Καταρχάς, μία διευκρίνιση. Αν κάποιος έδινε στην ΑΕΚ πριν από μερικούς μήνες ότι η είσοδος της στη League phase θα απείχε μόνο μία εντός έδρας νίκη απέναντι στην πρωταθλήτρια Βουλγαρίας, τότε θα το έπαιρνε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Η Ένωση απέχει μία νίκη από το όνειρο και με βάση όσα είδαμε στο πρώτο παιχνίδι στην Σόφια έχει την ποιότητα να την πάρει στον επαναληπτικό.
Ωστόσο, εκεί που πρέπει να σταθούμε είναι σε μερικά νέα στοιχεία σε ότι αφορά την φυσιογνωμία της ομάδας του Μάρκο Νίκολιτς.
Άλλο ύφος
Οι προσθήκες του Λόβρο Μάγερ και του Κάαν Κάιρινεν εκ πρώτης όψεως σαν να άλλαξαν κάπως τις ταχύτητες, το στιλ και το ύφος της ΑΕΚ.
Μπορεί το δείγμα γραφής να είναι πολύ μικρό, αλλά αυτό που είδαμε ήταν ένα πολύ πιο ελεγχόμενο τέμπο από τους κιτρινόμαυρους.
Καμία βιασύνη, πολύ μεγάλες επιθετικές ενέργειες, με υπομονή, πολλές και σίγουρες πάσες, πολύ μικρά ρίσκα.
Η Ένωση δεν παρασύρθηκε από τα συναισθήματα της, δεν βιάστηκε, έσβησε το ρυθμό και προτίμησε να ελέγξει το παιχνίδι, παρά να βιαστεί.
Σε αυτό το στιλ παιχνιδιού, ο Κάιρινεν και ο Μάγερ με τα καλά και σίγουρα χτυπήματα, τις σωστές υποδοχές και αποφάσεις έδωσαν μία σωστή δομή.
Αυτό που λείπει
Ωστόσο, δεν πήγαν όλα τέλεια. Αυτό που έλειψαν ήταν τα κάθετα τρεξίματα με την μπάλα από τους χαφ. Αυτός που προσπάθησε να πάρει τον ρόλο του Πινέδα ήταν ο Μάριν, αλλά οι τελικές αποφάσεις / εκτελέσεις του Ρουμάνου χαφ ήταν φτωχές.
Για να μην είμαστε άδικοι θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι Βούλγαροι είχαν πολύ περισσότερα επίσημα στα πόδια τους και φάνηκαν εξαιρετικά διαβασμένοι τουλάχιστον σε ότι αφορά το αμυντικό τους πλάνο.
Αυτό που πάντως εντυπωσιάζει είναι η ταχύτητα μετάβασης της ΑΕΚ σε ένα τελείως διαφορετικό στιλ παιχνιδιού. Από το γεμάτο ρίσκα, εντάσεις, ρυθμό, πάνω – κάτω του Ματίας Αλμέιδα, στο υπομονετικό, υπολογιστικό, ελεγχόμενο ύφος του Μάρκο Νίκολιτς.
Μία τεράστια αλλαγή που πρέπει να πιστωθεί στον Σέρβο, ο οποίος αν μη τι άλλο έχει βάλει τη δική του σφραγίδα στην ομάδα του…