Η μεταγραφή του Μπάμπη Λυκογιάννη σήκωσε πολλή κουβέντα. Δεν έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους φίλους της ΑΕΚ. Η πλειοψηφία αυτών που εκφράζονται στα social media (συχνά με ακραίο τρόπο και δημιουργώντας τη στρεβλή εντύπωση ότι εκφράζουν το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου) γκρίνιαξε για την απόκτηση του Έλληνα μπακ. Όχι επειδή δεν είναι καλός παίκτης (άλλωστε η πορεία στην Ιταλία και οι παραστάσεις του σε υψηλό επίπεδο δεν αμφισβητούνται) αλλά επειδή αναμενόταν κάτι καλύτερο μετά την αποχώρηση του Πένραϊς.
Υπάρχουν λοιπόν αυτοί που λένε «από τον Κόστιτς πήγαμε στον Λυκογιάννη», υπάρχουν και αυτοί που λένε ότι ο Ριμπάλτα κι ο Νίκολιτς ξέρουν (και το έχουν αποδείξει) καλύτερα. Όπως και να ‘χει, το γήπεδο θα δείξει ποιοι έχουν δίκιο. Σε κάθε περίπτωση όμως, δεδομένο είναι ένα: Με σχετικά απίθανο το ενδεχόμενο ο Λυκογιάννης ν’ αποδειχθεί κατώτερος του Σκωτσέζου, η ΑΕΚ αναβαθμίστηκε στη θέση. Ή τουλάχιστον την κάλυψε (μαζί με τον Πήλιο) για φέτος. Και έκανε ακόμα πιο… αυθόρμητη την ευχή των φίλων της: «Άντε τώρα και δεξί μπακ»!
Είναι δεδομένη η αγάπη (και πλέον και η εκτίμηση) του κόσμου για τον Λάζαρο Ρότα. Ακόμα κι αυτοί που τον έχουν αμφισβητήσει στο παρελθόν ή εξακολουθούν να θεωρούν πως η «Ένωση» πρέπει να έχει ανώτερο παίκτη ως βασικό, πέρυσι του έβγαλαν το καπέλο:
Έκανε 47 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις. Υπήρξε καθοριστικός στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και την πορεία στο Conference League. Και πέρα από την εξαιρετική παρουσία του ανασταλτικά (που ανέκαθεν ήταν το δυνατό του σημείο) έδειξε πρόοδο και στο παραγωγικό κομμάτι: Βελτίωσε αισθητά τις σέντρες του και μοίρασε 8 ασίστ (αριθμός διόλου άσχημος για μπακ).
Όσο δίκαιο κι αν μοιάζει όμως το συμπέρασμα ότι κέρδισε με το σπαθί του τη θέση, άλλο τόσο εύλογη είναι η εκτίμηση πως δύσκολα θα μπορέσει να την καλύψει και φέτος μόνος του. Γιατί μετά και την απόκτηση του Λυκογιάννη μπορείς να πεις ότι η ΑΕΚ έχει βασικές και εναλλακτικές λύσεις σε όλο το γήπεδο. Είναι ευπρόσδεκτες φυσικά επιπλέον ενέσεις ποιότητας (και δεδομένα θα γίνουν, ειδικά αν μπει η ομάδα στο Champions League), αλλά ακόμα και τώρα μοιάζει καλυμμένη παντού:
Είναι πλήρης στους τερματοφύλακες, έχει πέντε συνολικά στόπερ, έχει δυο αριστερά μπακ, πάμπολλες (και διαφορετικές) επιλογές στα χαφ, αρκετές λύσεις για τα πλάγια (δεδομένου ότι ο Νίκολιτς δεν παίζει με καθαρούς εξτρέμ) και τρεις ικανότατους σέντερ φορ. Η μόνη θέση που εξακολουθεί να υπάρχει ερωτηματικό για την κάλυψή της είναι το δεξί μπακ. Διότι πίσω από τον Ρότα υπάρχει μεν ο Γκεοργκίεφ, αλλά αφενός είναι στόπερ (και όπως δήλωσε και ο ίδιος εκεί προτιμά ν’ αγωνίζεται) και αφετέρου δεν μπορεί να δώσει στην ΑΕΚ διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά του Έλληνα μπακ.
Ακόμα λοιπόν κι αν υποθέσει κανείς ότι ο Ρότα θα είναι ξανά βιονικός (εκτίμηση με μεγάλο ρίσκο αν σκεφτείς ότι θα προστεθούν απαιτητικότερα ματς στο Champions ή το Europa League), υπάρχουν πάντα και τα απρόοπτα. Το ενδεχόμενο ενός τραυματισμού ή μιας τιμωρίας. Και πέραν αυτού, το να θεωρείται αναντικατάστατος δεν είναι ωφέλιμο ούτε για τον ίδιο τον Ρότα. Όχι μόνο εξαιτίας της φυσικής καταπόνησης, αλλά και της ψυχολογικής επιβάρυνσης: Δεν χαλαρώνει ποτέ, δεν καθαρίζει το μυαλό του, έστω και ασυναίσθητα νιώθει πώς δεν απειλείται να μείνει εκτός ενδεκάδας.
Κάτι που δεν σημαίνει φυσικά πως… αράζει (άλλωστε ο Ρότα δεν έχει δώσει ποτέ τέτοια δείγματα), αλλά όπως ισχύει παντού και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, ο ανταγωνισμός βοηθάει άπαντες να γίνουν καλύτεροι. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, είναι λογικό το συμπέρασμα ότι η ΑΕΚ χρειάζεται και δεξί μπακ. Ότι πρέπει η επόμενη (ή τελοσπάντων μια από τις επόμενες) μεταγραφή της να είναι εκεί. Και ότι (ειδικά στην περίπτωση που κουνήσει σεντόνι) θα χρειαστεί έναν παίκτη ισάξιο ή και καλύτερο του Ρότα για να νιώθει καλυμμένη και ασφαλής.
