Ναι, πόνεσε η ισοπαλία με τους Ολλανδούς, όμως οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι το αποτέλεσμα είναι δίκαιο. Και εκτός απ’ το σταθερό συμπέρασμα ότι μιλάμε για την πιο ερωτεύσιμη Εθνική της τελευταίας εικοσαετίας, υπάρχουν και κάποια άλλα πολύ χρήσιμα συμπεράσματα που βγήκαν μετά το αποψινό παιχνίδι με τους Οράνιε:
@ Πριν 4 μέρες είχε χάσει την ευκαιρία του αγώνα με τη Γερμανία. Οι επιστήμονες των social media τον έχουν (ξανα)στολίσει για τα καλά και περιμένουν την επόμενη γκέλα του για να το ξανακάνουν. Ο Ιωαννίδης παίρνει την μπάλα και κοιτάζει την κίνηση του Παυλίδη. Όχι μία φορά, αλλά δυο.
Άλλος τι θα έκανε στη θέση του μετά τα όσα άκουσε; Θα έδινε την πάσα στον Παυλίδη, θα έβγαζε το βάρος από πάνω του και κανείς δεν θα μπορούσε να του πει τίποτα. Όχι όμως ο Ιωαννίδης. Ο Φώτης παραμένει άνιωθος, δεν αφήνει κανέναν να του ρίξει την ψυχολογία και δεν αποποιείται των ευθυνών του. Επιλέγει τον δύσκολο δρόμο και με ένα άψογο πλασέ δείχνει τι σημαίνει σπουδαίος επιθετικός.
@ Το step up του Ανδρούτσου είναι εντυπωσιακό. Ο χαφ του ΟΦΗ δεν είναι κάνα πιτσιρίκι. Είναι 29 ετών κι όμως μέσα σε έναν χρόνο έχει ωριμάσει τρομερά. Τρέχει 90 λεπτά, κλείνει χώρους και είναι πάντα δίπλα στον συμπαίκτη του που θα χρειαστεί ντουμπλάρισμα.
Ναι, είναι ρίσκο να παίζεις με Ανδρούτσο – Κουρμπέλη στο 6 και το 8 γιατί χάνεις στη δημιουργία, στο κάθετο παιχνίδι και στο κράτημα της μπάλας, όμως ο Γιοβάνοβιτς ξέρει ότι οι δυο τους στο κέντρο μπορούν να δώσουν τρεξίματα, ένταση, πίεση στην μπάλα και να υποστηρίξουν ένα παιχνίδι σε πιο χαμηλά μέτρα, όπου πρώτο σου μέλημα δεν είναι η δημιουργία, αλλά το να κλείσεις τους χώρους.
Όταν όμως χρειάζεσαι να βγεις απ’ την περιοχή σου, να κρατήσεις μπάλα και να πάρεις μια ανάσα, όπως συνέβη στο δεύτερο ημίχρονο, θες στο 8 έναν άλλου τύπου παίκτη…
@ Ο Γιώργος Μασούρας σίγουρα δεν έχει την κλάση του Τζόλη. Ο Γιοβάνοβιτς όμως δεν του κάνει χάρη που τον καλεί. Είναι ένας αθόρυβος two-way παίκτης, που δεν θα γκρινιάξει ποτέ, θα θυσιάσει τον εαυτό του και το δικό του φαίνεσθαι για το καλό της ομάδας και θα βρεθεί στη σωστή θέση, τη σωστή στιγμή.
@ Ένα από τα μεγάλα προβλήματα αυτής της Εθνικής (εκτός από το γνωστό στη θέση «6») είναι ότι δεν έχει (ακόμα) έναν κεντρικό αμυντικό που να λιμπερίζει. Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα έχει στόπερ πολύ υψηλού επιπέδου (Μαυροπάνος, Κουλιεράκης, Μιχαηλίδης) που διακρίνονται όμως για τον δυναμισμό τους και όχι για το εγκεφαλικό παιχνίδι τους.
Και η Εθνική μας το χρειάζεται πολύ αυτό. Έναν παίκτη που να παίζει περισσότερο με το μυαλό και λιγότερο με τον δυναμισμό, που να μπορεί να καθαρίσει φάσεις, διαβάζοντας αυτό που θα συμβεί.
@ Ένα ακόμη σημείο που χρίζει βελτίωσης είναι η ισορροπία στο παιχνίδι μας. Βλέπαμε μέχρι και πριν από λίγους μήνες αυτή την Εθνική να παίζει κυριαρχικό ποδόσφαιρο, ωραίο στο μάτι, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στη δημιουργία, παρά στην αναχαίτιση. Με αποτέλεσμα να μην κλειδώνουμε τα παιχνίδια που έπρεπε και να έχουμε απώλειες που δεν δικαιολογούνται.
Στα τελευταία ματς έχουμε περάσει σε ένα ποδόσφαιρο ρεαλισμού, όπου δίνουμε την κατοχή της μπάλας, υποφέρουμε και προσπαθούμε να είμαστε κυνικοί και αποτελεσματικοί στην επίθεση. Όμως έτσι παίζουμε με τη φωτιά και είναι θέμα χρόνου να καούμε (όπως συνέβη απόψε). Πρέπει να βρούμε μια ισορροπία και να κάνουμε πράξη αυτό που είπε ο Παυλίδης μετά το ματς με τη Σερβία.
Κάποια παιχνίδια να τα κερδίζουμε, χωρίς να… τα παίζουμε. Όχι όμως φλερτάροντας για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα με τη φωτιά των τόσο χαμηλών μέτρων…