Αναλογικά αν το δούμε δεν έχει πάρει την προβολή άλλων παικτών, τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Αυτό δεν σημαίνει πως ο Ντάβιντε Καλάμπρια δεν διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις πολύ καλές εμφανίσεις που κάνει ο Παναθηναϊκός από ένα σημείο κι έπειτα . Ίσα ίσα, ο Ιταλός δεξιός μπακ παγιώνει όλο και περισσότερο τη θέση του στην ομάδα και οδεύει προς το να φτάσει στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού του.
Δεν ήταν πως πέρυσι ήταν κακός. Μην παρεξηγηθούμε. Απλά ήταν τόσο καλός όσο του επέτρεπε ένα μέτριο σύνολο. Γιατί αυτή είναι η μεγάλη διαφορά, πια. Ο Καλάμπρια είναι μέλος πλέον μιας πολύ ποιοτικής ομάδας. Για έναν παίκτη όπως αυτός, που γαλουχήθηκε σε ένα mega club όπως η Μίλαν (μόλο την παρακμή σε σχέση με τα αλλοτινά της στάνταρ) αυτό είναι πολύ σημαντικό. Έξτρα κίνητρο, λόγος να τα δώσει όλα. Είναι ανθρώπινη ψυχολογία, δεν είναι κάποιου είδους βεντετισμός.
Ο Τζέικομπ Νίστρουπ του δίνει επίσης την ελευθερία και τη δυνατότητα να ανεβαίνει πιο ψηλά στο γήπεδο. Φορτώνοντας συχνά με παίκτες την αριστερή πλευρά, ανοίγει χώρος από απέναντι και ο Καλάμπρια έχει εντολή να το αξιοποιήσει. Έτσι ακριβώς κέρδισε και το πέναλτι στο 3-0 με τον Παναιτωλικό. Το οποίο και εκτέλεσε ο ίδιος, εύστοχα. ΟΚ, ίσως δεν ήταν 100% σωστό να στήσει αυτός την μπάλα στη βούλα (να μην σουτάρει δηλαδή ο κανονικός βάσει ιεραρχίας εκτελεστής), αλλά ας μην είμαστε τόσο αυστηροί, μήτε τόσο by the book σε όλες τις περιστάσεις.
Καλό κάνει και ο αυθορμητισμός, η «τρέλα» της στιγμής, όταν το σηκώνει η περίσταση όπως εν προκειμένω. Το γέλιο στο πρόσωπο του Καλάμπρια όταν σκόραρε είναι η καλύτερη απόδειξη περί αυτού. Αυτή, πιθανότατα, ήταν η πρώτη φορά που υπήρξε τόσο εκδηλωτικός από τότε που φοράει την πράσινη φανέλα. Το ξαναλέμε, είναι απολύτως λογικό: Είναι «ψημένος» και ενταγμένος στο περιβάλλον, περισσότερο από ποτέ. Και παίζει, επιτέλους, σε μια ομάδα που λειτουργεί σωστά. Σε τέτοιο πλαίσιο, ναι, προφανώς και θα μπορεί να φτάσει στο μάξιμουμ των δυνατότητων του.
Δεν ήταν δεδομένο πως θα έμενε στο Τριφύλλι μετά το πέρας της περσινής σεζόν. Στο μυαλό του υπήρχαν σκέψεις επιστροφής στην Ιταλία, μαζί και πολύ συμφέρουσες οικονομικές προτάσεις από Αραβία μεριά. Όμως μόλις διαπίστωσε πως κάτι πολύ σοβαρό άρχισε να χτίζεται στον Παναθηναϊκό, ωραίο και με προοπτική, δεν λοξοκοίταξε ποτέ ξανά αλλού. Όταν έκανε τις πρώτες συζητήσεις με τον Τζέικομπ Νίστρουπ και τον Στέφανο Κοτσόλη, πείστηκε οριστικά για το τι πρέπει να κάνει.
Πλέον, ο Ιταλός αμυντικός απολαμβάνει αυτό που βιώνει και παίρνει σιγά σιγά θέση ηγέτη στα αποδυτήρια. Μεταλαμπαδεύει γνώση στους νεότερους, γίνεται το παράδειγμα, γίνεται ο καταλύτης. Οι Πράσινοι μόνο κέρδος (θα) έχουν από αυτήν την κατάσταση.