκολιτς έχει ήδη αποδείξει πώς όταν στη Φιλαδέλφεια παίζονται «τελικοί» (είτε για την Ελλάδα, είτε για την Ευρώπη) έχει τον τρόπο να τους βάφει κιτρινόμαυρους…
