Πριν ξεκινήσει η Super League ο Μάρκο Νίκολιτς έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα. Ενόψει του αγώνα που θα κρίνει αν η ΑΕΚ θα μπει στο Champions League (κι ενώ ένας άλλος προπονητής θα είχε ρίξει όλο το βάρος του εκεί) εκείνος δήλωσε… καψούρης με το πρωτάθλημα. Κυριολεκτικά το δήλωσε, αφού είπε πως είναι ερωτευμένος μαζί του. Και όπως άρχισε να φαίνεται από την πρεμιέρα κιόλας, αυτός ο έρωτας υπάρχουν όλα τα εχέγγυα ν’ αποδειχθεί και φέτος αμοιβαίος.
Το γεγονός ότι η «Ένωση» έβαλε τέσσερα γκολ στον Ηρακλή από μόνο του δεν λέει κάτι. Με όλο τον σεβασμό στον «Γηραιό» (που σε όλους μας είχε λείψει να τον βλέπουμε στην πρώτη κατηγορία), έχει δουλειά ακόμα για να γίνει ανταγωνιστικός σε αυτό το επίπεδο. Η νοοτροπία όμως της ομάδας, η σοβαρότητα και η γενικότερη προσέγγιση του ματς είναι ένα πρώτο πολύ ενθαρρυντικό δείγμα ότι η ΑΕΚ θα διαχειριστεί καλύτερα από προηγούμενες φορές τον τίτλο της πρωταθλήτριας.
Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Μόλις τρία χρόνια πριν, όταν ξεκινούσε το πρωτάθλημα ανάμεσα στα ματς των playoffs του Champions League με την Αντβέρπ, η «Ένωση» έκανε γκέλα μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια με τον Πανσερραϊκό. Και γενικότερα όμως η επανάπαυση, η χαλάρωση, η έλλειψη «πείνας» που λέει κι ο Νίκολιτς είναι μια παθογένεια που ιστορικά την έχει χαρακτηρίσει μετά από επιτυχίες. Ε, αυτό είναι κάτι που φαίνεται αδύνατο να συμβεί με τον Σέρβο.
Σίγουρα λοιπόν είναι σημαντικά τα κέρδη της πρεμιέρας σε αγωνιστικό επίπεδο: Το ότι ο Γιόβιτς έχει ξεκινήσει καυτός (πετυχαίνοντας δυο ακόμα γκολ ενδεικτικά της κλάσης του). Το ότι σκόραραν και οι άλλοι δυο σέντερ φορ (ο Ζίνι μάλιστα για δεύτερη φορά μετά το Σούπερ Καπ). Ότι ο Βιτάλις έδειξε ξανά υποψήφιος ν’ αποδειχθεί το φετινό μεταγραφικό cheat του Ριμπάλτα. Ότι ο Μαρίν μοίρασε δυο γκολ με το καλημέρα, ότι ο Πήλιος έδωσε ασίστ, ότι ο Ζουμπκόφ έδειξε να εγκλιματίζεται και να γίνεται επιδραστικός.
Σημαντικότερη όμως απ’ όλα αυτά ήταν η συνολικότερη προσέγγιση της ΑΕΚ. Ότι μπήκε στο γήπεδο σοβαρή, δεν έχασε χρόνο, έστειλε το ματς… για ύπνο από το εικοσάλεπτο. Και στο τέλος της ημέρας συνδύασε νίκη, καλό ποδόσφαιρο, rotation και συντήρηση δυνάμεων ενόψει Λέφσκι. Ό,τι ακριβώς αρμόζει δηλαδή σε μια πρωταθλήτρια. Και αυτή ακριβώς η ταυτότητα που έχει χτίσει ο Νίκολιτς, σε συνδυασμό με την ομοιογένεια από πέρυσι, είναι το μεγάλο όπλο των «κιτρινόμαυρων» για να υπερασπιστούν τον τίτλο τους.
Γιατί, σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές της, η ΑΕΚ είναι μια στρωμένη ομάδα. Έχει μεν να διαχειριστεί μια τεράστια απώλεια όπως ο Πινέδα, αλλά έχει αποκτήσει και τρεις χαφ για να το καταφέρει. Μοιάζει καλυμμένη σε όλες τις θέσεις (τουλάχιστον σε επίπεδο πρωταθλήματος και με αστερίσκο το δεξί μπακ). Και παρόλο που έχει αρκετά νέα πρόσωπα (που θα γίνουν περισσότερα ειδικά σε περίπτωση πρόκρισης στο Champions League) οι βασικές αρχές του παιχνιδιού της και το mentality του προπονητή παραμένουν αδιαπραγμάτευτα και ευδιάκριτα.
Ανεξαρτήτως λοιπόν του τι θα γίνει την Τετάρτη και αν θα καταφέρει να κουνήσει σεντόνι μετά από εννέα χρόνια, στο πρωτάθλημα η ΑΕΚ μπαίνει από την pole position. Με τα υπάρχοντα δεδομένα (που λένε ότι η ίδια διαθέτει έναν σταθερό κορμό παικτών και έναν αποδεδειγμένα πετυχημένο προπονητή, την ώρα που κανείς εκ των Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και ΠΑΟΚ δεν διαθέτει και τα δυο) μοιάζει με φαβορί. Και μπορεί μεσοβδόμαδα να… λοξοκοιτάζει στο Champions ή το Europa League, αλλά μεγάλη καψούρα του Νίκολιτς (και βασικός στόχος της ομάδας) θα παραμένει η κούπα του πρωταθλητή.
