Πλέον, αρχίζουμε να φεύγουμε από το επίπεδο της… τυχαιότητας.
Είναι πλέον τόσοι πολλοί οι καλοί τερματοφύλακας που παράγει το ελληνικό ποδόσφαιρο που μπορούμε να μιλάμε για σχολή.
Ίσως, όχι με ευδιάκριτα χαρακτηριστικά αφού τα συγκεκριμένα παραδείγματα είναι εξαιρετικά ετερογενή, αλλά αυτό που μετράει είναι άλλο.
Η Ελλάδα έχει πλέον πάνω από 6-7 τερματοφύλακες στο prime τους, που μπορούν να σταθούν άνετα σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Το πάνω ράφι
Ο Κωνσταντής Τζολάκης άντεξε για χρόνια την εξαιρετικά πιεστική δουλειά του βασικού τερματοφύλακα του Ολυμπιακού κι αποδεικνύει φέτος με τις εμφανίσεις του στη Χαλ, ότι μπορεί να σταθεί επάξια και στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου.
Ο Οδυσσέας Βλαχοδήμος μας δίνει φέτος στη Σεβίλλη την πιο ώριμη φάση της καριέρας του.
Ο Χρήστος Μανδάς διεκδικεί επάξια τον τίτλο του καλύτερου τερματοφύλακα της φετινής Serie A.
Μόνο που δεν είναι μόνο αυτές οι περιπτώσεις που βρίσκονται στη βιτρίνα.
Πίσω τους, υπάρχει μία ακόμα γενιά γκολκίπερ που την τελευταία διετία αφήνουν το στίγμα τους.
Έρχονται με φόρα!
Ο Νίκος Χριστογεώργος είναι από τους βασικούς πυλώνες για την πιο πετυχημένη περίοδο στην ιστορία του ΟΦΗ. Έχει κάνει το step up στην καριέρα του και φέτος έχει την ευκαιρία στο Europa League να δείξει και εκτός Ελλάδας την πρόοδο του.
Ο Αντώνης Τσιφτσής έχει αποδείξει πως έχει ό,τι χρειάζεται για να είναι ο βασικός τερματοφύλακας του ΠΑΟΚ, όποτε κλήθηκε να παίξει, έδειξε κάτι παραπάνω από έτοιμος.
Ο Ανδρέας Γιαννιώτης στην τέταρτη σεζόν του στην Τουρκία είναι λαϊκός ήρωας στην Κασίμπασα, ηγείται της μοναδικής αήττητης ομάδας στο τουρκικό πρωτάθλημα, με μερικές εντυπωσιακές εμφανίσεις.
Εναλλακτικοί
Κι αν ψάξει κανείς και πιο κάτω, θα βρει περιπτώσεις με καλά προσόντα όπως ο Νίκος Μπότης που παίζει πια στην Πολωνία (Πογκόν), o έμπειρος Βασίλης Μπάρκας (Ουτρέχτη), ο Μάριος Σιαμπάνης του Βόλου και άλλοι.
Μία μεγάλη δεξαμενή ποιοτικών τερματοφυλάκων, που δείχνει ότι σε αυτή τη θέση το ελληνικό ποδόσφαιρο μπορεί να κοιμάται ήσυχο…