Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά του περσινού από τον φετινό Παναθηναϊκό; Δεν είναι δύσκολο να το βρει κανείς. Βγάζει μάτι.
Τα γκολ από τις πίσω ζώνες ήταν πέρσι άγνωστη λέξη για τους πράσινους.
Φέτος, αποτελούν τον κανόνα.
Πέρσι οι πράσινοι δεν πήραν σχεδόν τίποτα από τους Τσέριν, Τσιριβέγια, Σιώπη, Κοντούρη σε ότι αφορά την επιθετική απειλή και είχαν κάποιες εκλάμψεις από τον Τάσο Μπακασέτα, που όμως συνολικά δεν είχε το πακέτο για να παίξει τόσο χαμηλά.
Φέτος, το πράγμα είναι εντελώς διαφορετικό.
Απέναντι στον Παναιτωλικό ο Αζεντίν Ουναχί πέτυχε ένα υπέροχο γκολ και ο Ιμράν Λουζά λίγο έλειψε να χριστεί κι αυτός σκόρερ.
Στο προηγούμενο παιχνίδι με την Κηφισιά αυτός που άνοιξε το σκορ ήταν ο Κάνγκουα.
Μπορεί ο Βισέντε Ταμπόρδα τύποις να παίξει δεξιά, αλλά στην πραγματικότητα σχεδόν πάντα συγκλίνει προς το κέντρο και έρχεται στις φάσεις ως κρυφός κυνηγός.
Κάπως έτσι, ο Αργεντινός προσφέρει ένα ακόμα επιθετικό όπλο από τις πίσω ζώνες, κάνοντας τον Παναθηναϊκό ακόμα πιο απρόβλεπτο και πολύ πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμο.
Δεν έτυχε, πέτυχε!
Όταν οι μέσοι απειλούν, όταν οι μέσοι σκοράρουν, η γραμμή κρούσης απελευθερώνεται ακόμα περισσότεροι. Οι άμυνες ανοίγουν, η στόχευση αλλάζει και το γκολ είναι πιο εύκολη υπόθεση.
Το τριφύλλι προσπάθησε φέτος να προσθέσει στο δυναμικό του, χαφ που στις προηγούμενες τους ομάδες / σεζόν είχαν νούμερα σε γκολ και ασίστ.
Αν δει κανείς τις επιδόσεις των Ουναχί, Λουζά, Κάνγκουα μόνο την αμέσως προηγούμενη χρονιά θα δει τρεις παίκτες με απόλυτα ηγετικό ρόλο στις ομάδες τους.
Τρεις μέσους που ήταν πολύ κοντά στο double – double σε γκολ και ασίστ και οι οποίοι με την ατομική τους ποιότητα δίνουν άλλη διάσταση στο επιθετικό μοτίβο του φετινού Παναθηναϊκού.
Διότι, όπως προείπαμε, όταν οι μέσοι, όταν οι παίκτες από τις πίσω ζώνες έχουν το εύκολο γκολ, τότε όλα είναι πιο εύκολα…