Καμία ομάδα δεν έφτασε ποτέ στο ζενίθ της με 11 αρτίστες. Όχι. Χρειάζονται κι αυτοί που ξέρουν να υποφέρουν. Που η πορεία τους δεν ήταν ένα διαρκές «μπράβο παιχταρά μου», που ατσαλώθηκαν στη δυσκολία. Αυτοί που συχνά ξεχνάμε και υποτιμάμε. Το τεράστιο διπλό της Εθνικής στη Γερμανία για το Nations League, στις τόσες υπογραφές, είχε και αυτήν, ας την προφέρουμε με θαυμασμό: Θανάσης Ανδρούτσος.
Εξαιρετική η εμφάνισή του στο «6», νέτα σκέτα. Στη θέση δηλαδή που δεδομένα πονάμε ως ομάδα. Ατελείωτα τα χιλιόμετρα που έτρεξε, τρομακτικό το πρέσινγκ που ασταμάτητα άσκησε στους αντιπάλους. Ένα πολύ ώριμο παιχνίδι από όπου κι αν το προσεγγίσεις.
Για έναν παίκτη που είχε 5 (!) χρόνια να παίξει βασικός με την Ελλάδα. Από στην ισοπαλία με το Κόσοβο στο ΟΑΚΑ (1-1) στις 14 Νοεμβρίου του 2021, για τα προκριματικά του Μουντιάλ του Κατάρ – σαν αρχαία ιστορία, ε; Ήταν η εποχή, επί Τζον Φαν’τ Σχιπ που ο Ανδρούτσος έπαιζε αρκετά με τα γαλανόλευκα αλλά ως δεξί μπακ εκείνη την εποχή, όπως και στον Ολυμπιακό. Παρότι μέσος στη ψύχη, στην εξειδίκευση.
Γιατί κι αυτό ίσχυσε συχνά με την περίπτωσή του στο παρελθόν. Είχε γίνει (και) κάτι σαν το παιδί για όλες τις δουλειές. Επειδή θα έκανε πάντα ό,τι του έλεγε ο προπονητής του, χωρίς να βεντετίζει, χωρίς να βαρυγκωμά. Πάντα με θετική διάθεση, πάντα με φουλ μαχητικό πνεύμα. «Όπου με έχετε ανάγκη», το μήνυμα που με κάθε τρόπο έστελνε.
Όταν από τον Ολυμπιακό βρέθηκε στον ΟΦΗ το 2025, μην κρυβόμαστε, ουδείς περίμενε πως είχε ακόμα θέση στο τοπ επίπεδο. Πόσο μάλλον σε μια Εθνική που βρέθηκε ξάφνου να είναι η αποθέωση του ταλέντου. Όμως επιβεβαιώθηκε μια πολύ μεγάλη αλήθεια του ποδοσφαίρου: Μερικοί παίκτες χρειάζονται ένα πολύ συγκεκριμένο περιβάλλον για να ξεκλειδώσουν το πλήρες εύρος των δυνατοτήτων τους, να γίνουν η καλύτερη εκδοχή τους. Μερικοί επίσης είναι late bloomers.
Ο Θανάσης Ανδρούτσος βρήκε την ευλογία του στην Κρήτη. Δύο κούπες (Κύπελλο Ελλάδας, Σούπερ Καπ Ελλάδας), MVP της ομάδας του για την περσινή σεζόν (ύστερα από ψηφοφορία των φιλάθλων), League Phase του Europa League φέτος με πρώτο βήμα τη νίκη επί της Χόφενχαϊμ, σε όλα ηγέτης, πρωτοπόρος.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς τον επανέφερε στην Εθνική τον περασμένο Ιούνιο. Δεν ήταν κάποιου είδους χάρη ούτε ανάγκη. Ο Σέρβος εκλέκτορας είδε στον Έλληνα ποδοσφαιριστή τα στοιχεία εκείνα που εκτιμάει αφάνταστα να βλέπει: Αυτήν την επιμονή, αυτό το ασίγαστο πάθος, αυτή τη μόνιμη θέληση για το ό,τι καλύτερο. Βάζοντάς τον βασικό στη Γερμανία το βράδυ της Κυριακής (27/9), πήρε μια πολύ συνειδητή απόφαση. Ο χαφ του ΟΦΗ τον δικαίωσε απόλυτα όντας από τους καταλύτες ενός ιστορικού αποτελέσματος.
Ναι, δεν είναι στην πρώτη του νιότη. Αλλά δεν τον πήραν δα τα χρόνια. Στα 29 «περπατάει». Η Εθνική δείχνει συνεπώς να κέρδισε έναν παίκτη υψηλού επιπέδου κάπως από το πουθενά (παρότι είναι άκομψο να το θέτουμε έτσι, δεν το λέμε με άσχημο τρόπο εννοείται), στη θέση που το χρειαζόταν περισσότερο. Θα περιμένουμε, εννοείται, κι άλλα δείγματα. Αυτό επιβάλλει η λογική, η σύνεση. Όμως έχουμε πια μια προσδοκία παραπάνω καθώς ο Θανάσης Ανδρούτσος επανέφερε την πίστη μας στις ωραίες ποδοσφαιρικές ιστορίες που εξυψώνουν την αξία της σκληρής δουλειάς, την αρετή της υπομονής και τη (ποδοσφαιρική) ζωή που δίνει τελικά και δεύτερες ευκαιρίες!