Δύο φιλικά τον Σεπτέμβριο προφανώς δεν είναι απολύτως ικανά να σου πουν τι ομάδα θα δεις όλη τη σεζόν και ειδικά όταν θα κρίνονται οι τίτλοι. Μπορούν ωστόσο να σου δείξουν προς τα πού θέλει να το πάει ένας προπονητής. Και στην περίπτωση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, τα πρώτα δείγματα του νέου Παναθηναϊκού μοιάζουν αρκετά καθαρά.
Η σύγκριση με την (πολύ πρόσφατη) εποχή Αταμάν είναι αναπόφευκτη. Και για την ακρίβεια, ήδη διακρίνονται τρεις αλλαγές φιλοσοφίας τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες με τα όσα ίσχυαν τις μέρες του Τούρκου κόουτς στο Τριφυλλι, που δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν συμπτωματικές.
Η πρώτη και πιο εμφανής αφορά την άμυνα. Ο Παναθηναϊκός δέχθηκε μόλις 56 πόντους από την ΑΕΚ και 59 από τη Σπαρτάκ Σουμπότιτσα στη Ρόδο. Προφανώς μιλάμε για φιλικά προετοιμασίας. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία από τους αριθμούς, όμως, είναι ο προσανατολισμός: πίεση στην μπάλα, προσπάθεια να κλείσουν οι χώροι και η λογική ότι η άμυνα είναι η αφετηρία για τις νίκες. Αυτή άλλωστε είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική «υπογραφή» Ομπράντοβιτς εν έτει 2026: ο Ζοτς θέλει η άμυνα να είναι η σταθερά της ομάδας του, το Α και το Ω, και στον Παναθηναϊκό ήδη προωθεί αυτή την αντίληψη.
Η δεύτερη αλλαγή βρίσκεται στην άλλη πλευρά του παρκέ: στην επίθεση, η μπάλα κυκλοφορεί περισσότερο. Στον Παναθηναϊκό του Αταμάν υπήρχαν βραδιές στις οποίες η λύση ήταν σχεδόν αυτονόητη: δώστε την μπάλα στον Κέντρικ Ναν και αφήστε τον να αποφασίσει. Και φυσικά όταν έχεις έναν τέτοιο παίκτη, είναι λογικό να το κάνεις. Ο Ομπράντοβιτς, όμως, δεν σκέφτεται έτσι. Περισσότερες πάσες, περισσότερη συμμετοχή από διαφορετικούς παίκτες, περισσότερη κίνηση μέχρι να βρεθεί το σωστό σουτ. Αυτό φάνηκε στη Ρόδο, με τους Πράσινους να προσπαθούν να δημιουργήσουν ως ομάδα και όχι απλώς να περιμένουν την ατομική έμπνευση του μεγαλύτερου σταρ του.
Εδώ υπάρχει φυσικά ένας τεράστιος αστερίσκος: από τα φιλικά της Ρόδου έλειπαν τόσο ο Ναν όσο και ο Χέιζ-Ντέιβις. Όταν επιστρέψουν, οι κατοχές των συγκεκριμένων παικτών θα είναι αυξημένες. Το ενδιαφέρον είναι αν θα μπουν εκείνοι μέσα στο σύστημα ή αν το σύστημα θα προσαρμοστεί προς όφελος της της προσωπικής τους δημιουργίας.
Και υπάρχει και μια τρίτη αλλαγή: ο μεγαλύτερος χώρος στους Έλληνες παίκτες. Ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης πήρε σημαντικό χρόνο, ο Ντίνος Μήτογλου είχε ενεργό ρόλο και συνολικά ο Ομπράντοβιτς έδειξε διάθεση να ανοίξει το rotation. Είναι κι αυτό, προς το παρόν, κάπως «ψευδεπίγραφο» βέβαια, αφού οι απουσίες των Ναν, Χέιζ-Ντέιβις και Φαλ δημιουργούν αναγκαστικά περισσότερα λεπτά για τους υπόλοιπους. Αλλά ο Ζοτς δεν χρησιμοποιεί την προετοιμασία μόνο για ξεμούδιασμα αλλά για να βρίσκει ρόλους στους παίκτες στους οποίους θα μπορεί να στραφεί όταν η σεζόν γίνει πραγματικά δύσκολη.
Αυτό είναι τελικά το πιο ενδιαφέρον από τη Ρόδο. Όχι το 2 στα 2, ούτε φυσικά οι διαφορές. Αλλά ότι ο νέος Παναθηναϊκός αρχίζει ήδη να δείχνει διαφορετικές προτεραιότητες: άμυνα ως βάση, ομαδική δημιουργία αντί για υπερβολική εξάρτηση από έναν σκόρερ και μεγαλύτερο rotation με ενεργό ελληνικό κορμό.
Είναι ακόμη Σεπτέμβρης, αλλά αν αυτά τα τρία στοιχεία επιβιώσουν όταν επιστρέψουν όλοι, τότε θα μιλάμε για μια πραγματικά διαφορετική ομάδα…