Στο τέλος της ημέρας, ο ΠΑΟΚ βίωσε έναν οδυνηρό, έναν καταστροφικό ευρωπαϊκό αποκλεισμό, που ναρκοθετεί το μέλλον του, από ένα… τουλάχιστον συζητήσιμο πέναλτι.
Ωστόσο, αν δει κανείς εντελώς ψυχρά, ωμά και κυνικά τον επαναληπτικό στο Μπέργκεν, ο Δικέφαλος δεν ήταν αντάξιος της περίστασης.
Και για μία ακόμα φορά εμφάνισε τρομερά προβλήματα, που δείχνουν ότι σε αυτή τη χρονική περίοδο το ταβάνι είναι πολύ χαμηλό.
Μπάζει…
Οι Νορβηγοί χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο σε τεχνικό επίπεδο είχαν σταθερά γύρω στο 70% κατοχή. Τελείωσαν το παιχνίδι με 12-1 κόρνερ!
Δύο στατιστικά που δείχνουν μία τεράστια αδυναμία του ΠΑΟΚ να αναχαιτίσει φάσεις, να απορροφήσει πίεση, να κρατήσει μπάλα, να αμυνθεί σωστά.
Κι αν το καλοσκεφτεί κάποιος, η ανασταλτική του λειτουργία ήταν άλυτο πρόβλημα όλο το καλοκαίρι -ο Δικέφαλος αντί να προοδεύει στην αμυντική του συμπεριφορά γινόταν όλο και χειρότερος.
Διότι δεν έφαγε τρία γκολ μόνο στο Μπέργκεν. Τρία έφαγε και στις Βρυξέλλες και εκεί στο πρώτο 60λεπτο (όπως και στη Νορβηγία) ο αντίπαλος είχε στήσει ένα πάρτι.
Τρία θα έτρωγε και στην Πολωνία από την Ντινάμο Κιέβου, αν δεν υπήρχε μία απίθανη διπλή χαμένη ευκαιρία των Ουκρανών στο τέλος.
Ακόμα και στην Τούμπα, σε παιχνίδια που είχε την απόλυτη υπεροχή και τον αντίπαλο στα σχοινιά, δέχθηκε γκολ τόσο από την Άντερλεχτ, όσο και από την Μπραν σε μία από τις ελάχιστες τελικές τους.
Στο μοναδικό clean sheet της σεζόν, στο εντός έδρας παιχνίδι με την Ντινάμο Κιέβου, οι Ουκρανοί είχαν δύο δοκάρια.
Έχει… λύση;
Και κάπου εδώ έρχεται το μεγάλο ζήτημα. Δίχως αμυντική ασφάλεια, ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να πάει πουθενά, δεν μπορεί να διεκδικήσει κανένα στόχο.
Προς το παρόν, δεν είναι καλός ούτε στο αμυντικό τρανζίσιον (όταν ανεβάζει τις γραμμές του πιο ψηλά), ούτε σε φάση άμυνας σε χαμηλά μέτρα.
Σε ότι αφορά τα αμυντικά στημένα, οι Νορβηγοί έστησαν ένα μικρό πάρτι, ο Δικέφαλος δεν μπορούσε με τίποτα (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) να καθαρίσει φάσεις, αφού συν τοις άλλοις έχει γεμίσει σε όλες τις γραμμές με πολλά μικρά κορμιά (Ζαφείρης, Λουσέ, Τέιλορ, Κένι, Πέλκας, Άλι, Τάισον, Ζίβκοβιτς) που δεν του επιτρέπουν να αμυνθεί ψηλά, την ώρα που και οι στόπερ του (ειδικά οι νεοφερμένοι Ελουστόντο, Χατζηδιάκος) δεν μοιάζουν με ιδανικά fit πλάι στον Μιχαηλίδη, τουλάχιστον σε ότι αφορά τις κερδισμένες μονομαχίες.
Όλες οι νέες ομάδες, χτίζονται από πίσω. Από την αμυντική τους γραμμή, από το μηδέν πίσω.
Ο ΠΑΟΚ επιτρέπει πολλά πράγματα σε κάθε παιχνίδι, κυνηγάει στο σκορ σχεδόν σε κάθε ματς και προς το παρόν δεν έχει κάπου για να πιαστεί ή να ακουμπήσει.
Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο κι από τον αποκλεισμό από την Μπραν…