Το ρολόι έδειχνε 05:40 το πρωί, ξημερώματα της 4ης Ιουλίου του 2006, η παρέα των πέντε Αργεντινών δεν είχε όρεξη για πολλές κουβέντες, το ταξίδι στο Παγκόσμιο Κύπελλο είχε τελειώσει κάπου εδώ.
Το βαν κινούνταν με κανονική ταχύτητα στην Autobbahn A4 ανάμεσα στην Δρέσδη και την Φρανκφούρτη, όταν κάποια στιγμή μία Mercedes που κινούνταν με 160 χιλιόμετρα την ώρα και την οποία οδηγούσε ένας 22χρονος ήρθε και καρφώθηκε πίσω τους.
Από την σφοδρή σύγκρουση, τα οχήματα άρχισαν να στριφογυρίζουν σαν τρελά και καρφώθηκαν στις προστατευτικές μπάρες.
Τα σωστικά συνεργεία που έφτασαν πολύ γρήγορα είχαν να αντιμετωπίσουν ένα πολύ δύσκολο έργο. Οι τρεις επιβάτες της Mercedes είχαν μόνο ελαφρά τραύματα, όμως στο βαν με τους Αργεντινούς τα πράγματα ήταν χειρότερα.
Ένα 9χρονο παιδί είχε τραυματιστεί πολύ σοβαρά και δεν είχε τις αισθήσεις του. Δίπλα του, ο πατέρας του είχε κάνει κομμάτια το ένα του πόδι, το οποίο είχε σχεδόν διαλυθεί. Πλέον, κάθε λεπτό ήταν κρίσιμο.
Ήταν ο Αντόνιο Μοχάμεντ, τότε προπονητής της Ουρακάν. Οι περισσότεροι τον αποκαλούσαν «Τούρκο», λόγω της καταγωγής του από την Συρία, έτσι αποκαλούν στην Λατινική Αμερική σχεδόν όλους τους μελαψούς, που έχουν κάποια σχέση με την Μέση Ανατολή.
Ο Μοχάμεντ είχε σπάσει το πόδι του σε τρία σημεία, οι γιατροί σκέφτονταν σοβαρά το ενδεχόμενο να το ακρωτηριάσουν, για να τον σώσουν. Τα πράγματα όμως ήταν πολύ πιο σοβαρά για τον 9χρονο γιο του, τον Φαρίντ.
Είχαν ταξιδέψει μαζί στο Μουντιάλ της Γερμανίας για να δουν από κοντά την πορεία «αλμπισελέστε», η οποία το βράδυ πριν το μοιραίο δυστύχημα είχε αποκλειστεί στον προημιτελικό του Βερολίνου από την διοργανώτρια Γερμανία στα πέναλτι.
Οι αστυνομικές αρχές απέδωσαν τα αίτια του τροχαίου στην κούραση. Ο 22χρονος που καρφώθηκε στο βαν πανηγύριζε ως το πρωί στους δρόμους της Λειψίας και πιθανόν να αποκοιμήθηκε στο τιμόνι.
Ο Φαρίντ είχε βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και σοβαρό τραύμα στον πνεύμονα. Οι γιατροί στο νοσοκομείο της πόλης Ιένα έκαναν ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν, αλλά δεν κατάφεραν να αποτρέψουν το μοιραίο.
Το δράμα του Αντόνιο Μοχάμεντ συγκλόνισε την Αργεντινή πολύ περισσότερο κι από τον αποκλεισμό της παρέας του Λιονέλ Μέσι και το Χοσέ Πέκερμαν.
Η χώρα πένθησε για την άδικη μοίρα του 9χρονου Φαρίντ, ο οποίος όσο βρισκόταν στην Γερμανία είχε ζητήσει κάτι πολύ συγκεκριμένο από τον πατέρα του.
Τάμα
Ο Φαρίντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μεξικό, όπου ο πατέρας του έκανε τα τελευταία χρόνια της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Μεγάλωσε με τα συνθήματα και τα χρώματα της Μοντερέι, αν και ο πατέρας του συνήθιζε να τον νανουρίζει με τα συνθήματα της αγαπημένης του, Ουρακάν.
Πολλά χρόνια αργότερα, σε μία από τις δύσκολες συνεντεύξεις ο «Τούρκο» Μοχάμεντ αποκάλυψε ότι ο Φαρίντ του είχε ζητήσει να ανεβάσει την Ουρακάν στην πρώτη κατηγορία της Αργεντινής και να πάρει ένα πρωτάθλημα με την Μοντερέι. Ο πατέρας του είχε πλέον ένα τάμα να εκπληρώσει.
Οι γιατροί έσωσαν το πόδι του κι εκείνος επέστρεψε στους πάγκους. Ένα χρόνο αργότερα, το πρώτο μέρος από το τάμα είχε εκπληρωθεί. Η Ουρακάν, με εκείνον στο τιμόνι ήταν ξανά στην μεγάλη κατηγορία.
Η προπονητική του φήμη εξαπλώθηκε. Δούλεψε για πρώτη φορά στο Μεξικό στην Βερακρούζ. Πήρε το πρώτο του πρωτάθλημα Απερτούρα το 2012 με την Τιχουάνα. Πήρε ένα ακόμα Απερτούρα δύο χρόνια αργότερα με την Αμερική. Μέχρι που το 2015 έφτασε η στιγμή που περίμενε: ανέλαβε την Μοντερέι.
Το 2016 και το 2017 έφτασε στην βρύση, δίχως να πιει νερό: τερμάτισε δεύτερος. Δεν γινόταν να το βάλει κάτω. Η τρίτη ήταν και φαρμακερή. Μετά από δύο χαμένους τελικούς, στις 29 Δεκεμβρίου του 2019, ο Τούρκο Μοχάμεντ κατέκτησε το πρωτάθλημα Απερτούρα με την Μοντερέι και στην απονομή ήταν διαλυμένος συναισθηματικά.
Πέρασαν 20 χρόνια από εκείνο το μοιραίο πρωινό και παραδέχεται ότι δεν μπορεί να το διαχειριστεί -ποτέ δεν μπορείς να διαχειριστείς μία τέτοια απώλεια.
Αποφεύγει να βλέπει βίντεο, παλιές φωτογραφίες, δεν θέλει να σκαλίζει το παρελθόν. Δίπλα του, σε ρόλο βοηθού έχει τον έτερο γιο του, τον Σαΐντ ο οποίος δεν κατάφερε να σταθεί στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Τα πήρε όλα!
Το Δεκέμβριο του 2024, ο Μοχάμεντ αποφάσισε να δεχθεί την υπέρτατη πρόκληση. Να λύσει τα μάγια στην Τολούκα, που δεν είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα εδώ και 15 χρόνια. Ακριβώς 21 μήνες αργότερα πανηγύρισε τον 6ο τίτλο ως προπονητής της, το Leagues Cup (μία διοργάνωση με όλες τις ομάδες από Μεξικό και MLS), κερδίζοντας στον τελικό την Μοντερέι του Ματίας Αλμέιδα, την ομάδα που υποστήριζε ο γιος του.
“Θα είμαι οπαδός της για πάντα, αλλά είμαι προπονητής”, είπε με το κλασικό ύφος χαρμολύπης που έχει μετά από κάθε κατάκτηση τίτλου. Διότι, ότι κι αν κερδίσει στην καριέρα του, τίποτα δεν κλείνει την πληγή που άνοιξε μέσα του πριν από 20 χρόνια σε έναν δρόμο της Γερμανίας…