Κακά τα ψέματα: Όταν πρέπει, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, να ψωνίσεις στα μέσα Σεπτέμβρη δεν το κάνεις με τους καλύτερους δυνατούς όρους, ούτε μέσα από την καρδιά σου. Αυτό δεν σημαίνει και ότι δεν υπάρχουν ευκαιρίες. Ο Μάριους Μουαντιλμάντζι μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί μια περίπτωση «ουδέν κακόν αμιγές καλού» για τον Ολυμπιακό.
Ας αφήσουμε κατά μέρος τη συζήτηση για το αν οι Πειραιώτες πληρώνουν παραπάνω από την πραγματική αξία του παίκτη (κοντά στα 9 εκατ. ευρώ) επειδή βρέθηκαν σε ανάγκη. Δεν είναι πως δεν έχει σημασία, έχει. Απλά δεν είναι της παρούσης. Η πράξη θα δώσει την απάντηση, εν καιρώ.
Ουσία είναι πως στο Λιμάνι καταφτάνει, επισήμως πια, ένας επιθετικός-θωρηκτό με απανωτές καλές χρονιές στην Τουρκία με τη φανέλα της Σαμσουνσπόρ: 10 γκολ-2 ασίστ σε 31 ματς, 10 γκολ-4 ασίστ σε 34 ματς και 23 γκολ-7 ασίστ σε 52 ματς, κατά σειρά σεζόν. Έχει δηλαδή 3 συνεχόμενες αγωνιστικές περιόδους με διψήφιο αριθμό τερμάτων. Και υπήρξε πολλές φορές καθοριστικός σε ματς απέναντι στους «μεγάλους» της χώρας (Φενέρ, Γαλατά και Μπεσίκτας) δείχνοντας πως τα δύσκολα τον ιντριγκάρουν ακόμη περισσότερο.
Όπως και να ‘χει, θα ήταν μέγα λάθος να συγκρίνουμε τον Μάριους με τον Αγιούμπ Ελ Κααμπί. Και άδικο. Ο Μαροκινός είναι ένας από τους κορυφαίους παίκτες – και σκόρερ – που φόρεσαν ποτέ τα ερυθρόλευκα. Δεν μιλάμε επί ίσοις όροις.
Αγωνιστικά πάντως, μπορούμε σαφώς να επιχειρήσουμε να κάνουμε μια προσέγγιση. Κι αυτή είναι πως μας περιμένει κάτι αρκετά διαφορετικό ως προφίλ σε σχέση με τον Ελ Κααμπί. Ο 28χρονος φορ είναι πιο ψηλός (1.90μ.), πιο «ντουλάπα». Δίνει έτσι πολλές περισσότερες επιλογές και λύσεις στο ψηλό παιχνίδι λόγω σωματοδομής. Παρότι επίσης λειτουργεί πολύ συχνά ως target man δεν κάθεται να περιμένει στο «κουτί», δεν εστιάζει δηλαδή αποκλειστικά στην τελική προσπάθεια. Βγαίνει συχνά εκτός περιοχής, πάει και αρκετά προς τα άκρα (έχει χρησιμοποιηθεί και ως εξτρέμ). Αν έπρεπε ντε και καλά να τον συγκρίνουμε με κάποιον από αυτούς που ήδη παίζουν στα μέρη μας και ξέρουμε καλά, θα λέγαμε ότι έχει στοιχεία που θυμίζουν τον Ανδρέα Τετέι του Παναθηναϊκού. Ή από παλαιότερους παίκτες του Ολυμπιακού, τον Σεντρίκ Μπακαμπού.
Όμως, ξαναλέμε, όσο μεγάλος και κατανοητός να είναι ο πειρασμός για να αρχίσουμε τις διαφόρων ειδών συγκρίσεις, ο Μάριους Μουαντιλμάντζι θα βαδίσει αποκλειστικά και μόνο το δικό του δρόμο. Είναι ένας late boomer ο επιθετικός από το Τσαντ. Παρότι πέρασε στα μικράτα του από ένα κλαμπ του διαμετρήματος της Πόρτο, όπως ο ίδιος έχει παραδεχτεί δεν ήταν έτοιμος για κάτι τέτοιο και δικαίως δεν του έδωσαν εν τέλει περισσότερο χρόνο και ευκαιρίες.
Στην ουσία στο Βέλγιο και μέσω της Σερέν (2021-23), ενός μικρού κλαμπ στην περιοχή της Λιέγης, πήρε τα πάνω του, απελευθέρωσε το potential του. Στην Τουρκία εν συνεχεία έκανε το step up δικαιώνοντας τον Σέρτζιο Κονσεϊσάο, άλλοτε προπονητή του στους «Δράκους», που έλεγε παλαιότερα πως έχουμε να κάνουμε με ακατέργαστο διαμάντι. Ο Μάριους, όπως τον λένε άπαντες αφού το επώνυμό του είναι πραγματικός γλωσσοδέτης, χρειάστηκε το χρόνο του, αλλά έφτασε ψηλά. Καιρός να δείξει πια, στον Ολυμπιακό, πως κατέκτησε και αυτό που στερήθηκε άλλοτε στην Πόρτο. Την ωριμότητα και την ικανότητα δηλαδή να διαχειριστεί την πίεση ενός μεγάλου κλαμπ.