Σε κάθε ορχήστρα κάθε μουσικός οφείλει να ακολουθεί πιστά την παρτιτούρα και τις διαταγές του μαέστρου.
Για να βγει εύηχο αποτέλεσμα, τα πάντα πρέπει να γίνονται βάσει σχεδίου, πλάνου, οργάνωσης.
Υπάρχουν, όμως, κάποιοι μουσικοί, οι αληθινά βιρτουόζοι που δυσκολεύονται αφόρητα να υπηρετήσουν πιστά ένα πλάνο.
Θα κάνουν τον αυτοσχεδιασμό τους. Θα κάνουν το σόλο τους. Θα παίξουν εκτός πλάνου.
Και τότε ξαφνικά η μελωδία γίνεται ανατρεπτική, διαφορετική, ενδιαφέρουσα.
Κόντρα σε όλους
Ο Βισέντε Ταμπόρδα ήρθε στον Παναθηναϊκό ως δεκάρι. Αμφισβητήθηκε, περιθωριοποιήθηκε, εξαφανίστηκε, αλλά το ποδοσφαιρικό του πείσμα δεν του επέτρεψε να τα παρατήσει ποτέ.
Είτε αγωνιζόταν ένα λεπτό είτε 90, είτε ήταν προπόνηση, φιλικό ή επίσημο, σε όποια θέση και σε όποιο τακτικό σχηματισμό κι αν μπήκε να παίξει. Εκείνος το έβλεπε με την ίδια σοβαρότητα σαν να ήταν τελικός παγκοσμίου κυπέλλου.
Από την στιγμή που ήρθε ο Τζέικομπ Νίστρουπ ήταν ξανά αυτό που λένε ο… odd man out. Ο απόκληρος.
Αυτός που δεν ταίριαζε ούτε στο ποδοσφαιρικό ύφος του Δανού, αλλά και σε κανέναν τακτικό σχηματισμό που σκεφτόταν να χρησιμοποιήσει.
Που να χωρέσεις δηλαδή έναν παίκτη με τα χαρακτηριστικά του Ταμπόρδα στο 4-4-2;
Μπροστά; Αποκλείεται, δεν είναι επιθετικός.
Στα χαφ; Καμία περίπτωση, εκεί θες πνευμόνια και μαχητές.
Στο πλάι; Μα δεν είναι εξτρέμ.
Κι όμως. Αυτή τη στιγμή, ο Αργεντινός είναι από τους ελάχιστους που δεν βγαίνουν από την ενδεκάδα. Κάποιος που έχει πάρει τη φανέλα του βασικού στο σπίτι.
Κι αυτό γιατί έχει ένα σπάνιο χάρισμα να δημιουργεί ασύμμετρες απειλές.
Άλυτο πρόβλημα
Σε θεωρητικό επίπεδο, ο Ταμπόρδα ξεκινάει ως δεξιός χαφ στο 4-4-2. Μόνο που αυτό συμβαίνει μόνο στα χαρτιά.
Ο Αργεντινός έχει ένα σπάνιο χάρισμα να μυρίζεται φάσεις, να πατάει περιοχή, να συγκλίνει ή να φεύγει αριστερά για να φτιάξει υπεραριθμίες.
Ως κρυφός κυνηγός ήρθε στην πλάτη της άμυνας του ΠΑΟΚ και έκανε το 1-0 με κεφαλιά.
Κάτι ανάλογο είχε κάνει τρεις μέρες νωρίτερα στο περίπλοκο παιχνίδι κυπέλλου με την Νίκη Βόλου (1-0), ξανά με κεφαλιά.
Με το ντέρμπι απέναντι στον ΠΑΟΚ ακόμα στο 0-0, ήταν αυτός που τραβήχτηκε ως έξω αριστερά και με μία υπέροχη σέντρα βρήκε το κεφάλι του Λιβάι Γκαρσία στην καλύτερη ευκαιρία του τριφυλλιού μέχρι να ανοίξει το σκορ.
Η ικανότητα του Ταμπόρδα να παίζει… όπου και η μπάλα, δημιουργεί μία φοβερή ασυμμετρία στο 4-4-2, που όμως είναι αυτή που μπερδεύει / τρελαίνει τις αντίπαλες άμυνες.
Χωρίς να είναι φύρα αμυντικά, ο Αργεντινός καταφέρνει να δημιουργεί άλυτα προβλήματα σε κάθε αντίπαλο και να κάνει την επιθετική ανάπτυξη του Παναθηναϊκού πολύ πιο απρόβλεπτη.
Συνάμα, το ειδικό δέσιμο που έχει με την κερκίδα δημιουργεί έναν ηλεκτρισμό και θετικά vibes για τους συμπαίκτες του.
Ένας παίκτης που σε κάθε παιχνίδι σκίζει το σενάριο και με τους αυτοσχεδιασμούς του φροντίζει να αφήνει το αποτύπωμά του στο γήπεδο είτε παίζει ένα λεπτό είτε σε όλο το παιχνίδι…