Ο Στιβ Γιατζόγλου- της προ Χρυσής Αυγής και των λοιπών ασχολίαστων επιλογών του…- ήταν η επιτομή του ατακαδόρου τύπου. Ειδικά τα χρόνια που έβγαλε τη φανέλα και το σορτσάκι και πέρασε στο κοστούμι, τα πουκάμισα και τις γραβάτες, οι δημοσιογράφοι δεν προλάβαιναν να καταγράφουν τα όσα έλεγε στις συνεντεύξεις Τύπου.
Μεταξύ των άλλων αμύθητων ο Στιβ είχε δώσει μάλλον και την τέλεια απάντηση για το πώς είναι να κυριαρχείς στα φιλικά παιχνίδια: «Είναι σα να κάνεις… έρωτα με τον εαυτό σου», είχε εκμυστηρευτεί στον Δημήτρη Καρύδα (αν και όχι με ακριβώς αυτά τα λόγια).
Λίγο καιρό αργότερα, αν δε μας απατά η μνήμη μας, στο ίδιο ερώτημα είχε πει πως «Είναι σα να φιλάς την αδερφή σου και να ερεθίζεσαι!».
Όπως και να ‘χει, το πιάσατε το νόημα: οι νίκες στα φιλικά δεν έχουν καμία σημασία.
Δεκτόν.
Η εικόνα, όμως; Δε γίνεται: αυτή μετράει.
Και τα όσα έχουμε δει από τις ελληνικές ομάδες το τελευταίο 20ήμερο μας έχουν κάνει να είμαστε πιο ενθουσιασμένοι κι από τον Ευτύχη Μπλέτσα όταν δοκιμάζει μπισκότο με τη γεύση που του αρέσει (την ίδια στιγμή που ο Τάσος Δούσης παίρνει το brunch του σ’ ένα 6στερο ξενοδοχείο, ενδεχομένως).
Ο ΠΑΟΚ έβαλε από κάτω του ομάδες της Ευρωλίγκας με αδιανόητο μπάσκετ και σπάνια- για ομάδα με τόσες αλλαγές σε πρόσωπα/ προπονητικό επιτελείο- χημεία για τα δεδομένα της εποχής. Σήμερα, στο T-Center, παραλίγο να κερδίσει και τον Παναθηναϊκό, που έχει φτιαχτεί, προφανέστατα, για να κατακτήσει την Ευρωλίγκα.
Ο Ολυμπιακός μπορεί να έχασε στον τελικό του Super Cup αλλά όποιος έχει δει τους προηγούμενους αγώνες του καταλαβαίνει πόσο ψηλά είναι το ταβάνι αυτής της ομάδας, που μπορεί να παίξει, πραγματικά, διαστημικό μπάσκετ στο transition αλλά και το set παιχνίδι και να «σκοτώσει» οποιονδήποτε αντίπαλο.
Ο Άρης διέλυσε τον Ερυθρό Αστέρα (ομάδα του play-in, θυμίζουμε, πέρυσι στην Euroleague) και χθες τον… έσφαξαν για να μην επικρατήσει ξανά επί των Σέρβων- αυτή τη φορά στην έδρα τους. Και να σκεφτεί κανείς πως παίζει χωρίς έναν από τους καλύτερους παίκτες του (Μοκόκα).
Η ΑΕΚ γι’ άλλη μία σεζόν υπό τον Σάκοτα κάνει τρομερές επιλογές και προσφάτως έριξε και τη μεταγραφική «βόμβα» με τον Ερτέλ, που είναι, πέραν πάσης αμφιβολίας, ένα από τα καλύτερα γκαρντ των ευρωπαϊκών γηπέδων τα τελευταία χρόνια.
Ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς παρά το ότι έχει εκτός, σταθερά, Σλούκα/Ναν/Χέις-Ντέιβις έχει κάνει αδιανόητη στροφή στο πώς παίζει ιδίως στο πίσω μισό του παρκέ, και περιμένει το επιθετικό ταλέντο των απόντων προκειμένου να μεταφέρει και στο παρκέ τα όσα- εικάζουμε φανταστικά- μπορεί να σκαρώσει και στο μπροστά μισό του παρκέ.
Την ίδια στιγμή θετικά είναι τα πρώτα μηνύματα και από Μύκονο-Ηρακλή-Κολοσσό (κυρίως αυτοί οι 3) και αναμένουμε τη (δεδομένη) άνοδο του Αμαρουσίου, του Περιστερίου και των υπολοίπων.
Θ΄ αναρωτηθείτε τι στο καλό μας έπιασε και αραδιάζουμε ονόματα συλλόγων του ελληνικού πρωταθλήματος, έτσι δεν είναι;
Δεν έχετε και άδικο, όμως η εξήγηση είναι απλή: η φετινή GBL επιτέλους θα θυμίζει κάτι από τη λίγκα που απολαμβάναμε ως πιτσιρικάδες στα 90s.
Μπορεί να μην υπάρχουν 6 ή 7 ομάδες ικανές να κερδίσουν η μία την άλλη, όμως είναι πασιφανές πως οι αήττητες σεζόν των αιωνίων τα προηγούμενα χρόνια δεν πρόκειται να επαναληφθούν- ή για να τα καταφέρουν θα πρέπει, στην πορεία, να φτύσουν αίμα κι αρκετό από το γάλα που βύζαξαν όταν ήταν μικροί.
Οι δύο της μπασκετομάνας Θεσσαλονίκης έχουν ήδη ρίξει προειδοποιητικές βολές προς πάσα κατεύθυνση, η ΑΕΚ αποτελεί σταθερή αξία, ενώ οι «από κάτω», δεδομένης και της κούρασης των πρώτων 5 από τους ευρωπαϊκούς αγώνες, παραμονεύουν για να κάνουν μπασκετικές κηδείες κάθε ΣΚ.
Προφανώς: Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός όταν βρουν ρυθμό θα είναι ένα επίπεδο πάνω από τους άλλους. Όμως…
Όμως πλέον αποκτούν αγωνιστικό ενδιαφέρον, μία αιωνιότητα και μία ημέρα αργότερα, και τα Σαββατοκύριακά μας και όχι μόνο οι Πέμπτες και οι Παρασκευές. Στο αγαπημένο μας πρωτάθλημα οι διατροφικές συνήθειες των αγαπημένων μας (ΝΟΤ) εντόμων αλλάζουν: θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι.
Ο τελικός του «Παύλος Γιαννακόπουλος» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία εύγευστη πρόγευση.
Το κυρίως πιάτο έρχεται…