Ας αποφύγουμε τα προφανή σε αυτό το σημείωμα. Δεν περιμένετε εμάς να σας πούμε γιατί η μεταγραφή του Αζεντίν Ουναΐ, τρυπάει το ταβάνι του Παναθηναϊκού. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μιλάμε για πράγματα αυτονόητα.
Εκείνο που αξίζει να σχολιάσουμε όμως είναι ο τρόπος που ο Νίστρουπ θα αξιοποιήσει τον Μαροκινό. Ο Δανός τον ήθελε σαν τρελός παρότι το «τριφύλλι» στα οκταροδεκάρια εμφανίζεται σχεδόν πλήρες.
Κι όμως ο Νίστρουπ ήξερε ότι με τον Ουναΐ στη φαρέτρα του μπορεί να χρησιμοποιήσει όποιο σχήμα θέλει. Καταρχάς να τον βάλει στο 8 με ένα εξάρι κάλυψη, ειδικά σε παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος, όπου το ζητούμενο είναι η δημιουργία.
Να τον αξιοποιήσει μέσα αριστερά στο 4-3-3 με έναν εκ των Κάνγκουα ή Λούζα μέσα δεξιά. Να τον βάλει δεκάρι μπροστά από τα δυο αμυντικά χαφ και πίσω από τον επιθετικό.
Όλοι αυτοί οι σχηματισμοί είναι πράγματα τα οποία πιθανότατα θα δούμε, όμως είναι και πράγματα που τα περιμένουμε λίγο πολύ. Υπάρχει όμως κι ένας σχηματισμός με τον Ουναΐ μέσα που πέρα από την ποιότητα μπορεί να εξασφαλίσει και σκληράδα στο τριφύλλι. Ποιος είναι αυτός;
Ας δούμε καταρχάς πώς ο Μίτσελ χρησιμοποίησε τον Μαροκινό φέτος.
Η Χιρόνα χρησιμοποίησε πολλά διαφορετικά συστήματα (4-2-3-1, 5-4-1, 4-3-3, 4-4-2) ανάλογα με τον αντίπαλο και ο Ουναΐ αποτέλεσε ένα είδους τζόκερ. Απέδωσε καλύτερα όταν χρησιμοποιήθηκε ως επιτελικός μέσος, σε κάποια παιχνίδια έπαιξε πιο πίσω, ενώ σε ορισμένα ματς, όπως αυτό με την Ρεάλ Μαδρίτης έπαιξε αριστερά σε έναν πιο σύνθετο ρόλο, στον οποίο συνέκλινε προς το κέντρο.
Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά αυτό το τελευταίο. Ο σχηματισμός επί της ουσίας είναι μια παραλλαγή του 4-2-3-1 που μετατρέπεται σε 4-3-2-1. Δηλαδή στο 6 ο Κοντούρης για να δίνει σκληράδα και τρεξίματα. Μέσα δεξιά ο Κάνγκουα και μέσα αριστερά ο Λούζα, τα δυο δημιουργικά οκτάρια.
Ο Ουναΐ στο συγκεκριμένο σχήμα ξεκινάει από τα πλάγια, σε ρόλο δεκαριού που παίζει από τα αριστερά και συγκλίνει. Ο Λιβάι παίρνει θέση στο δεξί άκρο και μπροστά ο Τετέι ή ο Ντέσερς. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα σχήμα που βγάζει ενέργεια, ποιότητα και δεν είναι soft. Τη σκληράδα που χρειάζεται του τη δίνουν ο Κοντούρης, αλλά και ο Κάνγκουα ο οποίος τρέχει για τρεις στο κέντρο.
Ο Νίστρουπ ξέρει ότι πλέον έχει στα χέρια του τους παίκτες εκείνους που του επιτρέπουν να παίξει όποιο σύστημα θελήσει. Αν μη τι άλλο έχει αποδείξει ότι είναι ευέλικτος και δεν φοβάται να αλλάζει τακτικές ακόμα και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Το μότο του Δανού είναι πώς δεν χρειάζεσαι σώνει και ντε έναν σκληρό χαφ για να μη δεχτείς φάσεις. Αυτό που χρειάζεσαι είναι να έχεις την κατοχή και διαρκή κίνηση με και χωρίς την μπάλα. Να δημιουργείς εσύ και όχι ο αντίπαλος…
Όλα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος, όμως το σίγουρο είναι ότι ο Νίστρουπ έχει πλέον στη διάθεσή του ένα από τα καλύτερα ρόστερ που είχε ποτέ το τριφύλλι. Στο χέρι του είναι να το αξιοποιήσει και να το οδηγήσει ως το τέλος του δρόμου…