Είναι ένα συμφωνημένο… τρικ που επιτρέπει στις ελληνικές ομάδες να έχουν ένα στρατηγικό πλεονέκτημα.
Την ώρα που οι υπόλοιπες αγορές έχουν κλείσει, οι σύλλογοι της χώρας μας μπορούν να εξακολουθούν να αγοράζουν παίκτες μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου, κάτι που δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για deal σε χαμηλότερες τιμές και πιο ευνοϊκούς όρους.
Κι επειδή στην Ελλάδα είμαστε απόλυτα μεταγραφολάγνοι το όριο για υπογραφή με ελεύθερους παίκτες, έχει επεκταθεί μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου, χωρίς φυσικά οι παίκτες αυτοί να μπορούν να εγγραφούν στην ευρωπαϊκή λίστα.
Θα αναρωτηθεί εύκολα κάποιος. Μα, υπάρχουν… κανονικοί παίκτες στην δεξαμενή των ελεύθερων που δεν βρήκαν ομάδα όλο το καλοκαίρι και θα μπορούσαν να προσφέρουν σε κάποια από τις κορυφαίες ελληνικές ομάδες;
Η αλήθεια είναι πως τέτοια λαβράκια είναι ελάχιστα. Για τους περισσότερους παίκτες που έμειναν χωρίς ομάδα (αν όχι για όλους), όλο και κάποιος λόγος θα υπάρχει. Η αγορά σπάνια κάνει λάθος.
Απλώς, το μεταγραφικό παράθυρο δίνει την δυνατότητα να διορθωθούν κάποιες ακραίες αστοχίες ή να καλυφθούν κάποια κενά που προκύπτουν από απρόοπτους τραυματισμούς.
Καταστάσεις έκτακτης ανάγκης
Δείτε ας πούμε την περίπτωση του ΠΑΟΚ. Μέσα σε ένα βράδυ στο Αγρίνιο έχασε με πολύμηνους τραυματισμούς δύο βασικά στελέχη (Γίρι Παβλένκα, Τάχα Άλι) κάτι που ενστικτωδώς οδήγησε τους ανθρώπους του να ψάξουν να βρουν τι υπάρχει στην αγορά.
Η αλήθεια είναι ότι οι αξιόλογες περιπτώσεις για τη θέση του τερματοφύλακα ήταν μετρημένες (Μπρούνο Βαρέλα, Τιάγκο Σίλβα, Αλέξανδρος Πασχαλάκης, Σέρτζιο Ρίκο), κάτι πού ώθησε τον Δικέφαλο του Βορρά να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στο δίδυμο του Αντώνη Τσιφτσή και του Δημήτρη Μοναστηρλή που θα πάρουν τα 12 παιχνίδια που απομένουν μέχρι να την έναρξη της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου.
Κάτι ανάλογο συνέβη και στην θέση του αριστερού χαφ. Κι εκεί οι ρεαλιστικές περιπτώσεις που θα μπορούσαν να προσφέρουν άμεσα ήταν ελάχιστες (Φάμπιο Μαρτίνς, Άντε Ρέμπιτς, Βιλφρίντ Ζαχά) κάτι που οδήγησε τον ΠΑΟΚ στην απόφαση να πάει ως έχει μέχρι τον Ιανουάριο, καλύπτοντας τα κενά εκ των έσω.
Σε ότι αφορά την ΑΕΚ, από το καλοκαίρι πήρε το ρίσκο να πάει ξανά με μοναδικό δεξιό μπακ πρώτης γραμμής τον Λάζαρο Ρότα και εναλλακτικές τους Γκεοργκίεφ και Γκατσίνοβιτς.
Ο τραυματισμός του Έλληνα δεξιού μπακ σήμανε συναγερμό, αφού η Ένωση με τις αυξημένες υποχρεώσεις στο Champions League, βλέπει ότι υπάρχει ζήτημα σε ότι αφορά το ποιοτικό της βάθος.
Στην αγορά υπάρχουν κάποιες αξιόλογες περιπτώσεις (Ντάνι Καρβαχάλ, Πολ Λιρόλα, Ματέο Νταρμιάν, Ελσέιντ Χισάι, Τάιρον Εμπουεχί, Ρέντσο Σαράβια), μένει να δούμε αν η ΑΕΚ θα τραβήξει την σκανδάλη με κάποιον από αυτούς.
Σε ότι αφορά τον Ολυμπιακό, είναι μία ομάδα που ακόμα και όταν δεν έχει άμεση ανάγκη, πάντα τσεκάρει ό,τι υπάρχει διαθέσιμο στην αγορά. Τα ονόματα του Ραφαέλ Γκερέιρο, του Βιλφρίντ Ζαχά έχουν παρελάσει στο ερυθρόλευκο ρεπορτάζ, χωρίς να προκύπτει όμως ακόμα κάτι προχωρημένο.
Αξίζει τον κόπο;
Για τις ομάδες που έχουν και ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, μία επιπλέον λύση σε θέση που υπάρχει κενό, έχει μία λογική. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: αξίζει να ρισκάρεις να διορθώσεις ένα καλοκαιρινό λάθος, με ένα ακόμα πιθανό λάθος;
Υπάρχει λόγος να φορτωθεί κάποια ομάδα με ένα ακόμα βαρύ συμβόλαιο σε συνθήκες πίεσης και μόνο για τις εγχώριες διοργανώσεις, ενώ σε 2,5 μήνες ανοίγει και πάλι η αγορά;
Η λογική λέει πως όχι. Στα τέλη Σεπτεμβρίου είναι εξαιρετικά ρισκαδόρικο να υπογράψεις παίκτη που προέρχεται από πολύμηνη αγωνιστική αποχή, δεν έχει κάνει προετοιμασία και θα χρειαστεί διάστημα προσαρμογής.
Η υπομονή και η σύνεση σε τέτοιες στιγμές είναι αρετή, όσο κι αν ο κόσμος θα ήθελε μεταγραφές και τις 365 ημέρες του χρόνου…