Είναι από τα πρόσωπα του καλοκαιριού στον ΠΑΟΚ. Όχι, γιατί κάνει κάτι τρομερά σπουδαίο στο γήπεδο, αλλά γιατί ήρθε από το πουθενά για να… κουβαλήσει σε μία πολύ δύσκολη περίοδο για τον Δικέφαλο.
Ο Γκρεγκ Τέιλορ αποκτήθηκε πέρσι ως ένας αριστερός μπακ που οι ώμοι του άντεχαν άνετα επί μία εξαετία τη φανέλα της Σέλτικ και έφτασε στο σημείο να μην μπορεί να ανταποκριθεί ακόμα και σε εύκολα παιχνίδια για τον ΠΑΟΚ.
Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές, αλλά δεν είναι της παρούσης. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι ένας παίκτης που στο ξεκίνημα της προετοιμασίας έμοιαζε ως ο πρώτος υποψήφιος για αποχώρηση, είναι κάποιος που δίνει πολύτιμες λύσεις σε μία ξένη θέση.
Η λειψανδρία σε μέσους έκανε τον Αλέσιο Λίσι να σκεφτεί δημιουργικά. Δοκίμασε σε κάποια από τα φιλικά τον Σκωτσέζο στην καρδιά της μεσαίας γραμμής και εκείνος ανταποκρίθηκε.
Τίμιος…
Δεν έγινε από το πουθενά. Κυρίως με τον Άγγελο Ποστέκογλου, ο Τέιλορ έπαιζε στην Σέλτικ ως inverted full-back. Με άλλα λόγια, σε φάση επίθεσης συνέκλινε στον άξονα, ώστε να φτιάχνει υπερ-αριθμίες στο κέντρο.
Επομένως, ο χώρος δεν του ήταν εντελώς ξένος, τουλάχιστον στο επιθετικό του κομμάτι.
Ωστόσο, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι η φυσική του θέση, δεν θα γίνει ποτέ η φυσική του θέση.
Έχει περιορισμούς λόγω ποιότητας, λόγω αθλητικών προσόντων, όμως πρέπει να του αναγνωριστεί πως όσες φορές έχει παίξει φέτος, έχει δώσει ό,τι έχει και δεν έχει.
Άλλες φορές είναι αρκετό, άλλες όχι. Ωστόσο, έχει παίξει πολύ τίμια τη θέση, είναι θετικός όσες φορές έχει κληθεί να προσφέρει και προσφέρει ένα παράδειγμα σε όλη την ομάδα.
Αποδεικνύει στην πράξη -και στους συμπαίκτες του- ότι σημασία έχει να παίζεις. Είτε ένα λεπτό είτε 90. Είτε στη θέση σου είτε κάπου αλλού.
Κι αυτό ο Λίσι του το αναγνωρίζει, δήλωσε δημόσια τον υπολογίζει πια μόνιμα για έναν ρόλο στη μεσαία γραμμή. Ίσως όχι πρωταγωνιστικό, αλλά έναν ρόλο.
Διότι η εργατικότητα και η διάθεση να θυσιάσεις το εγώ σου για το καλό της ομάδας, στο τέλος πάντα ανταμείβεται…