Και εγένετο, δια περιπάτου, 3-0.
Ο Παναθηναϊκός μετά τις πανεύκολες νίκες επί Παρί και Βιλερμπάν αποφάσισε να μιμηθεί, για τρίτη φορά σε μικρό διάστημα, τον εαυτό του και διέλυσε στα εξ ων συνετέθη και την Μακάμπι στο Telecom Center, κάνοντας το απόλυτο στο «σπίτι» του τις 3 πρώτες αγωνιστικές.
Το παιχνίδι δεν χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης, καθώς επρόκειτο περί αγωνιστικής αιχμαλωσίας: οι παίκτες του Ζέλικο Ομπράντοβιτς έπιασαν από τον λαιμό με το «καλησπέρα» τους Ισραηλινούς και δεν τον άφησαν μέχρι ν’ ακουστεί το τελικό σφύριγμα.
Αυτό που αξίζει να κρατήσει κανείς είναι η επιστροφή- νωρίτερα του αναμενομένου- του Χέις-Ντέιβις. Ο Αμερικανός για τα δεδομένα του τραυματισμού του γύρισε σε χρόνο-ρεκόρ, και όχι απλά συμμετείχε αλλά έκανε και πάρα, πάρα πολύ καλό παιχνίδι.
Διψήφιος σε πόντους, πολύ καλές βοήθειες στην άμυνα, ριμπάουντ, ασίστ, γενικά μια ηγετική παρουσία και στις δύο πλευρές του παρκέ.
Στα θετικά προσμετράται, φυσικά, και η πασιφανής άνοδος του Γιαμπουσέλε. Ο Γάλλος- που, για όνομα του μπασκετικού θεού, ξέρουμε όλοι την αξία του- δείχνει να βρίσκει τον ρυθμό του με τα συνεχή παιχνίδια. Μπορεί ν’ απέχει ακόμη πόρρω από αυτό που μπορεί να παίξει, αλλά ας του δώσουμε κάναν μήνα και το συζητάμε εκ νέου για το πού βρίσκεται.
Ο Μαντζούκας συνέχισε τις φοβερές εμφανίσεις, ο Μήτογλου έδωσε από νωρίς τον τόνο με 8 πόντους, ο Καλαϊτζάκης ήταν, όσο έπαιξε, η γνωστή «βδέλλα» στην άμυνα, ο Γκραντ έκανε μάλλον το καλύτερο φετινό του παιχνίδι, ο Μπόνγκα ήταν και πάλι… Μπόνγκα, και Φρανσίσκο και Μπάντιο δεν χρειάστηκε να φορτσάρουν.
Εφαρμόζοντας άψογα, λοιπόν, την τακτική ψεκάστε-σκουπίστε-τελείωσατε το Τριφύλλι έφτασε στο τρίτο διαδοχικό φίλο αγώνος και φιγουράρει στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα.
Κι εδώ έρχεται η… φιλοσοφική τοποθέτηση του τίτλου. Ναι, μπορεί να είναι ακόμη εξωφρενικά νωρίς, όμως το πράγμα φαίνεται. Ήδη.
Ο Παναθηναϊκός σε μια περίοδο που εξακολουθεί να του λείπει ο καλύτερός του παίκτης (ο Κέντρικ Ναν) και ένας από τους 2-3 τοπ μαέστρους του μισού γηπέδου (ο Κώστας Σλούκας) όχι απλώς νίκησε τους αντιπάλους του αλλά τους… κονιορτοποίησε.
Παίζοντας φοβερή άμυνα και, κατά διαστήματα, σπουδαίο μπάσκετ και στην επίθεση, οι 7 φορές πρωταθλητές Ευρώπης δείχνουν με το «καλησπέρα» τις προθέσεις τους και το προδιαγεγραμμένο μέλλον τους.
Ποιο είναι αυτό; Μα, φυσικά, το πλεονέκτημα έδρας. Βάζουμε τις θέσεις 1-4 ως μίνιμουμ στόχο, αν και θεωρούμε πως θα είναι πιο κοντά στο 1-2.
Κι αυτό, ξέρετε, ισχύει και για τον Ολυμπιακό και ας ηττήθηκε από την Βίρτους χθες.
Η διαφορά δυναμικότητας και τα ρόστερ των ελληνικών ομάδων είναι τόσο ξεκάθαρα ανώτερα από τη συντριπτική πλειονότητα των ομάδων, που αρκεί να παίζουν με τα… δευτερότριτα για να κερδίσουν παραπάνω από τις μισές από αυτές.
Να πούμε πως η Φενέρ, η Ρεάλ, ίσως και η Ντουμπάι ή η Χαποέλ να είναι κάπου εκεί γύρω; Δεν το πιστεύουμε, αλλά για την οικονομία της συζήτησης ας το δεχτούμε.
Οι υπόλοιπες 14-15 είναι τόσο, μα τόσο υποδεέστερες που δεν υπάρχει περίπτωση, αν μείνουν στοιχειωδώς υγιή τα γαλανόλευκα σύνολα, να βρεθούν από πάνω τους.
Οι «αιώνιοι»- έχοντας αμφότεροι στον πάγκο τους τεχνικούς από το ανώτατο ράφι- απλά δε γίνεται να μην έχουν πλεονέκτημα έδρας όταν θα έρθουν τα playoffs. Μπορεί να δει κανείς τα advanced stats στη διάρκεια της χρονιάς και να εμφανίσει αστερίσκους, «μα», «μου» και «ίσως», όμως το eye test είναι ξεκάθαρο.
Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός θα είναι στο top-4 (μίνιμουμ) της regular season.
Και ναι, το ξέρουμε: το ημερολόγιο λέει μόλις 2 Οκτωβρίου…