Η ποιοτική αναβάθμιση στη θέση, ειδικά σε σχέση με πέρυσι, είναι στην κατηγορία «τσιμπιέσαι για να το πιστέψεις»! Ναι, το θέσαμε κάπως ωμά και άκομψα για τους προηγούμενους, ωστόσο το νόημα να βγαίνει και η ουσία να αναδεικνύεται. Κι αυτό που μένει είναι πως με τους Στέφαν Ντε Φράι και Ρικ Φαν Ντρόνγκελεν στο κέντρο της άμυνας, ο Παναθηναϊκός νιώθει, επιτέλους και μετά από πολύ καιρό, ασφαλής στα μετόπισθεν. Τι ευλογία…
Δεν περιμέναμε το χθεσινό (6/9) ματς με τον ΠΑΟΚ για να το διαπιστώσουμε, απλά είδαμε ακόμα ένα πειστικότατο δείγμα. Του πόσο συμπληρωματικά λειτουργούν οι δύο Ολλανδοί. Του πόσο ο ένας καλύπτει τις αδυναμίες του άλλου και προτάσσει τα θετικά χαρακτηριστικά του.
Σίγουρα βοηθάει τα μέγιστα το ότι είναι συμπατριώτες. Μιλάνε στην ίδια γλώσσα, έχουν διδαχτεί το σπορ από την ίδια (μεγάλη ποδοσφαιρική) σχολή. Αυτό όμως δεν θα ήταν αρκετό από μόνο του. Εδώ προκύπτει ένα δίδυμο ωραίο και με χημεία, γιατί δια της μεταξύ τους σύνθεσης, παικτικά και ανθρώπινα, παράγεται αυτό ακριβώς που χρειάζεται μια ομάδα σε αυτό το σημαντικότατο κομμάτι του γηπέδου.
Ο Ντε Φράι είναι ο ηγέτης της υπόθεσης. Ο εγκεφαλικός εκείνος παίκτης που κουβαλώντας τόνους εμπειρίας από το τοπ επίπεδο ξέρει ακριβώς πού να τοποθετηθεί, τι να κάνει και πώς να κατευθύνει. Μεταδίδει ηρεμία, γεννά εμπιστοσύνη, προλαβαίνει και αποτρέπει ένα σωρό κινδύνους.
Ο Φαν Ντρόνγκελεν είναι ο aggressive, με την καλή έννοια, που θα παλέψει για κάθε μπάλα, που κάνει άριστα αυτό που πρωτίστως πρέπει να κάνει ένας αμυντικός, να παίζει δηλαδή άμυνα. Δίνει ό,τι έχει από πλευράς δυνάμεων μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, μα δεν είναι μόνο μούσκλια και πάθος, είναι και ικανότητα. Από καιρό σε καιρό σκαρώνει μάλιστα και ομορφιές εκεί που δεν το(ν) περιμένεις, όπως τη φοβερή κάθετη που πέρασε χθες στον Ανδρέα Τεττέη και οδήγησε σε κερδισμένο πέναλτι για το Τριφύλλι.
Intime Live
Με αυτά και με εκείνα και παρότι ακόμα είναι πολύ νωρίς στη σεζόν, ο πειρασμός να πούμε πως ο Παναθηναϊκός βρήκε κάτι που στερούταν εδώ και κοντά 20 χρόνια (21 για να ακριβολογούμε) είναι πολύ μεγάλος. Τι εννοούμε; Πως τόσο πειστικό δίδυμο στα στόπερ, τόσο ποιοτικό και ταιριαστό, οι Πράσινοι είχαν να δουν από τη σεζόν 2004-05, με τους Ρενέ Χένρικσεν και Σωτήρη Κυργιάκο να είναι τότε οι «Ντε Φράι – Φαν Ντρόνγκελεν» (κατ’ αντιστοιχία) του σήμερα.
Κι όπως καλά ξέρουμε, αν μια ομάδα είναι δυνατή στα στόπερ, τότε αυξάνει κατά πολύ τις πιθανότητές της να φτάσει εκεί που θέλει στο τέλος της σεζόν. Το θέμα πάντως είναι και τι γίνεται πίσω από τους Ολλανδούς. Δεν θα βγει όλο το σετ υποχρεώσεων με τους δύο τους να παίζουν παντού και πάντα, ακόμα και στο ιδανικό, μα μη ρεαλιστικό σενάριο, πως το βγάζουν όλο πέρα δίχως τραυματισμούς, τιμωρίες ή απλά κόπωση.
Ο Ίνγκι Ίνγκασον πρακτικά θα χάσει όλη τη χρονιά, ο (ούτως ή άλλως πάντως αναξιόπιστος) Αχμέντ Τουμπά δεν μένει πια εδώ, οπότε θα πρέπει ο Γιώργος Κάτρης να κάνει το step up (κάτι που μπορεί πάντως) και να είναι ο Έρικ Πάλμερ-Μπράουν «παρών» και διαθέσιμος όταν χρειαστεί – δεν είναι δεδομένο βάσει του ιστορικού του, δυστυχώς. Μεταγραφικά άρα, κάθε άλλο παρά πολυτέλεια θα ήταν να αποκτηθεί ακόμα ένας (αριστεροπόδαρος) κεντρικός αμυντικός που θα μπορεί να παίξει και ως μπακ. Ο Παναθηναϊκός έχει το παράθυρο της διευρυμένης «ελληνικής» μεταγραφικής περιόδου για να (προλάβει να) βρει αυτό που χρειάζεται ως τις 15 Σεπτεμβρίου. Όσο εξαιρετικά κι αν είναι πια, χάρη στους Ολλανδούς του, στο κομμάτι «βασικοί» της θέσης.