Στο μικρόκοσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, στη λίστα με τις «πιθανότητες να συμβεί» βρισκόταν σίγουρα πολύ χαμηλά. Τελικά ποτέ μην λες ποτέ, ειδικά… τέλη Σεπτέμβρη όταν όλα, περιθώρια και άνθρωποι, είναι πολύ πιο πιεσμένα. Η χρονική αυτή περίοδος σηκώνει (και) «μπαμ» και τέτοιο συνιστά η απόκτηση του Μοχάμεντ Ελνένι από τον Λεβαδειακό. Έναν παίκτη δηλαδή που το βιογραφικό του στολίζει θητεία 8 ετών (2016-24) στην Άρσεναλ (με μια σεζόν εξ αυτών ως δανεικός στην Μπεσίκτας).
ΟΚ, στα 34 του πια, ο Αιγύπτιος άλλοτε διεθνής μέσος (108 συμμετοχές με το εθνόσημο) έχει αφήσει πολύ πίσω του τον καιρό της ακμής του. Την προηγούμενη διετία έπαιζε στην Αλ Τζαζίρα. Μην ξεγελιόμαστε, όμως. Μόνο απόμαχος της ποδοσφαιρικής ζωής δεν θα πρέπει να λογίζεται. Υπόδειγμα επαγγελματία ήταν πάντοτε, και παραμένει τέτοιο, αδιάκοπα προσηλωμένος και εργατικός. Είναι χαρακτηριστικό πως την 1η του σεζόν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αναδείχτηκε κορυφαίος παίκτης του πρωταθλήματος.
View this post on Instagram
Ως όνομα κάνει δεδομένα μεγάλο γκελ και δημιουργεί προσδοκία. Θα υπάρξουν σίγουρα άνθρωποι που θα κάτσουν να δουν ματς του Λεβαδειακού απλά και μόνο από περιέργεια, για να διαπιστώσουν δηλαδή σε τι κατάσταση βρίσκεται ο Ελνένι. Οι Βοιωτοί βέβαια δεν τον έκαναν δικό τους για να… έχουν να τον δείχνουν στον κόσμο. Την ουσία κοιτούν, να δώσουν αγωνιστική υπεραξία στο ρόστερ τους αναζητούν. Σε φάση «κάλλιο αργά παρά ποτέ».
Τι θα πρέπει να περιμένουμε από τον Αιγύπτιο; Έναν παίκτη που απαντάει στον ορισμού του κλασικού 6αριού. Έναν παίκτη που φέρνει ηρεμία και έλεγχο στο κέντρο, με «τόνους» εμπειρίας από το τοπ επίπεδο και οξυδερκή αντίληψη των δρώμενων στον αγωνιστικό χώρο. Με τεράστια αντοχή, στα τρεξίματα, στις εντάσεις. Τα πνευμόνια του ήταν πάντα από τα μεγαλύτερα ατού του, ακούραστος, αγόγγυστος μέσα στη βοή των αγώνων. Ο αγαπημένος των προπονητών, αυτός που παίζει απλά μα σωστά και δίνει πάντα ό,τι έχει από πλευράς δυνάμεων.
Το λέμε συχνά το «μεγάλωσε με μια μπάλα στα χέρια», αλλά για τον Ελνένι αυτό ήταν ακόμα πιο έντονο, καθώς από 3 χρονών παιδάκι κοιμόταν με την μπάλα δίπλα στο μαξιλάρι του. Κόλπο του πατέρα του, για να του εμφυσήσει την αγάπη για τη στρογγυλή Θεά, με όνειρο να τον δει να γίνεται επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Πέτυχε. Μέσα από ένα ταξίδι που πήρε για τα καλά τα πάνω του στην Ελβετία, στη Βασίλεια. Που εκείνα τα χρόνια (2012-16) ήταν μια από τις καλύτερες ομάδες της β’ ταχύτητας στην Ευρώπη. Εξ ου και η μεγάλη μεταγραφή στην Άρσεναλ.
Στους Κανονιέρηδες ποτέ δεν έγινε πρώτο βιολί, αλλά ήταν από εκείνους που ήξερες ότι θα είναι πάντα εκεί όταν χρειαστεί. Έτοιμος να δώσει λύσεις, να θυσιαστεί για το καλό του συνόλου. Πολύ καλός φίλος με τον συμπατριώτη του, Μο Σαλάχ, ο οποίος τον βοήθησε αφάνταστα να προσαρμοστεί στη Βασιλεία όταν συνυπήρξαν εκεί, ο Ελνένι θα μπορούσε κάλλιστα να βρει εκτός Ελλάδας ένα πολύ πιο επικερδές συμβόλαιο. Όμως ήθελε να επιστρέψει σε μια ευρωπαϊκή χώρα, να ξαναβρεί το ποδόσφαιρο όπως το αγάπησε περισσότερο. Σίγουρα έπαιξε κομβικό ρόλο ότι τέτοια εποχή δεν είχε πλέον και πολλές επιλογές, αλλά δεν είναι πως έρχεται στη χώρα μας με μισή καρδιά. Δεν θα το έκανε αν δεν το ήθελε πραγματικά.
Σωματικά, δεν έχει πια τα κουράγια του άλλοτε, λογικό, μεγάλωσε. Κάτι ωστόσο που μπορεί να το καλύψει μέσω της εμπειρίας στις τοποθετήσεις, στο feeling των αγώνων. Χώρια ότι ποτέ του δεν αφέθηκε με αποτέλεσμα, παρότι προέρχεται από αρκετό καιρό αγωνιστικής απραξίας, να πείθει εργομετρικά πως πολύ σύντομα θα είναι σε θέση να βοηθήσει έμπρακτα τον Λεβαδειακό. Το πρωτάθλημά μας απέκτησε σίγουρα μια ακόμα ατραξιόν.